I SAB/Bk 3/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz, sędzia NSA Józef Orzel (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. C. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie wypłaty odsetek od zobowiązania z tytułu odszkodowania 1. oddala skargę, 2. przyznaje wynagrodzenie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu r. pr. D. S.-S. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) w kwocie 293 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt trzy złote). Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Pismem z dnia 23 maja 2006 r. Pan P. C. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z żądaniem wypłaty odsetek w wysokości 6 milionów złotych za miesiąc kwiecień 2006 r. od zadłużenia Skarbu Państwa wobec niego, a także za kolejne miesiące w takiej samej wysokości. W załączeniu do wniosku Pan P. C. dołączył pismo Ministerstwa Skarbu Państwa z dnia 16 maja 2006 r. o nr [...]. Pismem z dnia 29 maja 2006 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. udzielił odpowiedzi na powyższe pismo. Stwierdził w nim, że z przedłożonego przez Pana P. C. pisma nie wynika z jakiego tytułu żąda wypłaty odsetek. Również z dokumentacji będącej w posiadaniu urzędu nie wynika, aby organ podatkowy posiadał wobec Pana C. jakiekolwiek zobowiązania, a tym bardziej zobowiązanie w postaci odsetek w tak wysokiej kwocie. Zaznaczył, że z pisma Ministerstwa Skarbu Państwa dołączonego do wniosku wynika, że żądanie wypłaty odszkodowania z powodu niezadowolenia z działalności sądów jest całkowicie nierealne. Żądanie wypłaty odszkodowania z powodu niezadowolenia z działalności sądów w żaden sposób nie pozostaje we właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego. W dniu 5 czerwca 2006 r. nieusatysfakcjonowany powyższą odpowiedzią Pan P. C. osobiście udał się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Wizyta ta zakończyła się interwencją funkcjonariuszy Policji z uwagi na agresywne zachowanie Pana C. Pismem z dnia 30 czerwca 2006 r. Pan P. C. zwrócił się z żądaniem wypłaty powyższej kwoty do Dyrektora Izby Skarbowej w B., z jednoczesną skargą na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Pismem z dnia 14 lipca 2006 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. udzielił odpowiedzi na powyższe pismo. Stwierdził w nim, że po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym brak jest jakichkolwiek przesłanek prawnych do wypłaty żądanych przez Pana P. C. odsetek. Zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. jak i Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie posiadają wobec Pana P. C. jakiegokolwiek zobowiązania, tym bardziej w postaci żądanych, bardzo wysokich kwot odsetek. Zaznaczył również, że kwestia odszkodowania była przedmiotem postępowania przed Sądem Okręgowym w S., który wyrokiem z dnia 26 maja 2003 r. sygn. akt I C [...] oddalił powództwo Pana P. C. o zapłatę kwoty 770 000 zł od pozwanego Urzędu Skarbowego w S. Powyższy wyrok jest prawomocny, zatem brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania żądanych roszczeń finansowych za zasadne. W dniu 3 sierpnia 2006 r. Pan P. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Zażądał nakazania Naczelnikowi Urzędu Skarbowego załatwienia sprawy zgodnie z jego pismem z dnia 23 maja 2006 r. Zaznaczył, że w dniu 23 maja 2006 r. osobiście stawił się u Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z prośbą o pozytywne załatwienie sprawy, co nie znalazło odzwierciedlenia w dalszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wniósł o oddalenie skargi, wskazując że w sprawie brak jest przesłanek do uznania bezczynności organu administracji, gdyż odpowiedź na pismo została udzielona niezwłocznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu nie zasługuje na uwzględnienie. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Skarga na bezczynność stanowi przede wszystkim środek służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej (vide: pogląd wyrażony w komentarzu do ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa T. Wosia, H. Krysiak- Malczyk i M. Romańskiej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005r., str. 86). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, iż Pan P. C. wniosek z wypłatą odsetek w wysokości 6 mln zł za miesiąc kwiecień 2006 r., oraz kolejne miesiące złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w dniu 23 maja 2006 r. Na powyższe pismo organ administracji publicznej odpowiedział pismem z dnia 29 maja 2006 r., które zostało odebrane osobiście przez Pana P. C. w dniu 1 czerwca 2006 r. Stwierdził w nim, że brak jest podstaw prawnych do wypłaty żądanej przez Pana P. C. kwoty, albowiem organ nie posiada wobec Niego jakiegokolwiek zobowiązania. Organ podkreślił, że z dołączonego do wniosku pisma Ministerstwa Skarbu Państwa z dnia 16 maja 2006 r. wynika, że żądanie Pana P. C., niezadowolonego z działalności sądów jest całkowicie nierealne. Zatem, skoro organ odpowiedział na żądanie Pana P. C. już po 6 dniach od wpłynięcia wniosku, nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, iż mamy do czynienie w przedmiotowej sprawie z bezczynnością organu. Podkreślić należy, iż przedmiotową sprawą, zajmował się także organ II instancji – Dyrektor Izby Skarbowej w B. Pismem z dnia 14 lipca 2006 r. stwierdził, iż brak jest podstaw do wypłaty żądanej przez Pana P. C. kwoty. Nie stwierdził również, aby Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., wykonując czynności służbowe naruszył przepisy prawa. Końcowo Sąd pragnie zauważyć, iż kwestionowanie i niezadowolenie Pana P. C. z czynności podejmowanych przez organy administracji publicznej nie może być utożsamiane z bezczynnością tychże organów. Jeżeli Skarżący nie zgadza się podejmowanymi rozstrzygnięciami powinien, w przypisany prawnie sposób, zaskarżyć owe rozstrzygnięcia do właściwych organów bądź instytucji. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarga podlega oddaleniu.