I SAB/Bk 30/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Tomasz Oleksicki, po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T W o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E W i T W na bezczynność Powiatu A w przedmiocie ustalenia wysokości i przyznania dotacji p o s t a n a w i a - odmówić przyznania T W prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. T W wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego podając, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz ze współmałżonką W Ś–W (ustanowiona rozdzielność majątkowa). Źródłem utrzymania rodziny jest dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w kwocie 2.000 zł. Wnioskodawca nie wskazał jaki dochód uzyskuje żona. Wydatki skarżącego to: spłata kredytów w: [...] [...] – 61.226,87 zł i w [...] – 50.000 zł, koszty leczenia [...] – 100 zł, energia elektryczna – 135 zł, telefon – 130 zł, woda – 70 zł. Skarżący nie posiada majątku, w tym: zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych (k. 45-48). Do akt sprawy dołączono: zeznanie podatkowe skarżącego z prowadzonej działalności gospodarczej za 2017 r. (przychód 211.091,77 zł, dochód 23.703,47 zł (k. 5 - 10); zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego przez ZUS (k. 11 - 22); zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i upomnienia (k. 28 - 33 i k. 38 - 39). Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 j.t.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania sadowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy rozstrzygniecie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592). W złożonym oświadczeniu T W wykazał, iż utrzymuje się z prowadzenia szkół tj. Zespołu Szkół "[...]" Sp. cywilna E. W, T. W w E. Wysokość miesięcznego dochodu uzyskiwanego z tego tytułu to 2.000 zł. W 2017 r. wnioskodawca osiągnął przychód w kwocie 211.091,77 zł, przy dochodzie 23.703,47 zł (k. 5 - 10). Skarżący nie posiada majątku, jest zadłużony z tytułu prowadzonej egzekucji na łączną kwotę 375.603,90 zł (k. 11 - 22). Ponadto, Zespół Szkół "[...]" Sp. cywilna E. W, T. W w E jest zadłużony na kwotę 244.148,65 zł (k. 29 - 34 i k. 39 - 40). W tym miejscu należy wskazać, iż u podstaw przedmiotowego rozstrzygnięcia leży okoliczność, iż niniejsza sprawa ma ścisły związek z prowadzoną przez T W działalnością (szkoły niepubliczne). Działalność ta nie powinna, obciążać dochodów budżetowych Skarbu Państwa. Gdyby przyjąć odmienne stanowisko budżet ten, a w konsekwencji całe społeczeństwo musiałoby kredytować działania skarżących, związane z dochodzeniem przed sądami określonych roszczeń (w tym też, jak w sprawie niniejszej ustalenia dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem). Dodatkowo należy mieć na uwadze, iż wnioskodawca prowadząc działalność, powinien w procedurze planowania wydatków, uwzględnić również potrzebę gromadzenia środków na prowadzenie ewentualnych postępowań sądowych oraz liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów na ten cel (w tym również i na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru). Skoro dostępność do sądu wymaga posiadania środków finansowych, posiadanie tych środków staje się istotnym składnikiem działalności gospodarczej, zaś podmiot prowadzący działalność gospodarczą, przewidując realizację swoich praw przed sądem, powinien uwzględnić także konieczność posiadania środków na prowadzenie procesu sądowego. Planowanie wydatków bez uwzględnienia zasady, o której wspomniano wyżej, jest naruszeniem równoważności w traktowaniu swoich powinności finansowych, zaś strona, która realizuje swoje zobowiązania w taki sposób, że wyzbywa się zdolności do zapłaty kosztów postepowania sądowoadministracyjnego, preferencyjnie traktując inne zobowiązania, nie może prawnie skutecznie podnieść ewentualnego zarzutu, iż odmowa przyznania profesjonalnego pełnomocnika z urzędu jest ograniczeniem dostępności do realizacji jej praw przed sądami. Przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zatem prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł dochodów i bez majątku. Nie można, stosując prawo pomocy, chronić czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Dodatkowo, koszty postępowania sądowoadministracyjnego nie mogą być stawiane na ostatnim miejscu pod względem kolejności ich zaspokajania, dlatego też część uzyskiwanych środków powinna być przeznaczona na ich poniesienie. Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.-