I SO/Bk 1/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, października, listopad i grudzień 2009 r. p o s t a n a w i a odmówić J. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. rozliczył J. K. w sposób odmienny od zadeklarowanego podatek od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, października, listopad i grudzień 2009 r. Decyzja ta, łącznie z decyzją dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za ten sam okres, została doręczona Skarżącemu w dniu 17 listopada 2014 r., a zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 17 grudnia 2014 r. Wnioskiem z dnia 26 stycznia 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia skargi od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. Wskazał, że powyższa decyzja została wydana w oparciu o ten sam materiał dowodowy, co decyzja dotycząca podatku dochodowego, którą skutecznie zaskarżył do sądu w terminie. Wyjaśnił, że z powodu nieznajomości zasad odwoławczych błędnie przypuszczał, że wysłanie jednego odwołania odnosi się do całości zaskarżonych decyzji. Wskazał również, że jest w trakcie leczenia, posiada problemy finansowe, jednakże na powyższe okoliczności nie przedstawił żadnych dodatkowych dowodów. Ostatecznie Skarżący, uzupełniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skargę do Sądu wniósł w dniu 23 lutego 2015 r. (k. 10-12 akt), zaś tę samą skargę za pośrednictwem organu w dniu 17 lutego 2015 r. (sprawa o sygn. akt I SA/Bk 274/15). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. W myśl postanowień art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie z art. 87 wspomnianej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyn uchybienia terminu do sądu uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie Sądu wniosek Skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem ten nie uprawdopodobnił okoliczności, wskazujących na niezawinione niedochowanie terminu na wniesienie skargi. W nauce prawa, jak i w orzecznictwie do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Brak winy w uchybieniu terminowi sąd ocenia w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W ocenie Sądu, wskazana przez Skarżącego okoliczność – przekonanie, że wystarczające jest złożenie jednej skargi do Sądu ze skutkiem dla obu decyzji z dnia 31 października 2014 r. dotyczących zarówno podatku dochodowego jak i podatku od towarów i usług - nie uprawdopodabnia braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kwestionowana decyzja z prawidłowym pouczeniem o trybie i sposobie jej zaskarżenia do Sądu. Okoliczność, że w jednej przesyłce zostały doręczone Skarżącemu dwie decyzje organu odwoławczego, nie zwalniała Skarżącego od konieczności zaskarżenia obu decyzji do Sądu, w sytuacji gdy miał on taką wolę. Zaznaczyć należy, że taki sposób doręczenia korespondencji przez organ nie był czymś nowym dla Skarżącego, gdyż analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że był on praktykowany także na wcześniejszych etapach sprawy. Wówczas jednak Skarżący, zaskarżając chociażby decyzje organu I instancji, prawidłowo wskazał w odwołaniu, że dotyczy ono dwóch decyzji o odrębnych numerach. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, za niewiarygodne należało uznać twierdzenia Skarżącego dotyczące nieznajomości zasad odwoławczych. Skarżący w złożonym wniosku o przywrócenie terminu nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, iż jego stan zdrowia bądź kłopoty finansowe uniemożliwiły mu złożenie skargi w ustawowym terminie. Podkreślić przy tym należy, że Skarżący, mimo swoich twierdzeń o złym stanie zdrowia, złożył w terminie skargę na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. wydaną i doręczoną Skarżącemu w tych samych dniach co decyzja dotycząca podatku od towarów i usług za 2009 r. Przyjąć zatem należało, że stan zdrowia Skarżącego nie mógł stanowić uzasadnionej przesłanki do uznania, że Skarżący nie był w stanie, w ustawowym terminie złożyć skargi do Sądu. W świetle powyższego należy uznać, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające przywrócenie uchybionego terminu, w tym podstawowa (konieczna) przesłanka, jaką jest brak winy po stronie Skarżącego we wniesieniu w terminie skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 i 3 w związku z art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.