I SO/Bk 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi PPH "K" Sp. z o.o. Spółki komandytowej w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja 2014 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], pełnomocnik PPH "K" Sp. z o.o. Spółki komandytowej w B. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że przymusowe wykonanie tej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszym półroczu 2017 r. Spółka nie osiągnęła zysku. Obecnie nie jest w stanie uregulować określonego decyzją zobowiązania, a ewentualne przymusowe wykonanie decyzji i egzekucja niewątpliwie doprowadzi do jej upadku. Spółka zatrudnia kilku pracowników, dla których osiągane dochody są jedynym źródłem utrzymania. Pozbawienie Spółki środków przeznaczanych na bieżące, ograniczone prowadzenie działalności gospodarczej z pewnością spowoduje zmniejszenie obrotów, utratę kontrahentów, a w konsekwencji likwidację przedsiębiorstwa. Ponowne uzyskanie pozycji rynkowej będzie niemożliwe, a wznowienie działalności – o ile będzie w ogóle możliwie – i odzyskanie obecnej pozycji gospodarczej, wymagało będzie znacznego nakładu sił i środków. Posiadane obecnie środki służą podtrzymaniu działalności Spółki. Z obawy przed wszczęciem egzekucji Spółka nie podejmuje znacznych inwestycji, co może spowodować zmniejszenie jej udziału w rynku. Pełnomocnik zwrócił ponadto uwagę na znaczą wartość zobowiązania podatkowego (637.603,15 zł). Dodał również, że przymusowa egzekucja rzekomego zobowiązania na podstawie decyzji, która zostanie uchylona, spowoduje negatywne konsekwencje w sferze publicznej i narazi budżet na znaczną szkodę. Likwidacja Spółki spowoduje ponadto utratę przez budżet państwa wpływów z tytułu podatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r. sygn. akt II FZ 167/06 oraz z 22 lutego 2008 r. sygn. II OZ 131/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Spółka, uzasadniając złożony wniosek ograniczyła się wyłącznie do ogólnikowych stwierdzeń, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotną część motywów wniosku stanowią argumenty wskazujące na obawę, że Spółka zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej oraz odwołujące się do stanu finansowego, który uniemożliwia zdaniem Spółki dobrowolną zapłatę przedmiotowego zobowiązania. Niewątpliwie skutków wykonania zobowiązania podatkowego - w aspekcie przesłanek z art. 61 § 3 cyt. ustawy - nie można rozpatrywać w oderwaniu od wysokości kwoty przypadającej do zapłaty, która w okolicznościach konkretnego przypadku może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej podmiotu wnioskującego o zastosowania ochrony tymczasowej, grożąc jego dalszej bytności. Tyle, że sama wysokość kwoty zobowiązania do zapłaty nie stanowi przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku nie pozwala natomiast Sądowi na jego uwzględnienie, gdyż dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji istotne znaczenie mają rzeczywiste skutki wynikające z wykonania określonej decyzji, a takich Spółka nie przestawiła. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się bowiem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, składnikach majątku. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04, wszystkie dostępne w CBOSA). Konkludując stwierdzić należy, iż Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 cytowanej ustawy procesowej Dlatego też Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i 5 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.