I SPP/Bk 56/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprzeciwu D. J. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 30 lipca 2019 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019 p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie We wniosku z dnia 28 czerwca 2019 r. D. J. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia z-cy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 lipca 2019 r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego ww. wniosku przez złożenie go na urzędowym formularzu (PPF) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie wraz z formularzem PPF zostało doręczone Skarżącej w dniu 16 lipca 2019 r. (k. 6 akt sprawy). W dniu 24 lipca 2019 r. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku PPF, rozszerzając jednocześnie jego zakres - wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych w całości. Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2019 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pozostawił bez rozpoznania wniosek D. J., wobec niewykonania wezwania do złożenia tego wniosku na aktualnym formularzu PPF. Pismem z dnia 16 sierpnia 2019 r. Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Podała, że nie zgadza się z jego uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Sprzeciw Skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do treści art. 259 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Sąd rozpatrując sprzeciw, zgodnie z treścią art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. i w konsekwencji należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Taki tryb został zastosowany wobec Skarżącej, której doręczono wezwanie do uzupełnienia braku wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF w dniu 16 lipca 2019 r. Referendarz słusznie stwierdził, że termin do uzupełnienia tego braku upłynął w dniu 23 lipca 2019 r. i do tego dnia skarżąca nie spełniła nałożonego na nią obowiązku. W rezultacie, uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, że Skarżąca w dniu 24 lipca 2019 r. nadała w placówce pocztowej wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wskazać bowiem należy, że nawet nieznaczne uchybienie zakreślonego terminu pociąga za sobą skutek procesowy w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani też wydłużany przez Sąd. Jego uchybienie sprawiło, że referendarz sądowy miał obowiązek pozostawić powyższy wniosek bez rozpoznania. Skarżone zarządzenie referendarza jest zatem zgodne z prawem. Na marginesie Sąd pragnie wyjaśnić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie pozbawia skarżącej prawa do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego zaskarżone sprzeciwem zarządzenie należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.