II SA/Bk 1000/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania czynności z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lipca 2014 roku, nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącej E. B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją nr [...] z dnia [...].07.2014 r., działając na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zmianami) oraz § 8 ust. 2 pkt 1 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 06.06.2013 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac związanych z narażeniem na zranienie ostrymi narzędziami używanymi przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 696) – nakazał Pani E. B. – Gabinet Stomatologiczny ul. [...],w B. – udokumentować zdarzenie zakłucia w wykazie zranień ostrymi narzędziami przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w terminie do dnia [...].08.2014 r. Zobowiązał także do powiadomienia organu o wykonaniu powyższego nakazu. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji podkreślił, że o fakcie zranienia pracownicy Pani Ż. G. świadczą jej zeznania składane w dniu [...].06.2014 r., z których dowód przeprowadzono w postępowaniu administracyjnym. Odwołanie od powyższej decyzji do P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. za pośrednictwem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. wniosła Pani E. B. twierdząc, że do dnia [...].04.2014 r. zdarzenie zranienia pracownicy Pani Ż. G. nie miało miejsca. P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją nr [...] z dnia [...].08.2014 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ przyjął, że dowody znajdujące się w aktach sprawy, tj,. dokumentacja medyczna przekazana przez Panią Ż. G., protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka – wskazują, iż doszło do zdarzenia zakłucia ostrym narzędziem. Pani E. B. wiedziała o zdarzeniu, co znajduje potwierdzenie w postaci instrukcji postępowania z dnia [...].04.2014 r., oświadczenia zgłoszenia zranienia z dnia [...].04.2014 r. oraz prośba o sporządzenie karty wypadku z dnia [...].04.2014 r., jak również z protokołu przesłuchania świadka, z którego wynika, że Pani E. B. nie negowała samego zdarzenia, a wyłącznie datę kiedy została o tym poinformowana. Zdaniem zaś organu odwoławczego do celów prowadzenia wykazu zranień ostrymi narzędziami ważny jest fakt zranienia, a nie data poinformowania o zdarzeniu pracodawcy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła Pani E. B., zarzucając naruszenie art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na twierdzeniach pracownicy. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że w okresie od [...].04.2014 r. do [...].04.2014 r. nie doszło do zranienia Pani Ż. G. ostrym narzędziem w czasie wykonywania pracy w Gabinecie Stomatologicznym, zaś od [...].04.2014 r. – włącznie – pracownica już nie pracowała. Skarżąca wskazywała także na wiele sprzeczności w jej wyjaśnieniach i zeznaniach, do których organy nie ustosunkowały się w żadnym zakresie. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest badać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Nie można natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności, celowości, czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie prawa materialnego i procesowego w przedmiocie niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem decyzji obu instancji. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił, między innymi, § 8 i § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 06.06.2013 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac związanych z narażeniem na zranienie ostrymi narzędziami przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 696). Już sam zakres przedmiotowy zawarty w nazwie powyższego rozporządzenia nakazuje organowi ustalenie, czy powstałe zranienie nastąpiło w warunkach wykonywania prac, a więc konkretnie, czy nastąpiło w zakładzie pracy i jest ściśle związane z wykonywaną przez pracownika pracą w tym zakładzie. Zebrany dotychczas materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie wyżej wymienionej okoliczności. Przyjęcie zaś przez organy, że zranienie nastąpiło z pewnością w trakcie wykonywania pracy przez Panią Ż. G. w przedmiotowym gabinecie stomatologicznym w oparciu tylko o protokół jej przesłuchania oraz o dokumenty złożone przez nią – czyni zarzut nieustosunkowania się do okoliczności przedstawionych przez skarżącą za zasadny. Organy w żadnym zakresie nie zajęły stanowiska odnośnie wyjaśnienia: dlaczego Pani Ż. G. złożyła oświadczenie dopiero w dniu [...].04.2014 r. informujące o zranieniu, kiedy zgodnie z § 8 cytowanego wyżej rozporządzenia, winna to zrobić niezwłocznie; dlaczego nie była wcześniej u lekarza – tylko dopiero po wręczeniu jej wypowiedzenia w dniu [...].04.2014 r., dlaczego przeprawiła datę na instrukcji (k. 15 akt administracyjnych) z [...].04.2014 r. na [...].04.2014 r. oraz dlaczego tak różnią się jej wyjaśnienia odnośnie miejsca zranienia zawarte w zaświadczeniach lekarskich (czy był zraniony III palec ręki prawej czy palec serdeczny IV ręki lewej?). Wszystkie te niewyjaśnione wątpliwości nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy do zranienia doszło, jeżeli tak, to czy w gabinecie stomatologicznym czy też może poza nim. Na uwadze trzeba mieć fakt, że Pani Ż. G. de facto od [...].04.2014 r. – przez tydzień jeszcze trwającego wypowiedzenia – a więc do [...].04.2014 r. – nie pracowała. Data i okoliczności zdarzenia, wbrew stanowisku organu – w konkretnej sprawie mają znaczenie, bowiem należy jednoznacznie ustalić, czy ewentualne zranienie powstało w czasie wykonywania pracy przez pracownicę. Organy winny także przesłuchać w charakterze świadków Panią M. Z. – lekarza stomatologa, pracującą w przedmiotowym gabinecie wraz ze skarżącą, Panią E. S. – pacjentkę i męża skarżącej – celem ustalenia, czy doszło do zranienia Pani Ż. G. w przedmiotowym gabinecie. Bez uzupełnienia wyżej wymienionego materiału dowodowego i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów strony skarżącej – nie można mówić, iż nie naruszono art. 8, 8, 77 § 1 i 107 k.p.a. Mając wyżej wymienione okoliczności na względzie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami). O wykonalności orzeczono w myśl art. 151 cytowanej powyżej ustawy, zaś o kosztach na zasadzie art. 200 tejże ustawy.