II SA/Bk 101/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi M. T. i M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę.- Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] lipca 2006 r. P.T.C. sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej E. nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną, usytuowanej na działce nr [...], przy ul. K. J. [...] w Ł. Do wniosku dołączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż zamierzenie w dacie składania wniosku, z mocy § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), było zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. zamierzenie zostało uzgodnione przez Wojewodę Podlaskiego. Na skutek zażalenia państwa M. i P. T. Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. uchylił postanowienie Wojewody P. i umorzył przed tym organem postępowanie w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań. Także Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań. Po tak przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], Prezydent Miasta Ł. umorzył postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia obejmującego rozbudowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci E. nr [...] usytuowanej w Ł. przy ul. K. J. [...], na działce nr ewid. gruntów [...]. Po rozpoznaniu odwołania M. i M. T. od decyzji Prezydenta Miasta Ł., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2007 roku nr [...]. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy powołał przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz omówił przedmiotowe kryteria przesądzające o konkretyzacji obowiązku uzyskania środowiskowych uwarunkowań. Dokonując subsumcji, tj. zestawiając przedmiot wniosku z obowiązującym prawem, organ odwoławczy potwierdził, że główne osie wiązek promieniowania anten emitujących promieniowanie mogące wpłynąć na kwalifikację przedsięwzięcia, będą charakteryzowane azymutami 60°, 180° i 300°. Tak układające się osie nie będą przebiegały nad terenem działki skarżących o nr ewid. gruntów [...], a jednocześnie, w odległościach - odpowiednio 100 m i 70 m od środków elektrycznych poszczególnych anten, przy uwzględnieniu wysokości ich zainstalowania, wzdłuż głównych osi wiązek promieniowania nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Wyjaśniono, że w kierunku działki skarżących będzie emitowała promieniowanie jedynie antena radiolinii UKY 210 80/SC15, azymut 97°, której zamontowanie nie jest objęte przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia, gdyż radiolinie w ogóle nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że nad teren nieruchomości skarżących nie wykraczają obszary, w których wystąpi przekroczenie dopuszczalnej wartości poziomu gęstości mocy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, w tym obszar DPPN wyznaczony dla anteny UKY 210 80/SC15, azymut 97°. Kończąc uzasadnienie swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że kwalifikowanie przedsięwzięć wymagających wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie podlega uznaniu administracyjnemu, lecz następuje w warunkach zawiązania konkretną normą prawną, a brak takiej normy w odniesieniu do zamierzenia inwestora nie pozwala na prowadzenie postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skarżący pan M. T. i pani M. T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podnieśli, iż nie zgadzają się z argumentami przedstawionymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Podkreślili również, iż nie wyrażają zgody na planowane przedsięwzięcie telefonii komórkowej, uznając, że strefa promieniowania może rozchodzić się nad terenem ich działki na wysokości ograniczającej możliwość jej zagospodarowania, gdyż zgodnie z decyzją [...] z dnia [...] listopada 2007 roku mają prawo zabudować tą działkę budynkiem do wysokości 22,0 m. W związku z powyższym istnieje duże prawdopodobieństwo przebywania osób i ludzi na wysokości anten, w strefie szkodliwego promieniowania. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, podkreślając ponadto, iż prawo do zagospodarowania nieruchomości przez podmiot posiadający tytuł prawny odnosi się w równej mierze do skarżących jak i podmiotów władających nieruchomościami sąsiednimi. O ile więc przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie reglamentują w sposób szczególny lub nie zabraniają określonej działalności inwestycyjnej, to na równych zasadach, w granicach obowiązującego prawa, działalność tę mogą podejmować wszystkie podmioty. Zdaniem organu szczegółowa analiza aktualnych przepisów prawa normujących kwestię emisji pól elektromagnetycznych prowadzi do wniosku, że zamierzenie inwestora nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie zwalnia to inwestora z wypełnienia obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego. Także na etapie realizacji i w trakcie eksploatacji urządzeń będą one mogły podlegać odpowiednim kontrolom ze strony organów nadzoru budowlanego oraz inspekcji ochrony środowiska, co zagwarantuje dotrzymanie granicznych wartości natężenia pól elektromagnetycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z mocy art. 61 § 3 kpa wniosek P. T. C. spółki z o.o. z siedzibą w W. o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej E. nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną, usytuowanej na działce nr [...], przy ul. K. J. [...] w Ł., wszczął postępowanie administracyjne w tym przedmiocie. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny staje się bezprzedmiotowe – organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu – zgodnie z art. 105 § 1 kpa. Umorzenie postępowania na podstawie powołanego przepisu jest obligatoryjne. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed jego wszczęciem, a może powstać dopiero w toczącym się postępowaniu. Przyczyny "bezprzedmiotowości" mogą być podmiotowe lub przedmiotowe. (por. Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2004 str. 478). Przesłanka bezprzedmiotowości zachodzi, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź brak jest podstaw do rozpoznania tej sprawy w drodze postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24.04.2003, w sprawie IIISA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25; wyrok NSA z dnia 26.09.2001r. w sprawie VSA 381/01, LEX nr 78917). Jedną z form bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest brak podstawy prawnej do rozstrzygnięcia danej sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce, gdy: a) obowiązek czy uprawnienie powstaje z mocy samego prawa, a do jego wykonania albo trzeba zastosować przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albo też egzekucja będzie zbędna; b) prawo nie wymaga określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji; c) brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (por. powołany powyżej "Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz str. 724). Ta ostatnia sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem jak trafnie wskazały organy obu instancji, wniosek skarżących de facto nie mógł być rozpoznany w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na brak podstawy prawnej do jej wydania. Podkreślić należy, iż w dacie złożenia przedmiotowego wniosku zamierzenie powyższe z mocy § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), było zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu. Jednakże rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U z 2007 roku, nr 158, poz. 1105) z dniem 31 sierpnia 2007 roku nastąpiła nowelizacja przepisów w tym przedmiocie. W myśl § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia Rady Ministrów, w brzmieniu nadanym nowelizacją obowiązującą od dnia 31 sierpnia 2007 r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczana dla pojedynczej anteny wynosi: – nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, – nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, – nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, – nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, – nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, – nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, – nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Tym samym zasadnie organy obu instancji wskazały, iż tylko przedsięwzięcia, wraz z instalacjami o znacznie większych mocach - wymienionymi w § 2 pkt 7 w/w rozporządzenia, wymagają wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z wniosku natomiast PTC sp. z o.o. wynika, że główne osie wiązek promieniowania anten emitujących promieniowanie mogące wpłynąć na kwalifikację przedsięwzięcia, będą charakteryzowane azymutami 60°, 180° i 300°. Tak układające się osie nie będą przebiegały nad terenem działki skarżących o nr ewid. gruntów [...], a jednocześnie w odległościach - odpowiednio 100 m i 70 m od środków elektrycznych poszczególnych anten, przy uwzględnieniu wysokości ich zainstalowania, wzdłuż głównych osi wiązek promieniowania nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Ponadto organ trafnie wskazał, iż w kierunku działki skarżących będzie emitowała promieniowanie jedynie antena radiolinii UKY 210 80/SC15, azymut 97°, której zamontowanie nie jest objęte przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia, gdyż radiolinie w ogóle nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy bez znaczenia pozostają argumenty ponoszone przez skarżących, a dotyczące ograniczenia zabudowy ich działki budynkiem o wysokości 22 m nad powierzchnią terenu. W tych okolicznościach organy administracji publicznej pozbawione są możliwości wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej E. nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną, gdyż w/w rozporządzenie nie daje im w chwili obecnej ku temu podstawy prawnej. Prawidłowo zatem oceniono, iż w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania zainicjowanego przez P. T. C. spółkę z o.o. z siedzibą w W., a postępowanie w tym zakresie należy umorzyć. Podkreślić przy tym należy, że okoliczności stanowiące podstawę do umorzenia postępowania mogą pojawić się zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i w jego trakcie. Przykładowo zmiana przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji lub między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, również zobowiązuje organy administracji do uwzględnienia nowego stanu prawnego chyba, że przepisy przejściowe stanowią inaczej. Jeżeli zatem nowe przepisy nie dopuszczają możliwości wydania decyzji w sprawach określonego rodzaju, to organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie (vide: wyrok SN z 7 maja 2002 roku, III RN 59/01, OSNP 2003, nr 3, poz. 56) Dodatkowo należy zaznaczyć, że artykuły prasowe, złożone do akt sprawy przez skarżących są poglądami reprezentowanymi przez naukowców, natomiast nie stanowią dowodów podlegających ocenie Sądu w niniejszej sprawie, z uwagi na treść aktualnie obowiązujących przepisów prawnych. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.