II SA/Bk 1032/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w pkt 1 uchyliło decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] w wysokości 26,66 zł miesięcznie od 1 lipca 2013 r., zaś w pkt 2 określiło J. M., K. M. i B. F. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 sierpnia 2014 r. w łącznej wysokości 373,24 zł, co stanowi 26,66 zł miesięcznie. Decyzja SKO w Ł. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. określił J. M., K. M. oraz B. F. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] w wysokości 26,66 zł miesięcznie od 1 lipca 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że nieruchomość położona przy ul. [...] w Z. jest zabudowana budynkiem mieszkalnym o pow. 83,3 m2, oznaczonym ewidencyjnie jako działka nr [...], co zostało ustalone w oparciu o wykaz uzyskany z bazy podatkowej Wydziału Finansowego oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków Wydziału Gospodarki Przestrzennej tutejszego urzędu. Złożona przez J. M. deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi podaje zaniżoną powierzchnię lokalu mieszkalnego w stosunku do ww. danych, tj. 27,7 m2. Ponadto w deklaracji do wyliczenia zastosowano stawkę dla gospodarstw jednoosobowych, podczas gdy w trakcie oględzin przeprowadzonych w terenie dnia [...] marca 2014 r. stwierdzono, że nieruchomość jest zamieszkiwana przez 2 osoby. Dalej organ wskazał, że zgodnie z uchwałą Rady Miasta Z. nr [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wysokość opłaty oraz stawki za pojemnik ustala się jako iloczyn powierzchni lokalu mieszkalnego oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określonej w § 1 pkt 4 i 5 tejże uchwały. W przypadku, gdy nieruchomość posiada kilku współwłaścicieli wystarczy, gdy obowiązek złożenia deklaracji spełni jeden z nich. Deklaracja powinna być wówczas złożona na całą nieruchomość. Dalej organ I instancji podał, że jednostką rozliczeniową w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi nieruchomość, co wynika z art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i w deklaracji należało podać całkowitą powierzchnię mieszkalną nieruchomości i zastosować stawkę odpowiednią dla ilości osób tworzących gospodarstwo domowe. W związku z tym opłatę określono od pow. 83,3 m2 wg stawki 0,32 zł/m2 dla gospodarstw dwuosobowych za odpady zbierane w sposób selektywny, a przy wymierzeniu opłaty zastosowano obniżoną stawkę zgodną z ilością osób faktycznie zamieszkałych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. M., w którym wskazał, że jest właścicielem tylko 27,7 m2 i tylko taką powierzchnię może podać w deklaracji o odpadach komunalnych, którą potwierdza postępowanie w sprawie dodatku mieszkaniowego i jako osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe. SKO w Ł., decyzją z dnia [...] września 2014 r. w pkt 1 uchyliło decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2014 r., zaś w pkt 2 określiło J. M., K. Ma. i B. F. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 sierpnia 2014 r. w łącznej wysokości 373,24 zł, co stanowi 26,66 zł miesięcznie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przedstawił szczegółowo stan prawny dotyczący omawianej problematyki oraz wyjaśnił, że współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w Z., zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 83,30 m2 , są J. M., K. M. oraz B. F. Współwłasność wynika z dziedziczenia i udział każdego ze współwłaścicieli wynosi 1/3 część. Niekwestionowane jest również to, że budynek jest zamieszkiwany przez J. M. i K. M. W ocenie organu, nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna być wymierzona w stosunku do każdego ze współwłaścicieli w częściach przypadających im udziałów. Stanowisko te nie znajduje uzasadnienia w żadnych przepisach kształtujących prawa i obowiązki właścicieli nieruchomości w tym zakresie. W szczególności takich przyczyn nie przewidują przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz przepisy stanowionego prawa miejscowego w postaci uchwały Rady Miasta Z. Nr [...]. Postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie mają żadnego wypływu na wymiar opłaty za gospodarowanie odpadami. Bezsprzecznie zatem nie ma podstaw prawnych do podziału opłaty na tyle niezależnych od siebie części, ilu jest zobowiązanych. W ocenie organu, zgodnie z brzmieniem art. 6j ust. 1 u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn stawki ustalonej zgodne z art. 6k ust. 2 u.c.p.g. oraz: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość albo 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, albo 3) powierzchni lokalu mieszkalnego. Każda gmina została zobligowana do wyboru jednej metody. Wynika to wprost z wprowadzonej przez ustawodawcę alternatywy rozłącznej pomiędzy poszczególnymi metodami. W uchwale z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Rada Miasta Z. określiła metodę ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy jako iloczyn powierzchni lokalu mieszkalnego oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określonej w § 1 pkt 4 i 5 cyt. uchwały. Zdaniem organu, ustalając wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami organ I instancji zastosował stawkę opłaty wynikającą z § 1 ust. 5 pkt 2 cytowanej uchwały, tj. dla gospodarstw dwuosobowych w wysokości 0,32 zł miesięcznie za 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego. Organ ten pominął jednak kwestię, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W takiej sytuacji, zgodnie z § 1 ust. 6 wspomnianej uchwały, w przypadku lokali mieszkalnych, w których zamieszkujące je osoby tworzą więcej niż jedno gospodarstwo domowe w jednym lokalu mieszkalnym, stawka opłaty określona m.in. w ust. 5 pkt 2 nie ma zastosowania i w takim przypadku stosuje się odpowiednio stawkę opłaty określoną w ust. 5 pkt 3, tj. w wysokości 0,39 zł miesięcznie za 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego. Pomimo jednak nieprawidłowego rozstrzygnięcia w tym zakresie przez organ I instancji, organ odwoławczy, zgodnie z art. 234 Ordynacji podatkowej, nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. W tym przypadku taka sytuacja jednak nie zachodzi. Kolegium nie znalazło dostatecznych podstaw, aby przy ustalonym stanie faktycznym i wystąpieniu zdarzenia, z którym ustawa wiąże odpowiednią wysokość stawki opłaty za gospodarowanie odpadami, uchybieniu polegającemu na niewłaściwym zastosowaniu przez organ stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, korzystniejszej w istocie dla strony, przypisać poziom naruszenia prawa prowadzący do stwierdzenia nieważności decyzji w tym zakresie. Dalej organ wyjaśnił, że decyzja powinna wskazywać wprost okres, którego dotyczy i nie powinna ona działać do przodu. Wydając decyzję organ powinien ograniczyć się jedynie do tych miesięcy, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi już powstało. Organ I instancji natomiast w zaskarżonej decyzji w ogóle nie określił okresu jakiego dotyczy opłata. Z tego względu należało zaskarżoną decyzję zreformować w zakresie określenia okresu, za który wymierzono opłatę. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożył J. M. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że skoro prawo nie działa wstecz, to decyzja także nie powinna działać wstecz. Organy nie mogą pomijać ustalonego przez WSA w Białymstoku, w toku postępowania w sprawie o ustalenie dodatku mieszkaniowego, faktu, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje powierzchnię mieszkaniową wynoszącą 27,7 m2. Bycie współwłaścicielem domu nie stoi w sprzeczności z prowadzeniem jednoosobowego gospodarstwa domowego i użytkowaniem przypadającej na tę osobę części domu. Sposób naliczania opłat publicznoprawnych nie może mieć charakteru dyskryminującego i być oderwany od rzeczywistości oraz naruszać zasadę sprawiedliwości społecznej, jaką jest naliczanie opłat od powierzchni. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399; dalej: u.c.p.g.). Na początku wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 6c § 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z art. 6h u.c.p.g. wynika zaś, że właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W art. 6m ust. 1 u.c.p.g. ustawodawca określił, że właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Jak wynika z powyższego to właściciel nieruchomości ma obowiązek złożenia wskazanej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przypadku nieruchomości zamieszkanych opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, zaś w przypadku nieruchomości niezamieszkanych, na których powstają odpady, opłata należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i u.c.p.g.). Powstanie powyższego obowiązku zostało przez ustawodawcę zróżnicowane w zależności od tego, czy na danej nieruchomości zamieszkuje co najmniej jeden mieszkaniec. I tak, jeżeli zamieszkuje - obowiązek powstaje w każdym miesiącu, w którym ten mieszkaniec na danej nieruchomości zamieszkuje; jeżeli nie zamieszkuje - obowiązek powstaje w każdym miesiącu, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Należy jednak dodać, że ten drugi wariant wchodzi w rachubę tylko wtedy, gdy rada gminy wyda uchwałę obejmującą nowym systemem także nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Zatem nieruchomości zamieszkane są objęte systemem gospodarowania odpadami komunalnymi i ustawodawca nie uzależnia w tej sytuacji powstania obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty od powstania odpadów. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i art. 61 u.c.p.g.). Opłata ta ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów. Przepisy ustawy nie przewidują również możliwości różnicowania stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi według cech wyróżniających mieszkańców danej miejscowości, takich jak: wiek, płeć, sytuacja bytowa czy też okoliczność zameldowania. Zgodnie z art. 6o u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Opłaty te są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze, do których zgodnie z art. 6q u.c.p.g. stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm.; dalej: O.p.). Decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratoryjny, co odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 O.p. Podkreślenia także wymaga, że w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. wskazano, że przez właściciela nieruchomości rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością Kategoryczne brzmienie art. 6h oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. nie pozwala pozostawić poza kręgiem podmiotów zobowiązanych do uiszczenia opłaty żadnego właściciela nieruchomości w powyższym rozumieniu. Nie ulega więc wątpliwości, że wierzyciel domagać się może tylko jednej opłaty oraz, że jej uiszczenie przez jednego ze zobowiązanych powoduje, stosownie do art. 59 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 6q u.c.p.g., wygaśnięcie zobowiązania w zakresie opłaty, a tym samym zwolnienie pozostałych zobowiązanych. Na każdym z tych zobowiązanych ciąży jednak obowiązek zapłaty opłaty w pełnej wysokości, wobec czego wszyscy oni powinni być stronami postępowania w przedmiocie określenia opłaty. Bezsprzecznie przy tym nie ma podstaw prawnych do podziału opłaty na tyle niezależnych od siebie części, ilu jest zobowiązanych, czyli do sięgnięcia do regulacji zawartej w art. 379 § 1 k.c. Ratio legis analizowanych przepisów sprowadza się więc do tego, aby maksymalnie uszczelnić system pobierania opłat za gospodarowanie odpadami - w przypadku niezłożenia wymaganej deklaracji organ może skierować decyzję w sprawie określenia wysokości opłaty do każdego, kto w rozumieniu ustawy jest właścicielem nieruchomości. W stanie faktycznym niniejszej sprawy okolicznością bezsporną jest, że w uchwale z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wysokości stawki opłaty oraz stawki za pojemnik, Rada Miasta Z. określiła metodę ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy jako iloczyn powierzchni lokalu mieszkalnego oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Poza sporem pozostaje także fakt, że skarżący zamieszkuje na nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], której jest współwłaścicielem. Pozostałymi współwłaścicielami są K. M. oraz B. F. (wszyscy współwłaściciele posiadają udziały po 1/3 własności). A więc byli oni zobowiązani złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponieważ deklaracji takiej nie złożyli, Prezydent Miasta Z. uprawniony był na mocy art. 6o u.c.p.g., do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W sprawie nie jest także kwestionowane, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest domem mieszkalnym o pow. 83,3 m2 oraz, że zamieszkują ją J. M. i K. M. oraz, że każdy z nich prowadzi oddzielne gospodarstwo jednoosobowe. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że w takiej sytuacji, zgodnie z § 1 ust. 6 cyt. uchwały, w przypadku lokali mieszkalnych, w których zamieszkujące je osoby tworzą więcej niż jedno gospodarstwo domowe w jednym lokalu mieszkalnym, stawki opłat określone w ust. 4 pkt 1 i 2 oraz w ust. 5 pkt 1 i 2 nie mają zastosowania i w takim przypadku stosuje się odpowiednio stawki opłat określone w ust. 4 pkt 3 i w ust. 5 pkt 3, tj. w wysokości 0,39 zł miesięcznie za 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego. Powyższe oznacza, że organ I instancji zastosował nieprawidłową (zaniżoną) stawkę, jednakże organ II instancji nie był uprawniony do orzekania na niekorzyść skarżącego i w związku z tym poprzestał na wyliczeniach dokonanych przez organ I instancji. Zdaniem Sądu zarzuty skargi są niezasadne. Sprowadzają się one do dwóch kwestii, tj. przyjęcia do wyliczeń powierzchni lokalu mieszkalnego w wysokości 83,3 m2 zamiast 27,7 m2 oraz wydania decyzji obejmującej okres wstecz, tj. od dnia 1 lipca 2013 r. W kwestii pierwszej zauważenia wymaga, że jak trafnie wskazał organ II instancji, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., za właściciela nieruchomości – w rozumieniu ustawy – uznaje się również współwłaścicieli. Natomiast z art. 2 ust. 2 u.c.p.g. wynika, że jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy w przedmiotowym domu zamieszkują J. M. i K. M. prowadząc oddzielne gospodarstwa domowe i z akt sprawy nie wynika, aby współwłaściciele ( w tym i B. F.) w formie pisemnej wskazali podmiot obowiązany do wykonania tych obowiązków. Powyższe oznacza, że organ II instancji prawidłowo uznał, że należało zastosować stawkę, o której mowa w § 1 pkt 6 uchwały. Trafnie też organ przyjął, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw do przyjęcia, aby na potrzeby wyliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi można było przyjąć, że współwłaściciele nieruchomości ponoszą opłaty uzależnione od powierzchni lokalu wynikającej z przypadającego im udziału we własności nieruchomości. Zauważenia bowiem wymaga, że w cyt. uchwale w § 1 ust. 2 postanowiono, że przez powierzchnię lokalu mieszkalnego należy rozumieć powierzchnię użytkową obliczoną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Wskazana ustawa w art. 1a ust. 1 pkt 5 definiuje sposób wyliczania powierzchni użytkowej budynku lub jego części i z akt sprawy nie wynika, aby organy nieprawidłowo wyliczyły powierzchnię przedmiotowego lokalu. Przyjęta w § 1 ust. 6 uchwały regulacja dotycząca sposobu liczenia stawki opłat w sytuacji lokali mieszkalnych zamieszkanych przez osoby, które tworzą więcej niż jedno gospodarstwo domowe, nie wydaje się być sprzeczna z art. 6j i 6k u.c.p.g., w których to przepisach uregulowano kwestię sposobu i wyboru przez radę gminy metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Odwoływanie się zaś przez skarżącego do ustaleń z postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego jest nietrafne, bowiem oba postępowania pozostają bez jakiegokolwiek na siebie wpływu. Niezasadny jest także zarzut skargi odnośnie objęcia decyzją okresu od dnia 1 lipca 2013 r. do 31 sierpnia 2014 r. Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Łodzi z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 304/14, decyzja określająca wysokość opłaty powinna odnosić się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek jej uiszczenia i za które został on skonkretyzowany. Ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty powstaje na mocy art. 6i u.c.p.g. za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, a dodatkowo w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalania wysokości opłaty, uiszcza się ją w zmienionej wysokości już za cały miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 tejże ustawy), przyjąć należy, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna być określona już po zakończeniu danego miesiąca. Nie musi przy tym upłynąć termin płatności opłaty, gdyż ten wynika ze stosownej uchwały rady gminy i nie zawsze jest powiązany z danym miesiącem. Nie ma przy tym konieczności wydawania takich decyzji określających każdego miesiąca, można zatem taką decyzję wydać za kwartał, pół roku czy też rok; ważne jednak by z sentencji decyzji wynikało wprost jaką opłatę określono za każdy miesiąc (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 630/13). W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest kwestionowane, że skarżący oraz K. M. w powyższym okresie na przedmiotowej nieruchomości zamieszkiwali. Stanowiło to więc podstawę do naliczenia opłaty za wskazany okres. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organem II instancji zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.