II SA/Bk 1033/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant referent stażysta Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Prokuratora Regionalnego w Białymstoku na decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 17 grudnia 2024 r. nr 572/2025 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją 17 grudnia 2024 r. nr 572/2024 wydaną w sprawie nr DUA-XIV.6740.96.2024 na podstawie art. 28, art. 30b, art, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725; dalej: "P.b.") Prezydent Miasta Białegostoku (dalej: "Prezydent") zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił A. spółce komandytowej w B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i handlem oraz garażem podziemnym oraz przebudową i rozbudową budynku zabytkowego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania z funkcji mieszkalnej na funkcję mieszkalno-handlowo-usługową wraz z zagospodarowaniem terenu, murem oporowym, budową doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej oraz rozbiórką instalacji oświetlenia terenu na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz na częściach działek nr: [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w B. przy ul. M. i ul. W., w obrębie [...], zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym, z zachowaniem następujących warunków: 1) szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robot budowlanych: a) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, b) teren budowy zabezpieczyć przed wejściem osób trzecich oraz oznaczyć tablicą informacyjną budowy, c) wytyczyć geodezyjnie obiekty w terenie, d) wykonać geodezyjną inwentaryzację powykonawczą obejmującą położenie obiektu i urządzeń budowlanych na gruncie, 2) kierownik budowy odpowiada za prowadzenie dziennika budowy, 3) przed rozpoczęciem budowy kierownik budowy jest obowiązany: zabezpieczyć teren budowy lub rozbiórki, potwierdzić wpisem w dzienniku budowy otrzymanie od inwestora zatwierdzonego projektu budowlanego oraz, o ile jest wymagany - projektu technicznego albo projektu rozbiórki, umieścić na terenie budowy, w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia; w przypadku braku obowiązku ustanowienia kierownika budowy zabezpieczenie terenu budowy lub rozbiórki należy do inwestora, 4) szczegółowe wymagania, dotyczące nadzoru na budowie: na podstawie § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U.2001 r., nr 138, poz. 1554), inwestor jest zobowiązany do ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, 5) w zależności od rodzaju inwestycji: a) zgodnie z art. 54 P.b. do użytkowania obiektu budowlanego można przystąpić po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji; b) zgodnie z art. 55 P.b. przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-5 oraz art. 45 ust. 3 i art. 45a ust. 1 i 2 P.b. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie wszczęto na wniosek A. spółki komandytowej w B. (dalej: "inwestora") z dnia 16 maja 2024 r., skorygowany 21 października 2024 r. Wraz z wnioskiem złożono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, a także projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. W związku z tym, że analiza dokumentacji dołączonej do wniosku wykazała nieprawidłowości, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2024 r., znak: DUA-XIV.6740.96.2024, wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. zobowiązano inwestora do ich usunięcia. Po dwukrotnym przedłużeniu (na wniosek inwestora) terminu usunięcia nieprawidłowości, dnia 21 października 2024 r. inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową, która została poddana ocenie organu, w kontekście spełnienia wymogów z art. 35 ust. 1 P.b. Organ wyjaśnił w pierwszej kolejności, że objęty projektem budynek przeznaczony do przebudowy jest ujęty w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków (lp. 293 – dom datowany na początek XX w. pod adresem ul. M. [...], brak wpisu do rejestru zabytków), co obligowało organ, w świetle art. 39 ust. 3 P.b., do wydania pozwolenia na budowę w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Mając na uwadze porozumienie z 7 listopada 2014 r. zawarte między Wojewodą Podlaskim a Miastem Białystok w sprawie powierzenia Miastu Białystok prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody Podlaskiego, realizowanych przez Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, organ zwrócił się pismem z dnia 28 października 2024 r. do Miejskiego Konserwatora Zabytków o dokonanie stosownego uzgodnienia. Miejski Konserwator Zabytków nie zajął stanowiska w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu ww. pisma, co zgodnie z art. 39 ust. 4 P.b., uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. Następnie organ ustalił, że teren inwestycyjny leży na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedli Centrum i Przydworcowe w Białymstoku (rejon ul. Młynowej i Cieszyńskiej) - etap I, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Białystok z dnia 24 października 2016 r. nr XXVI/417/16 (Dz.U.Woj.Podl 2016, poz. 4259; dalej: "m.p.z.p."), tj. na terenie planistycznym 4.1U,MW przeznaczonym zgodnie z § 54 ust. 1 m.p.z.p. pod zabudowę usługową i mieszkaniową wielorodzinną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Obszar objęty planem stanowi, zgodnie § 6 ust. 1 m.p.z.p., obszar zabudowy śródmiejskiej. Organ wskazał ponadto, że projektowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie art. 71 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2023 r., poz. 1094 ze zm.; dalej: "ustawa środowiskowa"), o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019, poz. 1839 ze zm.; dalej: "rozporządzenie RM"). W związku z tym, inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną dnia 22 listopada 2023 r., znak: DOŚ-II.6220.33.2023, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskutek analizy uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi zagrożenia dla środowiska, a ewentualne uciążliwości związane z eksploatacją przedsięwzięcia będą mieścić się w granicach inwestycji. Dokumentacja projektowa nie przewiduje jakichkolwiek ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko poza granicami terenu inwestycji. W ocenie organu oddziaływania te będą miały charakter lokalny. W fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcie będzie źródłem hałasu, emisji zanieczyszczeń do powietrza, ścieków oraz odpadów. W fazie realizacji oddziaływania te będą miały charakter krótkotrwały. Emisja hałasu i zanieczyszczeń będzie zaś typowa dla osiedli zabudowy wielorodzinnej i nie powinna znacząco oddziaływać na stan akustyczny i jakość powietrza. W ocenie organu ewentualne uciążliwości związane z eksploatacją przedsięwzięcia nie przekroczą dopuszczalnych norm emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu, nie przewiduje się oddziaływań ponadnormatywnych przedsięwzięcia. W kontekście spełnienia norm technicznych – w odniesieniu do wymogów z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz.U. 2022, poz. 1225 ze zm.; dalej: "warunki techniczne"), precyzującego odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, organ zauważył, że postanowieniem z dnia 9 listopada 2023 r. nr DUA-XIV.6740.126.2023 inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 warunków technicznych, polegające na wykonaniu w projektowanej budowie ścian z oknami i drzwiami: bezpośrednio i w odległości od 1,61 m do 1,70 m od granicy terenu inwestycji (od strony działek nr [...] i [...]) oraz bezpośrednio i w odległości do 1,80 m od tej granicy (od strony działki nr [...], a także polegające na wykonaniu balkonów i okapów bezpośrednio przy granicy terenu inwestycji (od strony działek nr [...], [...] i [...]). Budynek zaprojektowano zgodnie z ww. postanowieniem. Organ wskazał także, że część działek budowlanych o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji od strony południowo-wschodniej, przeznaczonych jest pod ciąg pieszy (oznaczony na rysunku m.p.z.p. symbolem 17KP). Zgodnie z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie, działkę przeznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę można uznać za działkę drogową. W związku z tym, zgodnie z § 12 ust. 10 warunków technicznych, zachowanie odległości, o których mowa w § 12 ust. 1-9, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Organ nadmienił przy tym, że teren planistyczny o symbolu 17KP objęto decyzją z dnia 22 października 2024 r. nr 497/2024 o wydaniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej w rejonie ul. M. w zakresie budowy m.in.: jezdni, zatok postojowych, zjazdów, drogi dla pieszych (dalej: "decyzja ZRID"). Ponadto organ wskazał, że postanowieniem z dnia 22 marca 2024 r. nr DUA-XIV.6740.4.2024 inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów § 40 ust. 3 warunków technicznych, polegające na usytuowaniu projektowanego placu zabaw na działce budowlanej nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz części działek nr [...], [...], [...] i [...] w odległości 5,00 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przeznaczonego do przebudowy, rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania na budynek mieszkalno-handlowo-usługowy, pod warunkiem wykonania rozwiązań zamiennych wymienionych w treści wniosku. Następnie organ dokonał oceny spełnienia wymogu z § 13 warunków technicznych, w tym analizy przesłaniania projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, sporządzonej przez uprawnionego projektanta. Organ uznał, że ze względu na lokalizację inwestycji, nie wprowadzi ona ograniczeń naturalnego oświetlenia pomieszczeń w zabudowie istniejącej lub hipotetycznej na działkach sąsiednich. Organ zauważył przy tym, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie w bezpośrednim sąsiedztwie z działkami drogowymi (ul. W. i ul. M.) oraz terenem planistycznym o symbolu 17KP, przeznaczonym w planie miejscowym pod ciąg pieszy. Na podstawie analizy dokumentacji projektowej uznał stwierdził, że odległości między projektowaną inwestycją, a budynkami istniejącymi lub mogącymi powstać po przeciwnych stronach ulic W. i ul. M., nie naruszą § 13 ust. 4 warunków technicznych w zw. z § 6 ust. 1 m.p.z.p. Ponadto inwestycja nie będzie miała wpływu na działki nr [...], [...] i [...] sąsiadujące z terenem inwestycji od południa, a które położone są na terenie planistycznym o symbolu 4.2KPL,ZP – przeznaczonym (zgodnie z § 55 ust. 1 m.p.z.p.) pod plac publiczny oraz zieleń urządzoną, na którym zakazuje się lokalizacji budynków (55 ust. 5 pkt 4b m.p.z.p.). Organ wskazał także, że z dołączonej do wniosku analizy nasłonecznienia w stosunku do zabudowy działek sąsiednich, a także projektowanego budynku względem samego siebie, wynika, że inwestycja spełnia także wymogi § 60 warunków technicznych. W kontekście zaś wymaganej § 271 warunków technicznych odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, w przypadku budynków należących do kategorii zagrożenia ludzi ZL (nie mniejszej niż 8 m), organ wskazał, że ponadto projektowany budynek nie będzie miał wpływu na istniejącą zabudowę działek sąsiednich nr [...], [...] i [...], a także [...] i [...], ponieważ został zlokalizowany w odległości od 18,84 m do 39,02 m od tej zabudowy. Ponadto planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na działki nr [...], [...] i [...], które położone są na terenie planistycznym o symbolu 4.2KPL,ZP, na którym zakazano lokalizacji budynków (§ 55 ust. 5 pkt 4b m.p.z.p.). Organ ustalił ponadto, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 P.b. obejmuje: działki inwestycji o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz części działek nr [...], [...], [...], [...] i [...]; działki nr [...], [...] i [...] z uwagi na nienormatywne usytuowanie projektowanego budynku względem tych działek, zgodnie z uzyskanym odstępstwem od przepisów techniczno-budowlanych; a także działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - z uwagi na element potencjalności (organ wskazał w tym miejscu, że kategoria interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności). W związku z powyższym organ uznał, że stronami postępowania, w myśl art. 28 ust. 2 P.b. są: inwestor, właściciele działek nr [...] i [...] oraz [..], [...] i [...] (Zakład Ubezpieczeń Społecznych; dalej: "ZUS"), a także zarządcy działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [..].], [...] [...] i [...]. Organ wskazał, że dnia 23 lipca 2024 r. wpłynęło pismo pełnomocnika ZUS zawierające zastrzeżenia i wnioski związane z przedmiotową inwestycją. Strona postępowania poinformowała, że w związku z planowaną inwestycją likwidacji ulegnie obecna droga dojazdowa od ul. M. do budynków Oddziału ZUS w Białymstoku, która stanowi jednocześnie drogę pożarową. Projekt zagospodarowania terenu przedstawiony przez inwestora, zakłada wykonanie publicznej drogi dojazdowej do tych budynków w innym miejscu (droga o symbolu 17KP na rysunku m.p.z.p.). Strona zwróciła uwagę na potrzebę zapewnienia przez inwestora drogi dojazdowej do budynków Oddziału ZUS spełniającej wymogi drogi pożarowej na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. 2009, nr 124, poz. 1030) do czasu zrealizowania drogi publicznej w granicach obszaru oznaczonego na rysunku m.p.z.p., a także na potrzebę zapewnienia ciągłości dostaw mediów do tych budynków w trakcie planowanej przebudowy infrastruktury technicznej. Organ wskazał w tym względzie na decyzję ZRID oraz zobowiązanie inwestora do zakończenia objętej nią inwestycji drogowej nie później niż na 21 dni przed złożeniem zawiadomienia o zakończeniu budowy planowanego przedsięwzięcia, a także na pismo pełnomocnika inwestora z dnia 13 grudnia 2024 r., w którym poinformowano, że zostanie wykonana tymczasowa droga dojazdowa do budynków oddziału ZUS spełniająca wymogi drogi pożarowej do czasu zrealizowania drogi publicznej w granicach obszaru oznaczonego symbolem 17KP na rysunku m.p.z.p., a także, że w trakcie trwania budowy zostanie zapewniona ciągłość dostaw mediów do tych budynków. W ocenie organu przedłożony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są kompletne i posiadają wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b. Dokumenty te zostały wykonane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Projektanci złożyli oświadczenie o sporządzeniu ww. projektów zgodnie z obowiązującymi przepisami, do czego zobowiązuje art. 20 ust. 4 P.b. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 i pkt 4a P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał sprawdzenia posiadanych przez projektantów i projektantów sprawdzających uprawnień budowlanych oraz przynależność do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie przedłożonych kopii uprawnień i wpisu do izby. Oceniając zaś całość zgromadzonego materiału dowodowego, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz zapis art. 35 ust. 4 P.b. stanowiący, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, rozstrzygnięto jak w sentencji. Decyzję doręczono inwestorowi 18 grudnia 2024 r. Stała się ona ostateczna 7 stycznia 2025 r. Dnia 15 maja 2025 r. skargę na ww. decyzję wniósł do sądu administracyjnego Prokurator Prokuratury Regionalnej w Białymstoku (dalej: "Prokurator"), działający na podstawie art. 50 § 1 i art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").Decyzję powyższą zaskarżył w całości zarzucając jej: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., połączoną z obrazą prawa materialnego tj. art. 87a ust. 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 5, 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2024 r., poz. 1478 ze zm.; dalej: "u.o.p.") oraz art. 1 w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2024, poz. 54 ze zm.; dalej: "P.o.ś.") przez zaniechanie powołania w sprawie biegłego z zakresu dendrologii, w sytuacji gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, wykraczające poza zakres tych, jakimi dysponuje ogół osób inteligentnych i wykształconych, celem oceny oddziaływania planowanej inwestycji na kolidujące z nią w sposób oczywisty i zauważalny bez posiadania specjalistycznej wiedzy, drzewo z gatunku dąb szypułkowy, rosnące na granicy działek geodezyjnych nr [...] i [...], ustalenia działań minimalizujących ingerencję inwestycji w koronę drzewa oraz jego system korzeniowy, ustalenia działań zabezpieczających przedmiotowe drzewo oraz wskazań pielęgnacyjnych, a które to drzewo ujęte jest m.p.z.p. jako położone na terenie zieleni urządzonej (ZP) i określone jako drzewo szczególnie wartościowe, a ponadto przedmiotowy dąb szypułkowy uchwałą Rady Miasta Białystok z dnia 18 grudnia 2023 r. nr LXXVII/1080/23 w sprawie ustalenia pomników przyrody (Dz.U.Woj.Podl. z dnia 21 grudnia 2023, poz. 6741; dalej: "uchwała Rady") został uznany pomnikiem przyrody, a Wojewoda Podlaski rozstrzygnięciem nadzorczym nr NK-II.4131.25.2024.AB z dnia 19 stycznia 2024 r. (Dz.U.Woj.Podl z dnia 22 stycznia 2024 r., poz. 491; dalej: "rozstrzygnięcie nadzorcze") stwierdził nieważność ww. uchwały jedynie z przyczyn formalnych, co jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy dąb szypułkowy wyróżnia się w skali miasta wyjątkowymi walorami przyrodniczymi i jest cennym elementem miejskiego ekosystemu, a planowana inwestycja zagraża jego zniszczeniem lub co najmniej trwałym i nieodwracalnym uszkodzeniem dla przedmiotowego dębu szypułkowego, a także może zagrażać innym drzewom znajdujących się na terenie określonym w m.p.z.p. jako szczególnie wartościowe i rosnące na terenie zieleni urządzonej; 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., połączoną z obrazą prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 P.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 warunków technicznych i art. 87a ust. 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 5, art. 88 ust. 1 pkt 3 u.o.p. oraz art. 1 w zw. z art. 3 pkt 50 P.o.ś. przez błędne i nieoparte powołaniem w sprawie biegłego z zakresu dendrologii, wyrażenie zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 warunków technicznych, w sytuacji, gdy planowana inwestycja w sposób jednoznaczny zagraża zniszczeniem lub co najmniej trwałym uszkodzeniem dębu szypułkowego rosnącego na granicy działek nr [...] i [...], a które to drzewo ujęte jest w m.p.z.p. jako położone na terenie zieleni urządzonej (ZP) i określone jako drzewo szczególnie wartościowe, a ponadto przedmiotowy dąb szypułkowy uchwałą Rady został uznany pomnikiem przyrody, a Wojewoda Podlaski rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność tej uchwały jedynie z przyczyn formalnych, co jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy dąb szypułkowy wyróżnia się w skali miasta wyjątkowymi walorami przyrodniczymi i jest cennym elementem miejskiego ekosystemu. Prokurator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Prokurator uargumentował ww. zarzuty, wskazując, że zaskarżona decyzja jest przedwczesna i błędnie określa parametry inwestycji. Podkreślił, że na granicy działek nr [...] i [...] znajduje się dąb szypułkowy o obwodzie pnia 308 cm mierzonym na wysokości 130 cm. Jego wiek szacowany jest na około 120 lat. Postanowienia m.p.z.p. określają go jako drzewo szczególnie wartościowe - dopuszcza się wycinkę drzewa wyłącznie ze względu na konieczność realizacji niezbędnych rozwiązań infrastruktury technicznej i komunikacji, względy estetyczne, funkcjonalne, sanitarne, zagrożenie ludzi lub mienia. Na tym samym terenie zieleni urządzonej (ZP) rosną inne drzewa określone jaki szczególnie wartościowe, a ich wielkość wskazuje, że mogą one kolidować z projektowaną inwestycją. Wskutek uchylenia uchwały Rady rozstrzygnięciem nadzorczym, w chwili obecnej podjęta została obywatelska inicjatywa celem ponownego uznania ww. dębu za pomnik przyrody. Analiza projektu budowalnego nie budzi w ocenie skarżącego Prokuratora wątpliwości, że zarówno prace budowlane, jak i sam obiekt, będą oddziaływały negatywnie na dąb szypułkowy - na jego koronę i system korzeniowy. Projektowany budynek został usytuowany w odległości od 1,61 m do 1,70 m od granicy działki nr [...], na której rośnie dąb. Uwzględniając rozmiary dębu, przy takiej odległości projektowanego budynku od drzewa, nie jest wymagana jakakolwiek wiedza specjalistyczna, aby stwierdzić, że dojdzie do naruszenia zarówno korony, jak i systemu korzeniowego. Nie ma faktycznej możliwości przeprowadzenia inwestycji w takiej odległości, bez ingerencji w koronę i system korzeniowy drzewa. Każdą zaś ingerencję należy oceniać pod kątem spowodowania pogorszenia jego żywotności. Prokurator zauważył, że bezprawne zniszczenie drzewa stanowi delikt administracyjny określony w art. 88 ust. 1 pkt 3 u.o.p. Obowiązkiem organu było natomiast zapobieżenie dopuszczeniu do sytuacji mogącej wywołać zniszczenie drzewa. Tymczasem z ogólnodostępnych informacji medialnych wynika, że 27 lutego 2025 r. doszło wykonania prac w obrębie korony ww. drzewa. W ocenie Prokuratora inwestor miał zatem świadomość, że projektowany budynek koliduje z drzewem. W sprawie dotyczącej uszkodzenia drzewa Dyrektor Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej im. Prof. Witolda Sławińskiego (dalej: "Dyrektor PKPK") prowadzi postępowanie w sprawie ustalenia celowości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w związku z pracami w obrębie jego korony, zaś Prokurator zgłosił udział w tym postępowaniu. W ocenie Prokuratora w okolicznościach sprawy niezbędne było zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu dendrologii w kwestii oceny oddziaływania planowanej inwestycji na przedmiotowy dąb szypułkowy, ustalenia działań minimalizujących ingerencję inwestycji w koronę drzewa oraz jego system korzeniowy, a także ustalenia działań zabezpieczających drzewo oraz wskazań pielęgnacyjnych. Opinia biegłego ma również kluczowe znaczenie dla udzielenia zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 warunków technicznych, bowiem organ nie uwzględnił stanu zagospodarowania nieruchomości nr [...], w szczególności usytuowania na jej granicy przedmiotowego dębu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, podkreślając, że drzewo, o którym mowa w skardze nie mogło być przeznaczone do wycinki, bowiem znajduje się poza zakresem inwestycji, zaś organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę jedynie na terenie objętym zakresem inwestycji, a nie poza nim. Organ zwrócił przy tym uwagę, że zezwolenie na wycinkę drzew jest wydawane na podstawie art. 83 u.o.p., a tym samym w odrębnej procedurze, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie objętej zaskarżoną decyzją, inwestor legitymował się zezwoleniem na wycinkę drzew przewidzianych do wycinki w zatwierdzonym projekcie. Organ zaprzeczył także jakoby przedmiotowe drzewo rosło po granicy z terenem inwestycji, bowiem jest ono zlokalizowane w odległości około 6 m od tej granicy, co ma zasadnicze znaczenie w sprawie, bowiem z tego powodu, ani wskazany dąb, ani też inne drzewa rosnące na obszarze planistycznym oznaczonym symbolem 4.2KPL,ZP, nie mogą kolidować z projektowaną inwestycją. O kolizji takiej można byłoby mówić jedynie wówczas, gdyby drzewo znajdowało się na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę. W niniejszej sprawie teren o symbolu 4.2KPL,ZP nie był objęty zakresem inwestycji. Organ zwrócił również uwagę na przeprowadzone przed wydaniem zaskarżonej decyzji postępowanie o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w wyniku którego nie nałożono na inwestora żadnych obowiązków dotyczących drzew porastających teren sąsiedni względem inwestycyjnego, w tym względem wspomnianego dębu. Ze względu zaś na wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały Rady przed wydaniem zaskarżonej decyzji, organ nie miał podstaw, aby nakładać na inwestora jakiekolwiek obowiązki na podstawie aktu, którego nieważność stwierdzono ze skutkiem ex tunc. Odnosząc się zaś do zapisów m.p.z.p. dotyczących szczególnie wartościowych drzew, organ zauważył, że § 11 m.p.z.p. zezwala nawet na ich wycinkę ze względów estetycznych, czy niedookreślonych względów funkcjonalnych. Oznacza to, że lokalny prawodawca nie zdecydował się na objęcie przedmiotowego drzewa przepisami ochronnymi. Organ zwrócił także uwagę, że przepisy P.b. nie regulują odległości zabudowy od drzew, och koron i korzeni, zaś kwestie przekraczania granic przez gałęzie i korzenie należą do materii prawa cywilnego. Odnosząc się zaś do argumentacji Prokuratora dotyczącej błędnie udzielonego odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 warunków technicznych, organ wskazał, że na podstawie m.p.z.p. inwestor mógł projektować budynek ze ścianą "ślepą" bez konieczności uzyskania odstępstw, zaś odstępstwo dotyczyło możliwości budowy przy granicy i w bliskiej odległości od niej, ściany z oknami i drzwiami oraz balkonami i okapami. Odnosząc się zaś do przycięcia konarów drzewa przez inwestora organ wskazał, że skieruje do właściwego organu wniosek o wszczęcie postępowanie w sprawie niedozwolonej jego przycinki. W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2025 r. pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi, podkreślając m.in., że przedmiotowe drzewo rośnie poza zakresem opracowania projektowego, tj. około 7 m od granicy ściany szczelinowej garażu podziemnego realizowanego budynku. Drzewo to to rośnie zatem, wbrew twierdzeniu Prokuratora nie na granicy terenu inwestycyjnego , ale na granicy dwóch działek miejskich nr [...] i [...]. Pełnomocnik inwestora wskazał, że Prokurator nie wskazał podstawy prawnej, która uzależniałaby uzyskanie pozwolenia na budowę od przedłożenia opinii dendrologicznej w zakresie drzewa, które nie znajduje się na działce objętej inwestycją, a także zwrócił uwagę na przeprowadzone przez wydaniem zaskarżonej decyzji postępowanie środowiskowe, w którego trakcie pozytywne opinie co do inwestycji wyraził m.in. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku (dalej: "RDOŚ"), który stwierdził, że: planowane przedsięwzięcie nie spowoduje znacznych negatywnych oddziaływań na zdrowie ludzi i poszczególne elementy środowiska, a przewidywany zasięg oddziaływania będzie mieścił się na działkach objętych wnioskiem. Inwestor podkreślił przy tym, że uzyskał zezwolenie na wycinkę drzew kolidujących z inwestycją. Prokurator zaś nie wyjaśnił, z którym przepisem m.p.z.p. inwestycja koliduje, zaś ze względu na wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały Rady, przedmiotowy dąb nigdy nie był pomnikiem przyrody. Prowadzone zaś odrębne postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na inwestora za uszkodzenie ww. drzewa (na podstawie art. 88 u.o.p.) nie ma wpływu na ocenę legalności udzielonego pozwolenia na budowę. Pismem procesowym z dnia 12 listopada 2025 r. Prokurator uzupełnił skargę przez sformułowanie dodatkowego zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 P.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 i § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt budowlany określał zabudowę w maksymalnym zbliżeniu do granicy działki, a zaprojektowana ściana budynku biegła po granicy nieruchomości i w odległości mniejszej niż 3 metry od pnia przedmiotowego drzewa, ignorując obecność drzewa określonego w zapisach m.p.z.p. jako szczególnie wartościowe i nie uwzględniał strefy ochronnej dla systemu korzeniowego drzewa oraz nie określił wpływu inwestycji na sąsiednie obiekty i przyrodę. W uzasadnieniu pisma Prokurator poinformował, że decyzją z 16 lipca 2025 r. nr DOŚ.42.50.2025 Dyrektor PKPK nałożył na inwestora administracyjną karę pieniężną za uszkodzenie przedmiotowego drzewa, zaś uzasadnienie tej decyzji zawiera okoliczności mające znaczenie dla niniejszego postępowania oraz uzasadniają pierwszy z wywiedzionych przez Prokuratora zarzutów. W toku postępowania ustalono bowiem, że projektant działający na zlecenie inwestora zaprojektował zabudowę w maksymalnym możliwym zbliżeniu na granicy działki, ignorując obecność przedmiotowego drzewa. W projekcie budowlanym nie uwzględniono strefy ochronnej dla systemu korzeniowego drzewa, lecz ścianę budynku biegnącą po granicy nieruchomości i w odległości mniejszej niż 3 m od pnia drzewa, co stanowi naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa. Projektant nie uwzględnił drzewa projektując inwestycję, nie wykonał oceny wpływu inwestycji na sąsiednią zieleń, nie wyznaczył strefy ochrony drzewa, mimo że było fizycznie widoczne na etapie projektowania i realizacji. Projekt budowlany nie uwzględnia istniejącej zieleni wysokiej, a także nie określa wpływu inwestycji na sąsiednie obiekty i przyrodę, co pozostaje niezgodne z § 3 ust. 1 i § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych. W ocenie Dyrektora PKPK konieczne było również uzyskanie opinii dendrologicznej w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, bowiem Prezydent nie posiadał informacji specjalnych, aby samodzielnie określić wpływ inwestycji na działki sąsiednie. W odpowiedzi na ww. pismo, pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 24 listopada 2025 r. wskazał, że powołany przez Prokuratora zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 P.o.ś. jest niezasadny z tego względu, że przepis ten jest skierowany do inwestora prowadzącego prace budowlane, a nie do organu architektoniczno-budowlanego wydającego pozwolenie na budowę. Ponadto niezrozumiałe jest zarzucane przez Prokuratora naruszenie § 3 ust. 1 warunków technicznych, bowiem ww. rozporządzenie nie zawiera§ 3 ust. 1, natomiast w § 3 pkt 1 tego rozporządzenia zdefiniowana została zabudowa śródmiejska występująca na terenie inwestycji, jednakże nie wyjaśniono na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu. Z kolei naruszony w ocenie Prokuratora § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych dotyczy odległości w sytuowaniu budynków od granicy z działką w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy. Tymczasem budynek zaprojektowany został zgodnie z § 6 ust. 2 m.p.z.p., który dopuszcza lokalizację budynków po granicy z działkami sąsiednimi, która to okoliczność jest dopuszczalna w świetle § 12 ust. 2 warunków technicznych. Ponadto pełnomocnik inwestora zwrócił uwagę, że przepisy obowiązującego prawa w tym przepisy P.b. i u.o.p. nie regulują kwestii odległości krzewów bądź drzew od sąsiedniej posesji, czy też obiektów budowlanych, a zatem nie sposób mówić o jakimkolwiek naruszeniu przepisów prawa. Odnosząc się zaś do nałożonej na inwestora kary pieniężnej za uszkodzenie przedmiotowego drzewa, pełnomocnik wskazał, że okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że do uszkodzenia drzewa doszło po jej wydaniu. W trakcie rozprawy przeprowadzonej dnia 25 listopada 2025 r. Prokurator poparł skargę wskazując, że decyzja wydana w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za uszkodzenie drzewa przez inwestora dokonane dnia 16 lipca 2025 r. została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 30 października 2025 r., której kopię złożył do akt sprawy. Pełnomocnik uczestnika postępowania (inwestora) wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Białegostoku (Prezydent) z dnia 17 grudnia 2024 r. nr 572/2024 wydana w sprawie nr DUA-XIV.6740.96.2024, którą organ ten zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi, tj. A. sp.k. w B. (obecnie A. sp. k. w B.) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i handlem oraz garażem podziemnym oraz przebudową i rozbudową budynku zabytkowego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania z funkcji mieszkalnej na funkcję mieszkalno-handlowo-usługową wraz z zagospodarowaniem terenu, murem oporowym, budową doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej oraz rozbiórką instalacji oświetlenia terenu na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz na częściach działek nr: [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w B. przy ul. M. i ul. W.,, w obrębie [...], zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym, z zachowaniem określonych tam warunków. Decyzję powyższą zaskarżył do sądu administracyjnego Prokurator działający na podstawie art. 50 § 1 i art. 52 § 1 p.p.s.a. Skargę wniesiono w terminie, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a., zatem podlegała ona merytorycznemu rozpoznaniu. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęto na wniosek inwestora z 16 maja 2024 r. (skorygowany pismem z 21 października 2024 r.), toteż w sprawie miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu ustalonym t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 725 (P.b.). Jak stanowi art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 P.b., które precyzują katalog budów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a także wymagających zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych oraz zgłoszenia rozbiórki. Przepisy te nie obejmują jednak budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i handlem oraz garażem podziemnym a także z przebudową i rozbudową budynku zabytkowego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania z funkcji mieszkalnej na funkcję mieszkalno-handlowo-usługową wraz z zagospodarowaniem terenu, murem oporowym, budową doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej oraz rozbiórką instalacji oświetlenia terenu. Zasadnie zatem inwestor zwrócił się do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Słusznie przy tym organ zauważył, że zgodnie z art. 39 ust. 3 P.b. w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z racji zatem wpisania budynku zabytkowego objętego projektem (przeznaczonego do przebudowy) do gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków (pod adresem ul. M. [...], nr porządkowy [...] - dom), organ słusznie zwrócił się wnioskiem z dnia 28 października 2024 r. do Miejskiego Konserwatora Zabytków o dokonanie stosownego uzgodnienia (porozumieniem zawartym dnia 7 listopada 2014 r. między Wojewodą Podlaskim a Miastem Białystok powierzono Miastu Białystok prowadzenie niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody Podlaskiego realizowanych przez Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków). Miejski Konserwator Zabytków nie zajął stanowiska w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu ww. wniosku (28 października 2024 r.), co zgodnie z art. 39 ust. 4 P.b., uznano za brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. Tym samym zadośćuczyniono dyspozycji art. 39 ust. 3 P.b. Następnie organ przystąpił do oceny spełnienia przesłanek z art. 35 ust. 1 P.b. wedle którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (lit. a.), wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej (lit. b.), ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (lit. c.) – przy czym uchwały takiej w sprawie nie podjęto; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (lit. c. - pozostałe uchylone); 3a) dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (lit. a.), oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (lit. b.); 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane (lit. a.), danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru (lit. b.); 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane (lit. a.), danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru (lit. b.). Przepis powyższy reguluje zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 P.b.). W razie spełnienia wymagań, o których mowa w wyżej cytowanym ust. 1, a także tych zawartych w art. 32 ust. 4 P.b., (spośród których do inwestora w niniejszej sprawie odnosi się jedynie wymóg złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym wyraźnie stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Sąd podkreśla, że przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych niż te przewidziane ustawowo. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. - co w niniejszej sprawie nastąpiło. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. sąd zauważa, że żaden z ww. przepisów nie nakłada na organ obowiązku zasięgnięcia opinii biegłego dendrologa co do drzewostanu porastającego nieruchomość położoną w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, jak postuluje to skarżący Prokurator. Zakres i rodzaj dokumentacji wymaganej od inwestora sprecyzowany został w art. 33 ust. 2 P.b., którego pkt 1 wymaga dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami (lub ich kopiami), których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw. Takiej podstawy prawnej Prokurator nie wskazał, opierając ww. zarzut skargi na potrzebie pozyskania przez organ wiadomości specjalnych w celu oceny oddziaływania inwestycji na kolidujące z nią drzewo. W tym miejscu podkreślić jednak należy, że wbrew twierdzeniom skargi, dąb szypułkowy, którego ochrony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę domaga się Prokurator, nie rośnie na granicy z terenem inwestycji, lecz na granicy działek miejskich nr [...] i [...] (przeznaczonych w m.p.z.p. pod place i zieleń urządzoną) i jest oddalony od terenu inwestycji o około 6 m. Lokalizację dębu potwierdza dokumentacja projektowa, część graficzna m.p.z.p., a także dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Z prawnego punktu widzenia istotne jest przy tym miejsce, z którego wyrasta pień drzewa, zaś przechodzenie korzeni lub gałęzi należy do problematyki stosunków sąsiedzkich regulowanych prawem cywilnym (zob. art. 148-150 Kodeksu cywilnego). Skład orzeczniczy tym samym w pełni podziela ww. pogląd wyrażony w wyroku WSA w Białymstoku z 6 marca 2025 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 596/24. W konsekwencji, wbrew twierdzeniu Prokuratora, w sprawie niniejszej nie może być mowy o kolizji, bowiem ww. drzewo rośnie poza zakresem opracowania projektowego, które nie przewiduje jego wycinki. Na marginesie zaś sąd zauważa, że drzewa, które pozostawały w kolizji z realizacją planowanej inwestycji, zostały wycięte na podstawie uzyskanego przez inwestora zezwolenia datowanego na 12 marca 2024 r. Z uzasadnienia tejże decyzji wynika, że przed jej wydaniem zasięgnięto opinii Departamentu Urbanistyki i Architektury w kwestii usunięcia drzew szczególnie wartościowych ujętych w m.p.z.p. z terenu inwestycji, zaś w odpowiedzi poinformowano, że biorąc pod uwagę przeznaczenie terenu oraz proponowaną przez inwestora koncepcję jego zagospodarowania, w świetle postanowień m.p.z.p. dopuszczalna jest wycinka drzew, które funkcjonalnie kolidują z planowanym jego zagospodarowaniem. Odrębną kwestią jest przy tym ponadnormatywne przycięcie korony ww. drzewa na zlecenie inwestora, które miało miejsce w lipcu 2025 r., a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Prowadzone w tym względzie przez Dyrektora PKPK postępowanie o wymierzenie kary za ów delikt administracyjny, stypizowany w art. 88 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 87a ust. 4 u.o.p. (tj. uszkodzenie drzewa), zakończyło się nałożeniem na inwestora kary pieniężnej w wysokości 13.272 zł, co potwierdza złożona podczas rozprawy do akt przez Prokuratora decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z 30 października 2025 r. nr 408.127/G-8/8/25. Okoliczność powyższa nie ma jednak żadnego wpływu na kontrolowane postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę, bowiem po pierwsze delikt administracyjny popełniono po wydaniu zaskarżonej decyzji, po drugie zaś postępowanie o wymierzenie kary pieniężnej za uszkodzenie drzewa jest postępowaniem odrębnym względem udzielenia pozwolenia na budowę, które ma inny cel, i w którym bada się inne przesłanki. Zawarta zaś w art. 87a ust. 1 u.o.p. dyspozycja nakazująca przeprowadzanie w sposób najmniej szkodzący drzewom tych prac ziemnych oraz innych prac wykonywanych ręcznie, z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, które wykonywane są m.in. w obrębie korzeni, pnia lub korony drzewa, skierowana jest do wykonawcy tych prac, a nie do organu architektoniczno-budowlanego. Niedostosowanie się do dyspozycji ww. przepisu, noszące znamiona deliktu administracyjnego, powoduje odpowiedzialność odszkodowawczą, podlegającą odrębnej ocenie na podstawie przepisów u.o.p. w postępowaniu, w którym nie jest właściwy organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę, lecz organ ochrony środowiska. Oznacza to, że nie można skutecznie zarzucać organowi udzielającemu pozwolenia na budowę naruszenia art. 87a ust. 1-2 oraz 4-5, a także art. 88 ust. 1 pkt 3 u.o.p., jak i naruszenia art. 75 ust. 1 P.o.ś. – skierowanego do inwestora realizującego prace budowlane (co trafnie zauważył w piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2025 r. pełnomocnik inwestora). Do organu architektoniczno-budowlanego skierowany jest natomiast art. 75 ust. 4 P.o.ś. nakazujący szczegółowe określenie w pozwoleniu na budowę zakresu obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 3 tego przepisu, tj. obowiązku uwzględnienia przez inwestora ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac (w szczególności ochrony gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych), a w przypadku gdy ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, sprecyzowania działań mających na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą. Z obowiązku tego Prezydent się wywiązał, o czym świadczy dokonana przez organ weryfikacja zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Dokonując oceny spełnienia warunku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b. P.b., organ obowiązany jest w szczególności do weryfikacji zgodności ww. dokumentacji projektowej z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej. Słusznie w tym względzie zarówno organ, jak i pełnomocnik inwestora zwrócili uwagę, że względem objętego wnioskiem zamierzenia budowlanego (zaliczającego się na zasadzie § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b. rozporządzenia RM do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) inwestor uzyskał dnia 22 listopada 2023 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nr DOŚ-II.6220.33.2023, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w toku postępowania organ środowiskowy zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku (dalej: "PPIS"), RDOŚ oraz do Dyrektora Zarządu Zlewni w Białymstoku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor ZZ") o zaopiniowanie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organy te wyraziły zgodne opinie, że względem planowanej inwestycji nie istnieje konieczność przeprowadzania takiej oceny. PPIS wskazał w tym względzie, że inwestycja ta nie będzie powodowała negatywnego oddziaływania na środowisko dzięki zastosowaniu w projekcie rozwiązań chroniących środowisko, a ewentualne uciążliwości będą się mieściły w granicach terenu inwestycji. W ocenie PPIS emisje te będą miały charakter lokalny; natomiast emisja hałasu i zanieczyszczeń będzie typowa dla osiedli zabudowy wielorodzinnej i nie powinna znacząco oddziaływać na stan akustyczny i jakość powietrza w środowisku. PPIS zauważył, że nie przewiduje się ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko poza granicami terenu inwestycji. Z kolei RDOŚ zwrócił uwagę na zlokalizowanie planowanej inwestycji w sąsiedztwie terenów zabudowanych, w związku z czym uznał, że jej realizacja nie wpłynie w istotny sposób na walory krajobrazowe terenu. RDOŚ wskazał ponadto m.in., że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje znaczących negatywnych oddziaływań na poszczególne elementy środowiska, a jego przewidywany zasięg oddziaływania będzie mieścił się na działkach objętych wnioskiem. Z kolei Dyrektor ZZ zwrócił uwagę, że planowana inwestycja znajduje się poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie u.o.p. Dysponując powyższymi, (co należy podkreślić – spójnymi) opiniami specjalistycznych organów (w tym organu ochrony środowiska), organ środowiskowy dokonał analizy uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej (w tym wynikających z usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska), biorąc pod uwagę m.in. zakres inwestycji, zwiększone uciążliwości i emisje (hałas oraz zanieczyszczeń) podczas fazy realizacji inwestycji, a także powstanie w trakcie tej fazy odpadów oraz planowaną wycinkę drzew. Analizując ostatnią z wymienionych kwestii, organ zwrócił uwagę, że teren inwestycji porośnięty jest trawą i krzewami, a ponadto występuje tam zieleń wysoka, natomiast drzewa które kolidują z inwestycją zostaną usunięte w przypadku takiej potrzeby oraz, że przewiduje się nasadzenia zastępcze w obrębie działki budowlanej. Organ zobowiązał do prowadzenia wycinki drzew poza okresem lęgowym ptaków, zaś w przypadku stwierdzenia gatunków chronionych w obrębie wycinanych drzewa, nakazał wstrzymanie prac i wystąpienie o derogację do RDOŚ. Organ ponadto wymienił najbliższe względem przedsięwzięcia obszary chronione (oddalone co najmniej o 1,5 km), wykluczył możliwość wpływu planowanej inwestycji na te obszary, a także podkreślił, że jej realizacja nie stanowi zagrożenia dla środowiska, w tym przy istniejącym użytkowaniu terenu. Organ zwrócił również uwagę na graniczące z terenem inwestycji działki miejskie (nr [...], [...] i [...]), wskazując, że są one niezabudowane, porośnięte zielenią niską oraz pojedynczymi drzewami, a teren ten jest wykorzystywany jako tzw. dziki parking (co potwierdzają zdjęcia zgromadzone w aktach sprawy). Zwrócić uwagę należy, że organy opiniujące wydanie decyzji środowiskowej (w tym RDOŚ) nie postulowały podjęcia działań ochronnych względem roślinności porastającej sąsiedni teren zieleni miejskiej (użytkowany de facto jako parking), w którego obrębie rośnie drzewo opisane w skardze. W szczególności nie wymagano w tym względzie ustalenia działań minimalizujących ingerencję inwestycji w koronę drzewa oraz jego system korzeniowy, ustalenia działań zabezpieczających drzewo oraz nie zawarto wskazań pielęgnacyjnych. W konsekwencji w decyzji środowiskowej takich wymagań również nie zawarto. Jedynie w zakresie prowadzenia głębokich wykopów pod garaże podziemne, zobowiązano inwestora do zabezpieczenia ich ścianą szczelinową i odwodnienia za pomocą igłofiltrów oraz w taki sposób, aby maksymalnie czasowo ograniczyć wpływ na środowisko gruntowo-wodne, a na etapie eksploatacji przedsięwzięcia przewidziano rozwiązania chroniące m.in. środowisko gruntowe. Jakkolwiek niniejsza kontrola sądowowoadministracyjna nie obejmuje legalności decyzji środowiskowej, to jedynie w kontekście wywiązania się przez organ architektoniczno-budowlany z dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b. P.b. sąd zauważa, że niewątpliwie organ wydający decyzję środowiskową miał wiedzę o typie roślinności porastającej sąsiadujący z inwestycją teren zieleni miejskiej (co wynika wprost z treści decyzji środowiskowej), a zatem braku nakazania inwestorowi podjęcia działań ochronnych względem przedmiotowego drzewa nie należy odczytywać w kategorii zaniechania, czy omyłki, lecz jako działanie celowe, umotywowane przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz pozyskanymi opiniami wyspecjalizowanych organów, w tym RDOŚ. W takim zaś całokształcie okoliczności organ architektoniczno-budowlany nie miał ani podstaw faktycznych, ani prawnych, aby zasięgać opinii biegłego dendrologa. Skoro bowiem organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie uznał za celowe nałożenie na inwestora jakichkolwiek obowiązków ochronnych względem przedmiotowego drzewa, to trudno czynić w tym względzie organowi architektoniczno-budowlanemu skuteczny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. w kontekście dokonanej analizy przesłanki zgodności ww. dokumentacji projektowej z wymaganiami ochrony środowiska. Tym bardziej zaś, że postępowanie środowiskowe bada kwestie wynikające z potrzeb ochrony środowiska (w tym ochrony przyrody) szerzej, aniżeli potencjalna opinia dendrologiczna odnosząca się jedynie do zawężonej materii. Podkreślić przy tym należy wyraźnie, że przedmiotowe drzewo ani w chwili zainicjowania kontrolowanego postępowania, ani w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie było objęte żadną z form ochrony przyrody, o których mowa w u.o.p. Bezskuteczne jest przy tym powoływanie się przez Prokuratora na uchwałę Rady z 18 grudnia 2023 r. w sprawie ustanowienia pomników przyrody, która ustanowiła przedmiotowe drzewo pomnikiem przyrody ustanawiając względem niego określone zakazy i nakazy, bowiem rozstrzygnięciem nadzorczym z 19 stycznia 2024 r. Wojewoda stwierdził nieważność tej uchwały, co oznacza wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (wstecznym) przywracającym stan sprzed jej podjęcia. Nie ma przy tym znaczenia z jakich względów Wojewoda stwierdził nieważność ww. uchwały, a istotne w kontekście prowadzonej przez sąd kontroli jest jedynie to, że organ architektoniczno-budowlany, związany zasadą legalizmu, nie mógł oprzeć swojego rozstrzygnięcia na akcie prawnym skutecznie wyeliminowanym z obrotu prawnego. Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie, w sytuacji, gdy drzewo nie jest pomnikiem przyrody jego ochrona nie rożni się od ochrony innych drzew rosnących na sąsiednich posesjach (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12 grudnia 2008 r., IV SA/Wa 1321/08, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, także analizowane przez organ przepisy m.p.z.p. nie ustanawiają szerszej ochrony przedmiotowego drzewa, aniżeli zaliczenie go drzew szczególnie wartościowych, względem których, na zasadzie § 11 pkt 2 lit. a. i b. m.p.z.p. ustala się utrzymanie terenu biologicznie czynnego wokół pnia, a w przypadku braku takiej możliwości, stosowanie nawierzchni przepuszczalnych oraz dopuszcza się wycinkę drzew wyłącznie ze względu na konieczność realizacji niezbędnych rozwiązań infrastruktury technicznej i komunikacji, względy estetyczne, funkcjonalne, sanitarne, zagrożenie ludzi lub mienia. Jak słusznie zauważył w tym względzie organ, ww. postanowienia m.p.z.p. umożliwiają wręcz dokonanie jego wycinki ze względu na ocenne i niesprecyzowane przesłanki, co oznacza, że na gruncie lokalnym nie stwierdzono, aby konieczne było bezwzględne zachowanie przedmiotowego drzewa w stanie, w jakim znajdowało się w chwili uchwalania przepisów planistycznych (24 października 2016 r.). Sąd zauważa także, że ani przepisy budowlane, ani przepisy ochrony przyrody, nie regulują kwestii odległości drzew od sąsiedniej posesji, zwłaszcza budowlanej. Regulacje takie mogą być co prawda wprowadzone w prawie miejscowym, jednakże obowiązujący na spornym terenie m.p.z.p. takich dyspozycji nie zawiera. Powyższe okoliczności w swoim całokształcie przemawiały w ocenie sądu za brakiem zasadności i celowości poszukiwania przez organ wydający pozwolenie na budowę, dodatkowego materiału dowodowego, co więcej na potwierdzenie okoliczności, które w istocie nie stanowiły wówczas kwestii wątpliwych, czy wymagających wiadomości specjalnych. Takie działanie – w kontekście całokształtu ocenianej przez organ dokumentacji, stanowiłoby wręcz generowanie zbędnego i czasochłonnego do pozyskania materiału dowodowego, co mogłoby narazić organ na zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania. Raz jeszcze podkreślić należy, że do uszkodzenia korony drzewa doszło już po wydaniu zaskarżonej decyzji, zaś na etapie procedowania organ nie miał w istocie żadnych podstaw ażeby zakładać jakąkolwiek ingerencję inwestora w jego strukturę. Przede wszystkim podstaw takich nie dawała dokumentacja projektowa (zwłaszcza zaś obszar objęty tym opracowaniem), ani uzyskana przez inwestora decyzja środowiskowa. Tym samym sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 84 § 1 k.p.a., bowiem w sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne, zaś zgromadzony przez organ materiał dowodowy był kompletny i spójny oraz został oceniony z uwzględnieniem swobodnej oceny dowodów, co wskazuje na brak naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W konsekwencji przeprowadzona przez organ weryfikacja spełnienia przesłanki opisanej w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b. P.b. (tj. zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska) nie nosi znamion dowolności lub wybiórczości, ani też nie narusza zasad legalizmu oraz prawdy obiektywnej. Przeprowadzona przez sąd kontrola wykazała ponadto, że organ wywiązał się z dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a. P.b. nakazującej weryfikację zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. w szczególności zaś tymi, które precyzują planistyczne przeznaczenie terenu (zabudowa usługowa i mieszkaniowa wielorodzinna wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi), służą ochronie i kształtowaniu ładu przestrzennego, ochronie dziedzictwa kulturowego i zabytków, normują zasady obsługi komunikacyjnej oraz zaopatrzenia w infrastrukturę techniczną. Przeprowadzona w tym względzie przez organ analiza rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym, zasługuje na aprobatę sądu. W szczególności zwrócić uwagę należy na zapis § 6 ust. 1 m.p.z.p., który zalicza cały obszar objęty tym aktem do obszaru zabudowy śródmiejskiej, a także na dyspozycję § 6 ust. 2 m.p.z.p., dopuszczającą na tym obszarze lokalizację budynków po granicy z działkami sąsiednimi. Regulacja ta jest skorelowana z oznaczoną na rysunku planu nieprzekraczalną linia zabudowy ustaloną wzdłuż granicy działek inwestora nr [...] i [...], które bezpośrednio sąsiadują z działkami miejskimi nr [...] i [...], na których rośnie przedmiotowe drzewo. Treść § 3 ust. 1 pkt 11 m.p.z.p. definiuje z kolei nieprzekraczalną linię zabudowy jako linię, której nie może przekroczyć ściana zewnętrzna budynku w kierunku ulicy, sąsiedniego terenu lub sąsiedniej działki, z zastrzeżeniem § 4 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p., wedle którego oznaczenie graficzne nieprzekraczalnej linii zabudowy ma rysunku planu są obowiązujące o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej, z odstępstwem dla wymienionych tam wyjątków (lit. a. – g.). Ww. zapisy m.p.z.p. w korelacji z § 12 ust. 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 i 4 warunków technicznych (dopuszczającymi sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę granicy działki budowlanej, bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość) pozwalały zatem na zlokalizowanie tzw. ściany ślepej projektowanego budynku, po granicy z sąsiednimi działkami miejskimi. Uzyskane zaś dnia 9 listopada 2023 r. przez inwestora odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 warunków technicznych, dotyczyło możliwości budowy po granicy działki budowlanej i w odległości od 1,61 m do 1,70 m od tej granicy z ww. działkami miejskimi ściany z oknami i drzwiami, a także balkonów i okapów bezpośrednio przy tej granicy. Rację ma zatem organ, który w odpowiedzi na skargę zauważył, że wbrew twierdzeniu Prokuratora to postanowienia m.p.z.p., a nie odstępstwo od warunków technicznych przesądziły, że inwestor może budować po granicy działki inwestycyjnej i działek miejskich. Rację ma również pełnomocnik inwestora, który podsumował, że z treści wywiedzionego w tym względzie zarzutu skargi nie sposób wywnioskować, w jakim zakresie Prokurator kwestionuje udzielone inwestorowi odstępstwo. Sąd zaś nie dopatrzył się jego wadliwości, również w kontekście braku jego poprzedzenia opinią biegłego dendrologa. Podkreślić raz jeszcze należy, że brak jest podstawy prawnej, która w niniejszej sprawie uzależniałaby uzyskanie pozwolenia na budowę od przedłożenia opinii dendrologicznej w zakresie drzewa rosnącego poza zakresem opracowania projektowego. Z uwagi na fakt, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest rozstrzygnięciem związanym, zaś postępowanie sformalizowane, organ nie może dowolnie nakładać na inwestora obowiązków, które nie wynikają wprost z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Dodać przy tym wypada, że art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b. zawiera katalog dokumentacji, którą należy dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, zaś inwestor dokumentację tą przedłożył. Dokonana zaś przez organ architektoniczno-budowlany weryfikacja spełnienia przesłanek opisanych w art. 35 ust. 1 P.b. była całościowa, wszechstronna oraz kompletna. Poza weryfikacją zgodności dokumentacji projektowej z ustaleniami m.p.z.p., wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (w tym w zakresie: zachowanych odległości od granicy z działkami sąsiednimi, lokalizacji placu zabaw, spełnienia norm naturalnego oświetlenia pomieszczeń i ich nasłonecznienia, a także norm dotyczących usytuowania budynku ze względu na bezpieczeństwo pożarowe), organ zweryfikował kompletność dokumentacji projektowej, a także zweryfikował posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz ich przynależność do właściwej izby samorządu zawodowego. Powyższe świadczy o rzetelnej i skrupulatnej analizie dokumentacji projektowej, której wyniki obligowały organ, w świetle art. 35 ust. 4 P.b., do wydania pozwolenia na budowę. Sąd nie dopatrzył się w tym względzie jakichkolwiek zaniechań, czy wadliwości. W ocenie sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, a ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości oraz znajdują umocowanie w wyczerpująco zgromadzonym materiale dowodowym. Wyrazem tego jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację. W konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Podkreślić przy tym należy, że samo tylko wyrażenie w skardze odmiennego stanowiska, względem decyzji, która została wydana na podstawie przepisów prawa oraz zgodnie z procedurą administracyjną, nie może doprowadzić do uwzględnienia oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony skarżącej z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa. Końcowo zauważyć należy, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu pod katem zgodności z przepisami prawa, nie biorąc pod uwagę zasad współżycia społeczno-gospodarczego, czego w istocie domagał się skarżący Prokurator. Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił na podstawie z art. 151 p.p.s.a.