II SA/Bk 1047/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi H.D. na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Białowieży z dnia 8 kwietnia 2025 r. w przedmiocie zawrócenia cudzoziemca do linii granicy państwowej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe w sprawie, zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. , H.D. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł do sądu administracyjnego skargę na czynność materialno-techniczną zawrócenia do linii granicy państwowej, podjętą przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w Białowieży w dniu 8 kwietnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. Wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2025 r. względem skarżącego wydał postanowienie o opuszczeniu terytorium RP (na podstawie art. 303b ust. 1-3 w zw. z art. 303 ust. 1 pkt 9a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r o cudzoziemcach; t.j. Dz.U. 2024, poz. 769), wskutek czego zaskarżona czynność jest czynnością wykonawczą względem ww. postanowienia, która nie podlega kognicji sądu administracyjnego, stosownie do art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Pismem procesowym z dnia 12 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę z uwagi na doręczone mu postanowienie organu z dnia 8 kwietnia 2025 r. o opuszczeniu przez skarżącego terytorium RP oraz wniósł o zwrot uiszczonej opłaty sądowej (k. 35). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd wyjaśnia, że związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady procesowej, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie sądu cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, bowiem nie zachodzą negatywne przesłanki dopuszczalności jej cofnięcia, określone w powołanym wyżej przepisie. Przede wszystkim zaś złożone przez pełnomocnika skarżącego pisemne oświadczenie nie budzi wątpliwości co do woli wycofania skargi. Powołano w nim postanowienie organu z dnia 8 kwietnia 2025 r. o opuszczeniu terytorium RP, na mocy którego nakazano skarżącemu opuszczenie terytorium RP oraz orzeczono czasowy zakaz ponownego wjazdu. W konsekwencji w ocenie sądu cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie stwierdzono, aby spowodowało ono utrzymanie w mocy czynności dotkniętej wadą nieważności. Wobec powyższego sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Biorąc zaś pod uwagę treść art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., według którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, w pkt 1 sentencji niniejszego postanowienia orzeczono o umorzeniu postępowania. Z uwagi zaś na cofnięcie skargi przed dniem rozpoczęcia rozprawy, na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócono skarżącemu wpis uiszczony od skargi w kwocie 200 zł, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia (zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącego).