II SA/Bk 1048/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego oddala skargę. Starosta K., decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], cofnął T. R. (dalej przywoływany jako: Skarżący), licencję o nr [...], wydaną w dniu [...] listopada 2008 roku, na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy dla T.U.H. P. T. R., na obszar Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r., zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. za pośrednictwem Starosty K. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. We wniosku podniósł m.in., że decyzja Starosty K. nie została doręczona pełnomocnikowi, czym naruszono przepis art. 40 § 2 k.p.a. W tej sytuacji Starosta K. przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 40 § 2 k.p.a., przesłał pełnomocnikowi strony ww. decyzję. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzję tę Skarżący otrzymał w dniu [...] kwietnia 2013 r. i mógł złożyć od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w terminie do dnia [...] kwietnia 2013 r. Starosta K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmówił Skarżącemu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty K. nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Z postanowieniem tym nie zgodził się Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i wniósł na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wnosząc o jego uchylenie i wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, zarzucił postanowieniu naruszenie art. 40 § 2 i art. 32 k.p.a. Zdaniem Skarżącego, doręczenie pisma stronie, jeśli działa ona przez ustawowego przedstawiciela lub ustanowionego pełnomocnika, jest bezskuteczne. Bowiem od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie powinien być zawiadamiany pełnomocnik, a nie bezpośrednio strona. Naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. i art. 32 k.p.a., zdaniem Skarżącego, stanowi dodatkowo złamanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, a to z kolei stanowi podstawę weryfikacji ostatecznego rozstrzygnięcia w drodze wznowienia postępowania Według Skarżącego, powyższej wadliwości nie konwaliduje fakt późniejszego zapoznania się z decyzją przez pełnomocnika, albowiem w sytuacji, kiedy strona ustanowiła pełnomocnika i wskazał on swój adres do doręczeń, doręczenie dokonane na adres strony jako dokonane z uchybieniem art. 40 § 2 k.p.a., pozostaje bezskuteczne. Jak zauważa Skarżący, pozbawienie pełnomocnika strony możliwości obrony jej praw powoduje, że zaskarżone orzeczenie podlega uchyleniu, a ocena wydanego w nieważnym postępowaniu rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowa. Nie można zatem zdaniem Skarżącego odmówić wznowienia postępowania, jeżeli żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę w ustawowym terminie i jeżeli została wskazana ustawowa podstawa wznowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu wznowienie postępowania jest możliwe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a wznowienie postępowania wobec decyzji nieostatecznej stanowi rażące naruszenie prawa i z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji, wydanej w wyniku tak wznowionego postępowania. Jak zauważa organ, decyzja Starosty K. nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie cofnięcia Skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego stała się ostateczna z dniem [...] kwietnia 2013 r. Stąd też złożenie przez pełnomocnika strony w dniu [...] marca 2013 r. wniosku o wznowienie postępowania sprawia, że wniosek ten był przedwczesny i strona mogła go zweryfikować nakazując organowi administracji rozpatrzenie go jako odwołanie od decyzji nieostatecznej, czego jednak nie uczyniła. Dlatego też zdaniem organu, słusznie postąpił Starosta K., odmawiając wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu swego postanowienia wprawdzie niezasadnie odniósł się również do kwestii merytorycznej decyzji, niemniej jednak nie zmienia to faktu, że wydane postanowienie jest prawidłowe. W dniu [...] października 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęła skarga, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. (data wpływu [...] listopad 2013 r.) przez Skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2013 r., znak [...], doręczone Skarżącemu w dniu [...] września 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2013 r., o sygn. [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. o sygn. [...]. Postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotne wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji. Skarżący za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika ponowił argumentację zawartą w zarzutach zażalenia z dnia [...] sierpnia 2013 r. Ponadto podkreślił, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, wadliwości nie konwaliduje fakt późniejszego zapoznania się z decyzją przez pełnomocnika albowiem w sytuacji, kiedy strona ustanowiła swojego pełnomocnika i wskazała swój adres do doręczeń, doręczenie dokonane na adres strony, jest doręczeniem z uchybieniem art. 40 § 2 k.p.a. Zdaniem Skarżącego wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania był zasadny i zasługiwał na uwzględnienie, a decyzja wadliwie doręczona nigdy nie weszła do obiegu prawnego z tego też powodu nie przysługiwało od niej odwołanie. Tym samym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę nie podzieliło poglądu Skarżącego o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Organ nie zgodził się z tezą Skarżącego, że decyzja doręczona zarówno stronie jak i pełnomocnikowi została doręczona w sposób wadliwy. Zdaniem organu, w związku z doręczeniem pełnomocnikowi decyzji po doręczeniu jej stronie, przesunął się termin do wniesienia od niej odwołania, czego jednak Skarżący nie uczynił. Zatem nie można wznowić postępowania w sprawie, w której nie zapadła decyzja ostateczna. Tym samym Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, bowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie zawierają uchybień natury formalnej lub materialnej uzasadniających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Stąd zarzuty skargi nie są skuteczne, a nadto także z urzędu Sąd nie dopatrzył się uchybień dyskwalifikujących zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2013 r., znak [...] a także postanowienie Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2013 r., o sygn. [...]. Zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej przywoływany jako: "k.p.a."), jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie zakazuje doręczeń pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, lecz jedynie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi. Oznacza to, że w sytuacji, gdy pismo zostało jednocześnie doręczone stronie i jej pełnomocnikowi, doręczenie pisma pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne, natomiast strona została w ten sposób jedynie poinformowana o treści pisma (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 00.98.1071), lex/el, 2014). Sąd w przedmiotowej sprawie w pełni podziela argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które nie zgodziło się ze stanowiskiem Skarżącego w zakresie wadliwości doręczenia decyzji. Jak wynika z akt sprawy, Starosta K. doręczył decyzję zarówno stronie jak i pełnomocnikowi. Co prawda w pierwszej kolejności decyzja została doręczona stronie i jak słusznie wywodzi Skarżący z faktem tym, z uwagi na ustanowienie pełnomocnika, nie można wiązać skutków prawnych prawidłowości doręczenia pisma, to jednak organ naprawił swój błąd, poprzez późniejsze doręczenie pisma pełnomocnikowi, które należy uznać za skuteczne i zgodne z przepisami obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania, gwarantujących realizację uprawnień Skarżącego, a dotyczących prawidłowości doręczeń. Gdyby zatem w sprawie przed organem I instancji doszło do wyłącznego doręczenia decyzji ówczesnej stronie postępowania bez prawidłowego doręczenia tego aktu administracyjnego pełnomocnikowi wtedy można byłoby mówić o pominięciu pełnomocnika strony w czynnościach postępowania co jest równoznaczne z pominięciem strony i stanowi naruszenie procedury administracyjnej, w szczególności prawa do aktywnego udziału w sprawie. Tego rodzaju naruszenie stanowiłoby podstawę do uchylenia decyzji kwestionowanej w trybie instancyjnym. Także niezaprzeczalny fakt, z którego wynika, że decyzja została doręczona z opóźnieniem pełnomocnikowi w dniu [...] kwietnia 2013 r., z którym to dniem należy wiązać wejście decyzji do obrotu prawnego, skutkuje jedynie zmianą w liczeniu ustawowych terminów do wniesienia odwołania, które zresztą w przedmiotowym stanie faktycznym niezaprzeczalnie nie zostało wniesione (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 r., IV S.A./Wa 345/07, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod rozwagę, zdaniem Sądu, organ słusznie uznał, że nie można wznowić postępowania w sprawie, w której nie zapadła decyzja ostateczna, gdyż skutkowałoby to rażącym naruszeniem prawa. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] kwietnia 2013 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu [...] marca 2013 r., co skutkuje jego bezzasadnością. Rozstrzygając sprawę organy dokonały wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych i zebranego materiału dowodowego, a wyniki ustaleń zostały zawarte w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć. Nie budzą one zastrzeżeń Sądu. Sąd niedopatrzył się zatem naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).