II SA/Bk 106/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...].12.2010 r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dn. [...].11.2010 r. odmawiającą K. L. wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci gazowej, sieci oświetlenia ulicznego, sieci telefoniczno-internetowej oraz wydzieleniu i budowie drogi na działce położonej w obrębie W. o nr. geodezyjnym [...]. U podstaw decyzji legły następujące ustalenia: W dniu 20.10.2010 r. K. L. wystąpił do Burmistrza W. o ustalenie lokalizacji celu publicznego w/w inwestycji. Organ I instancji, odmawiając wydania decyzji, stwierdził, że w świetle art. 2 pkt 5 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy z dn. 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, inwestycja nie spełnia celu publicznego – nie ma znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Droga, której wydzielenia z działki nr [...] żąda wnioskodawca, ma łączyć ulicę P. z działką nr [...] będącą własnością Gminy. Stanowi drogę wewnętrzną na działce nr [...] i nie może być uznana za publiczną. Podobnie też sieci, mające przebiegać w tej drodze, będą służyły prywatnym celom wnioskodawcy, a nie celom ogółu ludności. SKO w uzasadnieniu swojej decyzji podkreśliło, iż inwestycja ma charakter prywatny, a nie publiczny. Przemawiają za tym następujące okoliczności: W obecnym stanie faktycznym sieci wskazane we wniosku mają być położone na prywatnej działce wnioskodawcy o nr [...], a droga ma charakter wewnętrzny, jest "bytem" przyszłym i niepewnym i nie łączy (wbrew twierdzeniom wnioskodawcy) ulicy P. z drogą o nr. [...]. Działka o nr. [...] jest oznaczona w ewidencji gruntów jako droga, lecz nie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 ustawy z dn. 21.03.1985 r. o drogach publicznych. Natomiast budowę poszczególnych sieci należy rozumieć jako budowę przyłączy na działce prywatnej, co wynika z pism gestorów tych sieci. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, K. L. zarzucił decyzji naruszenie art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdził, że droga, o której wydzielenie wnosił, będzie łączyła dwie drogi publiczne: ulicę P. z drogą gminną o nr. [...] i z tego względu będzie udostępniona do powszechnego użytku. Oświetlenie wybudowane w tej drodze również będzie służyło temu samemu celowi. Sieć telefoniczno-internetowa oraz sieć gazowa będą wykorzystane przez okolicznych mieszkańców, którzy posiadają bądź nabędą działki w tej okolicy. W ocenie Skarżącego nie będą to media służące prywatnym celom skarżącego, a wniosek spełnia wszelkie przesłanki do uznania inwestycji jako inwestycji celu publicznego. W dodatkowym piśmie procesowym z dn. 6.04.2011 r. Skarżący przytoczył orzecznictwo sądowe na poparcie swego stanowiska. Nadto powołał przykłady decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanych przez Burmistrza W. w podobnym stanie faktycznym, w tym na budowę sieci wodociągowo-kanalizacyjnej na działce nr [...]. skarżący wskazał, że sieci: gazowa i telefoniczno- internetowa mają być poprowadzone w nowobudowanej drodze wewnętrznej na działce nr [...]. Skarżący ma zamiar wybudować na działce nr [...] kilkanaście domów, na co posiada decyzję o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie sądowej w dniu 12.04.2011 r., na pytanie Sądu, skarżący wyjaśnił, iż nie posiada decyzji o podziale działki nr [...] na kilkanaście mniejszych działek, gdzie mają być budowane domy. Droga, o której wydzielenie wnosi w tej sprawie, nie jest geodezyjnie wydzielona, a istnieje faktycznie na działce nr [...] jako żwirówka. Stwierdził, iż jego własny interes ekonomiczny sprawił, iż do tej pory nie wystąpił o wydanie decyzji podziałowej działki nr [...] na kilkanaście mniejszych działek wraz z drogą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przepis art. 50 ust. 1 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) stanowi, że inwestycja celu publicznego – w razie braku planu miejscowego – lokalizowana jest na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przez pojecie "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dn. 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 65). W punkcie 1. tego przepisu za cel publiczny ustawodawca uznał m. in. wydzielenie gruntów pod drogi publiczne. Zgodnie z art. 2 ustawy z dn. 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), drogi publiczne dzielą się na: krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne, przy czym zaliczenie drogi do którejś z kategorii następuje w określonym trybie. W przypadku dróg gminnych wymagana jest uchwała rady gminy. Inne - niż wymienione powyżej drogi – są drogami wewnętrznymi. Istota problemu sprowadza się, w ocenie Sądu, do stwierdzenia czy wydzielenie drogi i usytuowanie w niej mediów (sieci gazowej, oświetlenia, sieci telefoniczno-internetowej) na działce Skarżącego mieści się w definicji "inwestycji celu publicznego". Skarżący przekonuje, że stanowiąca jego własność działka o nr. [...] zostanie przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, zostanie podzielona na kilkanaście działek budowlanych z wydzieloną drogą dojazdową, która będzie łączyła ulicę P. z działką gminną nr [...] (oznaczoną w ewidencji symbolem "dr"). Stąd wywodzi cel publiczny swojego zamierzenia. Tymczasem, na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, stwierdzenia Skarżącego pozostają w sferze zamierzeń, prawnie nie skonkretyzowanych. Skarżący nie dysponuje decyzją o podziale działki nr [...] na poszczególne działki budowlane z wydzieloną drogą i dotychczas nie chciał tego uczynić z powodów (jak twierdzi) ekonomicznych. Zatem w ewidencji gruntów widnieje jeden duży obszar o pow. 1, 7301 ha zapisany jako działka nr [...], a droga, której wydzielenia się domaga, istnieje tylko faktycznie, jako żwirówka. Rację mają organy, zdaniem Sądu, że nie widzą na chwilę obecną, celu publicznego przewidywanej inwestycji. Nie dysponując decyzją o podziale nieruchomości, nie istnieje pewność, czy planowana przez Skarżącego droga będzie łączyła ulicę P. z drogą nr [...] (obecnie nie zaliczoną do żadnej kategorii dróg), a zatem czy spornej drodze będzie można przypisać znaczenie lokalne – użytkowanie przez ogół społeczności gminnej. Nie jest wykluczone (zanim podział geodezyjny nie zostanie dokonany), że droga przyszłego osiedla będzie jedynie drogą wewnętrzną, dojazdową, zamkniętą na wysokości działki nr [...], np. poprzez zaplanowanie tam jednej z działek budowlanych. Dlatego też rację należy przyznać stanowisku SKO, że w obecnym stanie faktycznym sporna droga jest "bytem" przyszłym i niepewnym. Stad też trudno uznać, że ma charakter publiczny, skoro prawnie droga ta nie istnieje, a lokalizacja osiedla domów jednorodzinnych (czy też bliźniaczych) nie została określona decyzją o podziale nieruchomości nr [...] na mniejsze działki. Otrzymanie przez Skarżącego decyzji o warunkach zabudowy nie konkretyzuje planu przyszłego osiedla. Organy nie miały zatem podstaw prawnych ku temu, by uznać wniosek Skarżącego o wydzielenie drogi i związanych z nią mediów za cel publiczny. W ocenie Sądu wniosek ten był co najmniej przedwczesny. Nie został on uwzględniony (wbrew przekonaniu skarżącego) nie z tej przyczyny, że inwestorem ma być osoba prywatna. O uznaniu inwestycji, jako spełniającej cel publiczny, decyduje nie podmiot, a przedmiot inwestycji. Ponieważ przedmiotu (drogi i mediów) nie da się, w chwili obecnej, zdefiniować jako inwestycji celu publicznego, to decyzję odmowną Sąd uznał za słuszną. Sąd nie podziela zarzutu skargi, iż naruszono art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem organ nie wykazał niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Jak już wskazano powyżej, istota odmowy polegała na uznaniu przez organy braku celu publicznego planowanej inwestycji. Skoro organy zakwestionowały publiczny charakter inwestycji, toteż nie miały powodu, by rozważać spełnienie przesłanki z art. 56 w/w ustawy. Na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.