II SA/Bk 106/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2023 r. nr 406.1620/E-10/XXI/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. U podstaw zaskarżonego do tut. sądu rozstrzygnięcia legły następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 20 października 2023 r. A. B. (dalej: "Skarżąca") wystąpiła do Burmistrza Choroszczy o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem – R. B. Burmistrz Choroszczy decyzją z dnia 15 listopada 2023 r. nr 5223.47.1.2023 odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu organ przedstawił ustalenia faktyczne sprawy podkreślając, że Skarżąca mieszka i prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem R. B., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym do dnia 31 marca 2025r., a niepełnosprawność męża istnieje od dnia 30 września 2020r. Organ ustalił też, że Skarżąca ostatni raz była zatrudniona w okresie od dnia 25 sierpnia 2008r. do dnia 15 maja 2023r. w P. w Białymstoku w wymiarze pełnego etatu, a umowa o pracę została rozwiązana na mocy porozumienia stron. W toku postępowania ustalono też, że Skarżąca na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 października 2023r. otrzymała prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 16 sierpnia 2023r. do dnia 31 sierpnia 2024r. Skarżąca oświadczyła dodatkowo, że z powodu sprawowania opieki nad mężem nie pracuje zawodowo, a jej problemy zdrowotne nie kolidują ze świadczeniem pomocy i opieki nad niepełnosprawnym mężem. W oparciu o powyższe ustalenia organ odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia wskazując, że Skarżąca pomimo, że jest obciążona obowiązkiem alimentacyjnym wobec niepełnosprawnego w stopniu znacznym męża i sprawuje nad nim opiekę, to jednocześnie pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy i odmawia rezygnacji z jej pobierania, co skutkuje zaistnieniem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 390 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.ś.r."). Organ wskazał też, że niepełnosprawność męża Skarżącej powstała po 25. roku życia, co stanowi kolejną negatywną przesłankę uniemożliwiającą przyznanie prawa do ww. świadczenia (art. 17 ust. 1b u.ś.r.). Od tej decyzji odwołanie wniosła Skarżąca wnosząc o uwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, zgodnie z którym art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz wyroku Trybunału z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. SK 2/17, w którym Trybunał stwierdził, że utraciła moc regulacja czyniąca prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zd. drugie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącej będąc osobą uprawnioną do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy ma ona też prawo do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na co wskazuje zestawienie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. z sentencją orzeczenia TK i wyrokiem NSA z dnia 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2052/21. Według Skarżącej treść ww. wyroku TK powoduje, że przysługują jej obydwa świadczenia jednocześnie, tj. renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz świadczenie pielęgnacyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 19 grudnia 2023r. nr 406.1620/E-10/XXI/2023 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy nie podzielił wprawdzie stanowiska organu I instancji, że przeszkodą do przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego jest okoliczność, iż niepełnosprawność osoby pozostającej pod opieką powstała w wieku po ukończeniu 25 roku życia. W tym zakresie powołał się na zacytowany w odwołaniu - wyrok TK z dnia 21 października 2014r., uznając, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Z tego też względu Kolegium stwierdziło, że oceny spełnienia przez Skarżącą przesłanek niezbędnych dla przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem kryterium wieku powstania niepełnosprawności osoby pozostającej pod opieką. Dalej odwołując się do ustaleń faktyczny sprawy SKO stwierdziło, że pomimo, że Skarżąca sprawuje stałą, całodobową opiekę nad niepełnosprawnym mężem, w zakresie uniemożliwiającym podjęcie jej aktywności zawodowej, to w związku z tym, że Skarżąca pobiera jednocześnie rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, z której nie zrezygnowała, to brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia. Zdaniem Kolegium osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera rentę bądź emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Dlatego też zawieszenie prawa do renty skutkować może wstrzymaniem jej wypłaty poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty. W ocenie SKO Skarżąca prawidłowo co do zasady wskazała na wyrok TK z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, w którym Trybunał uznał, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zd. drugie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, tym niemniej wyciągnęła z niego nieprawidłowe wnioski. Jak podkreśliło Kolegium wyrok TK nie wyeliminował bowiem z obrotu prawnego przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., ale wskazał jedynie, że nie ma ustawowych przeciwwskazań do tego, aby osoba, która ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, podejmowała zatrudnienie. Z powyższego wynika, że osoba spełniająca warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, powinna mieć możliwość dokonania wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Za takim rozumieniem omawianego przepisu opowiadają się też sądy administracyjne. Dlatego też uwzględniając zawartą w oświadczeniu Skarżącej jednoznaczną odmowę zrezygnowania z pobierania przyznanej jej renty, Kolegium uznało, że w sprawie zaistniała negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 lit. a u.ś.r.. W konsekwencji SKO za prawidłową uznało decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu złożyła Skarżąca zarzucając jej naruszenie art. l7 ust. 5 u.ś.r. poprzez błędne przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury lub renty. Zdaniem Skarżącej Kolegium opierając odmowę przyznania jej wnioskowanego świadczenia nie uwzględniło wyroku TK z dnia 26 czerwca 2019r. sygn. SK 2/17, w którym Trybunał wprost stwierdził, że przepis art. l7 ust.5 pkt l lit. a u.ś.r. w części w której stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawując opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zd. dr. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Tym samym utraciła moc regulacja czyniąca prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (opiekuna) negatywną przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem Skarżącej jako osoba uprawniona do takiej renty ma ona też prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Tym bardziej, że prawodawca do dnia złożenia wniosku o przyznanie świadczenia, nie uczynił nic, aby wprowadzić ustawowe rozwiązania regulujące specyficzny status opiekunów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego posiadających jednocześnie rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Skarżąca zaakcentowała też, ze zasadniczym celem świadczenia pielęgnacyjnego jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji osobie niepełnosprawnej, a osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym, która ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może pracować. Nie istnieją zatem żadne legislacyjne przeciwwskazania do tego, aby podejmowała zatrudnienie. Nie ma więc też żadnych racjonalnych powodów, aby odmawiać Skarżącej jako osobie częściowo niezdolnej do pracy, ale rezygnującej z pracy zarobkowej celem sprawowania opieki nad moim chorym, niepełnosprawnym mężem, prawa do wsparcia w postaci świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując bowiem oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej w skrócie "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających w sprawie nieprawidłowości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym – mężem. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. uznany został za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Wobec tego nie może powodować odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego moment powstania niepełnosprawności - po ukończeniu 18. lub 25. roku życia przez osobę podlegającą opiece, jeżeli wnioskodawca rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad taką osobą. W związku z powyższym art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie mógł stanowić, jak błędnie stwierdził organ I instancji, podstawy odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Zdaniem składu orzekającego organ odwoławczy prawidłowo uznał również, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na kolizję z uprawnieniem do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, przyznanej Skarżącej na podstawie decyzji ZUS z dnia 25 sierpnia 2023r. Kolegium, wbrew zarzutom skargi, powołując się na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. prawidłowo uwzględniło fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. SK 2/17. Jednakże, odmiennie w stosunku do Skarżącej oceniło skutki wydania powyższego orzeczenia. Kolegium stanęło bowiem na stanowisku, że w sytuacji pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy Skarżąca powinna dokonać wyboru pomiędzy przysługującym jej świadczeniem rentowym, a świadczeniem pielęgnacyjnym. Tymczasem w postępowaniu przed organem I instancji Skarżąca wprost oświadczyła, że nie zrezygnuje z przysługującego jej prawa do renty (oświadczenie – k. 21 akt administracyjnych), a w skardze stanęła na stanowisku, że wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 29 czerwca 2019 r. SK 2/17 spowodowało, że pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie stanowi aktualnie negatywnej przesłanki do przyznania prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Odnosząc się zatem do stanowiska Skarżącej należy przypomnieć, że na mocy ww. wyroku dnia 29 czerwca 2019 r. sygn. SK 2/17 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: I. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. II. Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Trybunał Konstytucyjny przyjął, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów-rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Jednocześnie Trybunał dostrzegł, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego. W systemie świadczeń rodzinnych brak jest rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela jednocześnie stanowisko prezentowane aktualnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. w wyrokach z dnia: 9 maja 2024r., sygn. akt I OSK 1415/23, 12 marca 2024 r. sygn. akt I OSK 426/23, 7 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 192/23; 10 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 4/23, 2 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1623/21, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) co do skutków ww. orzeczenia, który przyjmuje, również w odniesieniu do osób, które są uprawnione do pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, że stwierdzenie częściowej niekonstytucyjności art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., SK 2/17 wykreowało z dniem 9 stycznia 2020 r. nowy stan prawny, w którym zaistniała konieczność odnalezienia istniejących w systemie prawa instrumentów prawnych pozwalających w praktyce stosowania prawa urzeczywistnić ww. wyrok Trybunału. Jakkolwiek kształtujące się w powyższym zakresie orzecznictwo sądowe nie było początkowo jednolite, to aktualnie nie budzi już wątpliwości, że w sytuacji zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami wskazanymi w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. zachodzi konieczność podjęcia przez osobę uprawnioną do świadczeń emerytalno-rentowych działań prowadzących do zawieszenia (rezygnacji) prawa do renty. W ten sposób, w następstwie realizacji prawa wyboru świadczenia, usunięta zostaje przeszkoda w uzyskaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Z treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b i art. 27 ust. 5 u.ś.r. wynika zasada wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną w razie zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych. Taka regulacja, w ujęciu systemowym, przemawia za przyznaniem opiekunowi osoby niepełnosprawnej prawa do dokonania wyboru świadczenia, także w razie zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami spoza systemu świadczeń rodzinnych. Regulacja kolizyjna, w razie zbiegu uprawnień do świadczeń, znajduje się również w art. 95 i nast. ustawy emerytalnej FUS. Przepis art. 95 ust. 1 ustawy emerytalnej FUS stanowi, że w razie zbiegu prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się osobie uprawnionej jedno z tych świadczeń, wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i renty jest art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Dlatego też, wbrew przekonaniu Skarżącej, orzekające w sprawie organy administracji słusznie stwierdziły, iż interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., także przy uwzględnieniu poglądów wyrażonych w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie pozwala na równoczesne pobieranie przez Skarżąca świadczenia rentowego i świadczenia pielęgnacyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego aktualnie ugruntowany pozostaje bowiem pogląd, iż osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera świadczenie emerytalno-rentowe, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego (vide: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20; wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19; wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 764/20; wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2020r., sygn. akt I OSK 1983/20; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2010/20; CBOSA). Osoba uprawniona jednocześnie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i niższej renty swój wybór winna zrealizować przez złożenie organowi rentowemu wniosku o zawieszenie prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy emerytalnej FUS. Renta jest co prawda prawem niezbywalnym, ale uznając prawnie dopuszczalną możliwość jej zawieszenia, zlikwidowana zostaje negatywna przesłanka prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla rencisty wynikająca z powyższego przepisu, winna być bowiem rozumiana jako wiążąca się nie z samym prawem do renty, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela powyżej zaprezentowane stanowisko przyjmując, że prawo od renty w tytułu częściowej niezdolności do pracy co do zasady nie wyklucza możliwości pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, ale tylko w sytuacji gdy nie jest ono realizowane lub pobierane. Brak bowiem podstaw do pobierania obu tych świadczeń jednocześnie. Tym samym Sąd nie podziela poglądu przedstawionego w wyroku NSA z 11 sierpnia 2022 r. (sygn. akt I OSK 2052/21), na które to orzeczenie powołała się Skarżąca w treści swojej skargi. Jak wskazano już wyżej w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa stanowisko, że prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Źródłem takiego uprawnienia strony jest zaś art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy odczytywany z uwzględnieniem przedstawionej powyżej wykładni prokonstytucyjnej. Dodatkowo odnosząc się do postulatu Skarżącej wyrażonego w treści skargi warto zaznaczyć, że "otwarcie" rencistom częściowo niezdolnym do pracy możliwości zachowania prawa do renty przy przyznaniu im świadczenia pielęgnacyjnego przeczyłoby zasadzie sprawiedliwości społecznej, bowiem oznaczałoby uprzywilejowanie takich rencistów wobec osób w pełni zdolnych do pracy i niepodejmujących zatrudnienia lub z niego rezygnujących w celu sprawowania opieki, jak również wobec osób, które w celu uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego już zawiesiły prawo do emerytury. Z tego też względu odczytywanie wyroku TK w sposób postulowany przez Skarżącą, czyli dopuszczający możliwość kumulacji świadczeń z systemu zabezpieczenia społecznego, nie może być uznane za prawidłowe. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że Skarżąca ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i jak jednoznacznie oświadczyła w toku postępowania przed organem I instancji (k. 21) nie zrezygnuje z przysługującego jej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W tych okolicznościach organy orzekające prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie nie została wyeliminowana negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., co skutkowało koniecznością odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wbrew przekonaniu Skarżącej w obowiązującym na dzień podjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć - stanie prawnym brak było bowiem możliwości równoległego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego oraz renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W związku zaś z tym, ze podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., który to przepis pozwala na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie taki wniosek zawarł organ w odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.