II SA/Bk 1083/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. R. i T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , J. R. i T. R. wnieśli do tut. Sadu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] lipca 2013 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy inwestycji polegającej na rozbudowie z przebudową budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...], po granicy z działką nr [...] (obręb K. K.). W skardze zawarto też wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, aby, móc wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, musi w pierwszej kolejności ocenić, czy zaskarżony akt podlega wykonaniu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą, którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie, których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy jednak akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. T.Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2002, s. 155 – 156; M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 144 – 145; J. Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z 16 października 1996r., sygn. akt IV SAB 59/96, publ. OSP 1998/1/22, s. 48). Przedmiotem wniosku Skarżących jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, nie nakłada, bowiem ona na stronę żadnego obowiązku, ani też nie przyznaje prawa. Wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw Skarżących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków (por. postanowienie NSA z dn. 13.09.2012 r., sygn. akt II OZ 747/12). Na marginesie zauważyć należy, że Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazali ponadto żadnej z ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bez podania jakiejkolwiek argumentacji potwierdzającej zasadność tego wniosku w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. Podkreślić w tym miejscu, zatem należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje Wnioskodawcę do wskazania, co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest, zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody i nieodwracalne skutki poniesie oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniającego ww. okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por.: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004r., FZ 495-497/04, postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2004r., FZ 474/04, postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2004r., FZ 267/04). W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.