II SA/Bk 1090/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. i S. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę o d d a l a s k a r g ę. Decyzją z dnia [...] października 2005 roku, nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2005 roku nr[...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Państwu H. i A. L. zamieszkałym w S. przy ul. M. [...] pozwolenia na budowę podpiwniczenia pod garażem z przeznaczeniem na kotłownię i skład opału na działce o nr ewidencyjnym [...] w S., zgodnie z załączoną dokumentacją. Stan faktyczny przedstawiał się następująco: W dniu 23 maja 2005 r. Państwo H. i A. L. zwrócili się do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę podpiwniczenia pod garażem z przeznaczeniem na kotłownię i skład opału na działce o nr ewid. [...] w S. przy ul. M. [...]. W trakcie postępowania toczącego się przed organem I instancji, w dniu 15 czerwca 2005 r. zastrzeżenia wnieśli właściciele sąsiedniej nieruchomości, Państwo A. i S. S. Odwołujący się podnieśli, iż nie zgadzają się na realizację przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ wydobywające się z komina spaliny uniemożliwią korzystanie z istniejącego tarasu usytuowanego na sąsiadującym z inwestycją garażu. Zarzucili również, iż projekt budowlany nie spełnia obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych. Wnioskowali również o uzyskanie opinii instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo pożarowe i zdrowotne oraz opinii autorów projektu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę powyższej inwestycji w dniu [...] lipca 2005 r., Prezydent Miasta S. udzielił takiego pozwolenia Państwu H. i A. L. Odwołanie do Wojewody P. złożyli współwłaściciele sąsiedniej działki nr [...] Państwo A. i S. S., którzy nie wyrazili zgody na rozbudowę przedmiotowej inwestycji, zgodnie z projektem budowlanym, przedłożonym przez inwestora, zarzucając jednocześnie skarżonej decyzji niezgodność z obowiązującym Prawem budowlanym, warunkami technicznymi oraz ustawą prawo ochrony środowiska. Wojewoda P. w dniu [...] października 2005 roku utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wywiódł, iż analiza przedłożonego materiału dowodowego pod względem zgodności z przepisami prawa wykazała, że inwestor wywiązał się z obowiązku określonego w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami), tj. wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, przedłożył komplet wymaganych dokumentów, ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...], oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak: [...], zezwalającą Państwu H. i A. L. dokonania wycinki drzewa z terenu posesji przy ul. M. [...] w S., oraz projekt budowlany wykonany zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez uprawnioną osobę, wpisaną na listę członków właściwej izby zawodowej. Ponadto, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, dokumentacja budowlana zawierała również oświadczenia projektantów, że projekt budowlany podpiwniczenia pod garażem z przeznaczeniem na kotłownię i skład opału w budynku mieszkalno - usługowym zlokalizowanym na działce [...] w S. przy ul. M. [...] wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz zasadami wiedzy technicznej i decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...]. Organ II instancji podniósł również, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż spełnione są także warunki określone w art. 20 ust. 1 pkt 1 b w/w ustawy, tj. ze względu na specyfikę projektowanej inwestycji, projektant opracował informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia do projektu podpiwniczenia pod garażem z przeznaczeniem na kotłownię i skład opału. Nadto organ rozpatrzył sprzeciw odwołujących pod kątem spełnienia wymogów z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, który stanowi o ochronie uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ podkreślił także, iż w przedmiotowej sprawie nie został naruszony art. 10 § 1 Kpa, a organ I instancji zgodnie z tym przepisem zapewnił wszystkim stronom czynny udział w każdym stadium postępowania administracyjnego, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co wykazują akta sprawy. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, iż obszarem oddziaływania objęto działki nr [...], [...],[...]/[...], [...]/[...], [...] oraz [...], w tym także nieruchomość skarżących, a im samym umożliwiono czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Oceniając przedmiotowy zamiar inwestycyjny Wojewoda P. podniósł, iż planowana inwestycja nie została ujęta w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których wymagany jest obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ani też w katalogu przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagalny, wykazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz 2573 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z regulacją przepisu § 3 ust. 1 pkt 4 powyższego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zalicza się dopiero instalacje do spalania paliw w celu wytworzenia energii cieplnej nie niższej niż 10MW. W tym przypadku mamy do czynienia z kotłem o mocy 50kW (0,05MW). Ustosunkowując się do zarzutu zawartego w odwołaniu, iż zatwierdzony projekt budowlany nie odpowiada wymogom Polskiej Normy w sprawie przewodów kominowych (PN-89B-10425), organ odwoławczy wyjaśnił, iż wymieniona norma nie znajduje zastosowania w tym przypadku, bowiem dotyczy przewodów podłączających paleniska o wydajności powyżej 45kW, natomiast w niniejszej sprawie ponieważ zaprojektowano kotłownię z kotłem o mocy Q=50kW. Planowana inwestycja nie stanowi również zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa pożarowego. Końcowo organ podniósł, iż należy podkreślić, że projektant zaprojektował przedmiotowy komin, wystający ponad dach na wysokość 2,30m, w części południowo - zachodniej obiektu, w odległości 14m od budynku mieszkalnego skarżących, co nie narusza § 13 ust. 3 warunków technicznych. Każda inna lokalizacja powodowałaby zmniejszenie odległości między kominem a budynkiem mieszkalnym Państwa S. W tych uwarunkowaniach, gdy tak jak w niniejszej sprawie, przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczne - budowlanej nie miał prawnych podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. W związku z tym należy uznać, że zaprojektowano ją w sposób nie naruszający interesu skarżących, przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w myśl którego obiekty budowlane należy projektować zgodnie z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich oraz art. 144 Kc przewidującego, iż właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno -gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku państwo A. i S. S. zarzucili zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa, a w szczególności wyrażonej w art. 7, 31 ust. 3 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 kpa tj. fundamentalnej zasady praworządności. W ich ocenie decyzja ta została wydana z obrazą przepisów art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 36 a ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlanego, jej zaś uzasadnienie nie spełnia wymogów stawianym art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący wskazali, iż bezpośrednia bliskość zmierzonej inwestycji powoduje bardzo znaczną uciążliwość w dalszym zamieszkiwaniu w budynku mieszkalnym. Projekty budowlane na podstawie, których wybudowano budynki mieszkalne w zabudowie mieszkaniowej przewidywały kotłownie olejowe. Był to jeden z warunków usytuowania w takiej bliskości budynków mieszkalnych, eliminowało uciążliwe immisje z komina opalanego produktami szkodliwymi dla środowiska i zdrowia sąsiadów. Skarżący podkreślili, że znają stopień oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko, gdyż kotłownia taka, wybudowana uprzednio przez H. i A. L. w ramach samowoli budowlanej funkcjonowała do listopada 2004r., a z komina usytuowanego na garażu wydobywały się spaliny, kłęby dymu i substancje smoliste. Pozbawiały one możliwości korzystania przez skarżących z usytuowanego na przylegającym garażu tarasu wypoczynkowego. Mimo, że inwestycja oddziaływać będzie na znaczną odległość, wbrew przepisowi art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i art. 28 kpa, w ocenie skarżących organy administracji nie ustaliły wszystkich stron, właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu oraz zaniechały wyjaśnienia, czy projekt techniczny uwzględnia również interes osób trzecich, w tym eliminowanie uciążliwości związanych z zanieczyszczeniem powietrza oraz czy możliwa jest inna lokalizacja tego komina kotłowni. Skarżący ponadto wskazali, iż planowana inwestycja nie spełnia wymogów stawianych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).Zatwierdzony zaś projekt budowlany nie odpowiada wymogom Polskiej Normy w sprawie przewodów kominowych (PN-89 B-10425). Ponadto zdaniem skarżących - w sytuacji wybudowania budynku na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zmiana jego polegająca na odstąpieniu od zatwierdzonego projektu winno odbywać się jedynie poprzez zmianę takiej decyzji, nie zaś poprzez wydawanie decyzji nowej. W tej sytuacji, wydanie wnioskowanej decyzji nastąpiło zarówno z uchybieniem przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 107 § 3 kpa, jak i naruszeniem prawa materialnego. Końcowo skarżący podnieśli, iż organ I instancji ograniczył się wyłącznie do skompletowania niezbędnej do wydania decyzji dokumentacji. Zaniechał natomiast dokonania wszechstronnej jej analizy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 oraz art. 77 kpa. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Decyzja administracyjna jest prawidłowa, jeżeli spełnia łącznie dwa warunki: 1. jest zgodna z normami materialnego prawa, 2. została wydana zgodnie z normami prawa procesowego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Zaskarżoną decyzję należy jednak uznać za prawidłową. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - a wbrew twierdzeniom skarżących - zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu II instancji są słuszne oraz wyczerpujące i jako takie zasługują na aprobatę. Podkreślić bowiem należy, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, z późn. zm.) szczegółowo określają jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 32, art. 33, art. 34 i art. 35 ust. 1 cytowanej ustawy). Trafnie przy tym organy obu instancji uznały, iż inwestor wywiązał się z obowiązków określonych w ustawie Prawo budowlane, tj. wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, przedłożył komplet wymaganych dokumentów, ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...], oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak: [...], zezwalającą Państwu H. i A. L. dokonania wycinki drzewa z terenu posesji przy ul. M. [...] w S. oraz projekt budowlany wykonany zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez uprawnioną osobę,wpisaną na listę członków właściwej izby zawodowej. Ponadto, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, dokumentacja budowlana zawierała również oświadczenia projektantów, że przedmiotowy projekt budowlany wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz zasadami wiedzy technicznej i decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...] oraz ze względu na specyfikę projektowanej inwestycji, projektant opracował informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia do projektu. Wbrew twierdzeniom skarżących taka informacja znajduje się w dołączonych do akt projekcie architektoniczno – budowlanym. Mając na uwadze ponadto fakt, iż przedmiotowa inwestycja nie została ujęta w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których wymagany jest obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, ani też w katalogu przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagalny, wykazanych w rozporządzaniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkować związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć na sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) organ nadzoru budowlanego nie posiadał uprawnienia aby zobligować inwestora do przedłożenia takiego raportu. Tym samym zbędne było dopuszczanie dowodu z opinii rzeczoznawcy o oddziaływaniu projektowanej inwestycji na środowisko. Wszelkie bowiem dopuszczalne przepisami standardy emisyjne oraz Polskie Normy w sprawie przewodów kominowych nie zostały w przedmiotowej sprawie przekroczone. Skala immisji z komina opalanego paliwem stałym nie stanowi również zagrożenia w świetle ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r., nr 62, poz. 627 ze zm.), bowiem zgodnie z art. 76 ust. 1 tej ustawy nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o których mowa w ust. 2. Wymaganiami zaś ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji są: 1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko, 2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji, 3) uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska, 4) dotrzymywanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji. W przedmiotowej sprawie już na etapie planowania tej inwestycji dotrzymano wszelkich wymogów wynikających z przepisów prawa, a standardy emisyjne nie zostały przekroczone. Mimo zatem iż początkowo projektowane budynki w zabudowie mieszkalnej przewidywały kotły olejowe, brak jest jakichkolwiek podstaw aby nie zezwolić inwestorom na planowaną inwestycję. Tym bardziej, iż na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje i w czasie obowiązywania ostatniego planu zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał zakaz ogrzewania budynków piecami przeznaczonymi na paliwo stałe. Ponadto należy podkreślić, że inwestorzy planując powyższą inwestycję wraz ze swoim projektantem z całą pewnością brali pod uwagę uzasadniony interes osób trzecich i umiejscowili przedmiotowy komin, w ten sposób aby był on najmniej uciążliwy dla sąsiadów. Komin zatem wystający ponad dach na wysokość 2,30m, w części południowo - zachodniej obiektu, w odległości 14m od budynku mieszkalnego skarżących, nie naruszył także § 13 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, 690 ze zm.). Każda inna lokalizacja powodowałaby zmniejszenie odległości między kominem a budynkiem mieszkalnym Państwa S. Skarżący przy tym nie wskazali, które inne przepisy tego rozporządzenia zostały naruszone. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż przy tych uwarunkowaniach, gdy tak jak w niniejszej sprawie, przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie miał prawnych podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Za takim stanowiskiem przemawia liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak w wyrok NSA w sprawie sygn. akt IV SA 1826/00 podniesiono, że zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego jest zupełnie bezprzedmiotowy w sytuacji, gdy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisy Prawa budowlanego nie zawierają odpowiednika art. 5 Kodeksu cywilnego. Organy orzekające w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami i warunkami ściśle określonymi w przepisach Prawa budowlanego (opublikowany w bazie LEX nr 75538). Ponadto w wyroku NSA w sprawie sygn. akt II SA/Gd 1644/97 wskazano, że spełnienie wymogów odległościowych ze względu na ochronę przeciwpożarową budynków podlega badaniu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a spełnienie tych warunków technicznych warunkuje udzielenie takiego pozwolenia (opublikowany w bazie LEX nr 44196). Jeżeli zatem inwestor spełni wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 02.09.1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96, LEX nr 43803). W związku z tym należy uznać, że przedmiotową inwestycję zaprojektowano w sposób nie naruszający interesu skarżących i przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w myśl którego obiekty budowlane należy projektować zgodnie z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie potwierdziły się również pozostałe zarzuty podniesiony w skardze, w tym zarzut naruszenia art. 10 kpa oraz nie ustalenie wszystkich stron postępowania. Skarżący bowiem od daty wszczęcia postępowania są informowani o wszystkich podejmowanych czynnościach, nadto umożliwiono im zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów będących podstawą rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto jako strony postępowania organ wskazał, wszystkich objętych obszarem oddziaływania, z uwagi na położenie obiektu przy granicy działki, co jest w pełni prawidłowe. W świetle tych okoliczności należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, a jej uzasadnienie w sposób wyczerpujący przedstawia podstawy prawne i faktyczne tej decyzji oraz tok rozumowania organu. Nie może więc być mowy o naruszeniu art. 107 § 3 kpa. Podkreślić również należy, iż skarżącym ewentualnie pozostaje otwarta droga postępowania cywilnego, w sytuacji kiedy uznają iż zostały naruszone normy konstytucyjne lub też właściciele przedmiotowej nieruchomości powinni powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości (art. 144 kc). Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.