II SA/Bk 1096/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 09 lutego 2006 r. sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącego R.S. kwotę 96 (dziewięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania W dniu [...] maja 2005 r. została wydana w stosunku do skarżącego R.S. decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. nie stwierdzająca choroby zawodowej. Decyzja powyższa doręczona została skarżącemu [...] maja 2005 r., a zatem 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania upływał [...] maja 2005 r. Skarżący swoje odwołanie od w/w decyzji złożył [...] czerwca 2005 r., przyznając w pierwszym zdaniu odwołania, iż odwołanie jest "nie w terminie z powodu pogorszenia stanu zdrowia". Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B., powołując się na art. 134 kpa w zw. z art. 129 § 2 kpa, stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Skarżący R.S. wywiódł skargę na powyższe postanowienie podnosząc, poza zarzutami merytorycznymi odnoszącymi się do orzeczenia o niestwierdzeniu choroby zawodowej, iż organ II instancji błędnie nie rozpatrzył jego odwołania mimo, iż skarżący wskazywał, że opóźnienie w jego złożeniu nastąpiło z powodu pogorszenia się stanu zdrowia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie raz jeszcze stwierdzając, iż odwołanie było spóźnione i nie odnosząc się do kwestii wynikającego z treści odwołania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności. Umknęło uwadze organu odwoławczego, iż w treści odwołania zawarty był wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wynikał on z pierwszego zdania odwołania, w którym skarżący stwierdził, iż odwołanie jest spóźnione z powodu pogorszenia się stanu zdrowia. Organ II instancji dysponował przy tym pismem organu pierwszoinstacyjnego dołączonym do odwołania (tzw. przewodnim), w którym tenże organ przesyłając odwołanie w pierwszej kolejności ustosunkował się do prośby skarżącego o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania. Tak więc organ I instancji nie miał wątpliwości jak należy odczytywać zawarty w pierwszym zdaniu odwołania wniosek skarżącego, gdyż jednoznacznie zakwalifikował go jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podobnie winien był postąpić organ odwoławczy. W doktrynie prawa o postępowaniu administracyjnymi ugruntowane jest stanowisko, iż postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu prośby strony o przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia o uchybieniu terminu, a zatem przed rozpatrzeniem prośby strony wydanie takiego postanowienia jest niezgodne z prawem (vide: pogląd przytoczony w Komentarzu do Kodeksu Postępowania Administracyjnego autorstwa B. Adamiak i J. Borkowskiego, Wydawnictwo C.H. Becka, Warszawa 2005 – Wydanie 7, str. 592). Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 1999 r. sygn. SA/Sz 306/98. Dostrzegając z powyższych przyczyn niedopuszczalność wydania w tej sprawie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (jako wydanego przed rozpatrzeniem prośby strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania), Sąd zaskarżone postanowienie uchylił (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego przez organ, poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania sądowego, związanych z dojazdem do sądu. Skarżący wnosząc na rozprawie o orzeczenie o zasądzenie na jego rzecz kosztów związanych z dojazdem do sądu (zaliczone są one z mocy art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym do niezbędnych kosztów postępowania sądowego) wykazał, iż z uwagi na stan zdrowia (niepełnosprawność i całkowitą niezdolność do pracy) zmuszony jest podróżować z osobą trzecią, stąd zasądzone koszty dojazdu objęły wydatki na bilet PKS na trasie S. – B. w obie strony dla dwóch osób (24 x 4). Orzeczenie o kosztach oparte zostało na treści przepisów art. 200 w zw. z art. 210 § 1 i 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).