II SA/Bk 1099/14

II SA/Bk 1099/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 11 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. i H. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. W. i H. W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r., którą orzeczono o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nr [...] położonej w obrębie B., stanowiącej własność B. i H. W. Skargę na decyzję Wojewody złożyli do sądu administracyjnego B. i H. W. wnioskując jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. W ich ocenie, decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest ściśle związana z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wydaną na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a taką w stosunku do nich wydano w I instancji w dniu [...] maja 2014 r. (została utrzymana w mocy w II instancji). Wyjaśnili, że niezwłoczne zajęcie nieruchomości uniemożliwia podjęcie działań inwestycyjnych w stosunku do działki i może spowodować trudno odwracalne skutki, jak również wyrządzić im znaczną szkodę. W ich ocenie, nieruchomość, przez którą ma przebiegać linia, ma priorytetowe znaczenie dla prowadzonego przez nich gospodarstwa, stanowi zaplecze żywieniowe dla bydła mlecznego, corocznie pozyskują z niej około 70 ton kukurydzy. Zniszczenie upraw wywołane realizacją inwestycji spowoduje konieczność sprzedaży bydła (brak możliwości jego wyżywienia) i utratę jedynego źródła utrzymania skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), dalej u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu tj. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei przepis art. 9 u.g.n. stanowi, że w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Z powyższych regulacji z jednej strony wynika, że skarga do sądu administracyjnego na decyzję wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości) powoduje wstrzymanie jej wykonania z urzędu, z drugiej zaś, że pomimo regulacji zawartej w art. 9 u.g.n. nakazującej wstrzymanie wykonania z urzędu decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości), ustawodawca w określonych przypadkach przewidział możliwość udzielenia, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. W przedmiotowej sprawie zostały wydane obydwie decyzje, tj. zarówno w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości) jak i w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. (zezwalająca na jej niezwłoczne zajęcie). Także obydwie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Skarga na decyzję w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 1098/14. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. wstrzymano wykonanie tej decyzji. W sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W ocenie sądu, decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. (o niezwłocznym zajęciu nieruchomości) jest – jak trafnie wskazują skarżący - decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy (decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości). Obie wydane są w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania tylko decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości (co nastąpiło w sprawie II SA/Bk 1098/14 postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r.) bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości (wydanej w sprawie niniejszej) niweczyłoby sens zastosowania instytucji udzielenia ochrony tymczasowej w sprawie II SA/Bk 1098/14 (vide postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie II SA/Bk 526/14 oraz z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie II SA/Bk 790/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Stąd też takiej ochrony należy w sprawie niniejszej, odnośnie decyzji udzielającej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, udzielić. Inaczej rzecz ujmując, umożliwienie niezwłocznego zajęcia nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. w sytuacji, gdy nastąpiło wstrzymanie wykonania decyzji źródłowej dla tego zajęcia tj. decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości – pozostaje nie do zaakceptowania z punktu widzenia demokratycznego porządku prawnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzeczono jak w sentencji.