II SA/Bk 11/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 09 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi R. T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu świadczeń na zakup artykułów żywnościowych 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi I. Ł. S. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 309,80 (trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Pismem z dnia 21 lipca 2008 r., sprecyzowanym na żądanie organu w dniu 21 sierpnia 2008 r. (k. 61 – 64 akt sądowych), R. T. B. wystosował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., przyznającej w/w świadczenie pieniężne na zakup artykułów żywnościowych w wysokości 200 zł. W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że przyznane środki nie wystarczają na pokrycie jego uzasadnionych potrzeb, przez co decyzji należy przypisać wady uzasadniające jej usunięcie z porządku prawnego. Wskazał jako podstawę swego żądania art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., jako organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 157 § 1 Kpa, decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2008 r. wskazując, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Kolegium podniosło, że powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259) w związku z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Zdaniem tego organu oczywisty jest brak przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, i 7 Kpa. W stosunku do przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa organ również podniósł, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadami w nich wskazanymi. Wyjaśniono, iż skarżący spełnił określone w ustawie warunki do otrzymania pomocy w zakresie dożywiania, wskazane w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej (art. 3 pkt 1 lit. c w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 2005 r.). Wskazany art. 3 pkt 1 lit. c) ustawy z 29 grudnia 2005 r. dopuszcza możliwość przyznania pomocy w zakresie dożywiania, w formie świadczenia pieniężnego na zakup żywności, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego przy ustalaniu wysokości przyznanego skarżącemu świadczenia. Zaskarżona decyzja w uzasadnieniu obejmowała wskazanie okoliczności, które zdaniem organu wpływają na wysokość przyznanego świadczenia, w tym ilość środków finansowych przeznaczonych na pomoc i zasady ich wydatkowania. Organ administracji publicznej, jak wskazano, rozstrzygając w przedmiocie przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, musi uwzględniać realia wynikające z budżetu, którym dysponuje, a uwzględniając liczbę osób i rodzin, którym winien udzielić pomocy oraz stan środków pozostających w jego dyspozycji, powinien tak nimi dysponować, aby pomoc dotarła do osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji życiowej. Z uwagi na niedobór pozostających w dyspozycji organu środków finansowych na pomoc społeczną, wszystkie zgłaszane żądania nie mogą być w pełni uwzględnione. Skarżona decyzja nie jest również, w ocenie organu, dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 Kpa, nie można bowiem, jego zdaniem, wskazać przepisu prawa, z którego wynikałaby nieusuwalna przeszkoda w wykonaniu przyznanego skarżącemu uprawnienia w postaci świadczenia pieniężnego na zakup żywności. Ponadto, w ocenie organu, istniały techniczne możliwości wykonania decyzji, tj. dokonania wypłaty przyznanego skarżącemu świadczenia pieniężnego. R. T. B. w ustawowym terminie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uzasadnienia przedmiotowego wniosku wynikało, iż w dalszym ciągu kwestionuje wysokość przyznanego świadczenia. Nie sformułował wprost zarzutów wobec skarżonej decyzji, natomiast przedstawił własny pogląd na temat sposobu wykonywania obowiązków przez pracowników socjalnych na podstawie art. 119 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności wydane uprzednio przez ten organ działający jako organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie zostało wszczęte w trybie nadzwyczajnym w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, która, zdaniem strony, obarczona jest wadami wskazanymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa. Jak podano, postępowanie to nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Organ skoncentrował uwagę na ocenie, czy skarżona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa i stwierdził, że rozstrzygnięcie podjęte w sprawie skarżącego miało podstawę prawną w art. 3, art. 5 ust. 1, art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oraz art. 39 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 4 i 5, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Ponadto zaskarżona decyzja w swoim uzasadnieniu obejmowała wskazanie istniejącego w sprawie stanu faktycznego, powodów i przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż skarżona decyzja nie jest obarczona wadami z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto podniesiono, że uprawnienia w postaci przyznanego świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych podlegały wykonaniu poprzez wypłatę tego świadczenia i nie zaistniały okoliczności wskazujące na przeszkody w jej wykonaniu, zatem nie można stwierdzić, w ocenie organu, iż skarżona decyzja została dotknięta wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł R. T. B. żądając "unieważnienia" decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r. nr [...]. Jako podstawę swego żądania skarżący wskazał "art. 3 ust. 1, art. 48 ust. 1 i 4, art. 119 pkt 1 ust. 2 w zw. z art. 102 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w zw. z art. 3 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania." Z uzasadnienia przedmiotowej skargi wynika, iż w/w jest niezadowolony z wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, iż zgodnie z wolą skarżącego podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 Kpa, dlatego też przedmiotem sprawy była przede wszystkim ocena zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Po przeprowadzonej analizie sprawy organ nie stwierdził którejś ze wskazanych wyżej wad, dlatego też podjął rozstrzygnięcia odmawiające stwierdzenia jej nieważności. Ponownie przytoczył również argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji nr [...] wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy oraz zauważył, że skarżący nie przedstawił argumentacji wskazującej na naruszenie powołanych przez niego przepisów, a jedynie ogólnie wskazał, iż jest niezadowolony z wydanego rozstrzygnięcia. Ustanowiony w sprawie z urzędu pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 18 marca 2009 r. sprecyzował, że skarżący zarzuca rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 3 ust. 1, art. 48 ust. 1 i 4, art. 119 pkt 1 ust. 2 w zw. z art. 102 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. w zw. z art. 1 ust. 3 pkt 1 ust. c) ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" poprzez nieuwzględnienie ich treści, co spowodowało sprzeczność wydanej decyzji z treścią powołanych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie wydane w trybie nadzwyczajnym jest zgodne z prawem. Przedmiotową ocenę sąd administracyjny powziął mając na uwadze treść art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tj. sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, w granicach sprawy i nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W szczególności, zdaniem składu orzekającego, nie potwierdziły się zarzuty dotyczące istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Kontrolowane postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (Dział II Rozdział 13 Kpa). Ten tryb postępowania ma charakter wyjątkowy, bowiem służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi tzw. kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w przepisie art. 156 § 1 Kpa. Zgodnie z powołaną regulacją organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Usunięcie decyzji z porządku prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 Kpa następuje zatem tylko i wyłącznie wówczas, gdy organ stwierdza, że jest dotknięta jedną z w/w wad. Do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie wystarczy zatem takie naruszenie prawa, które nie ma charakteru kwalifikowanego. Dlatego również zakres przedmiotowy administracyjnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter ograniczony, bowiem nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy, ale ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, których pozostawanie w tym obrocie byłoby sprzeczne przede wszystkim z zasadą praworządności i legalności stanowiących normatywne wytyczne dla organów administracji publicznej (art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 6 Kpa). Podkreślić jednak należy, że organ prowadzący postępowanie w rozważanym trybie nadzwyczajnym, z uwagi na ciężar gatunkowy wad wymienionych w art. 156 Kpa, ma obowiązek zbadać, czy kwestionowane rozstrzygnięcie jest dotknięte którąkolwiek z nich. Jego stanowisko nie może zatem ograniczyć się tylko do wybiórczej oceny decyzji pod kątem jednej z wad z art. 156 § 1 Kpa, ale ma obowiązek wziąć je wszystkie pod uwagę i ustosunkować się do nich, niezależnie od tego, czy strona we wniosku o wszczęcie postępowania wskazuje wszystkie, niektóre czy tylko jedną. Jest to konsekwencją poważnego (kwalifikowanego) charakteru tych wadliwości. Pośrednio wynika też z faktu, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności może być wszczęte również z urzędu (art. 157 § 2 Kpa). Wobec powyższego niezadowolenie skarżącego z rozstrzygnięcia jego sprawy (w tym wypadku z decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. o przyznaniu świadczenia w wysokości 200 zł), przy niestwierdzeniu innych poważnych nieprawidłowości w postępowaniu, nie mogło być podstawą do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotowe postępowanie w żadnym wypadku nie mogło bowiem zmierzać do ponownej merytorycznej oceny sytuacji materialnej w/w, w tym kontroli wysokości przyznanego zasiłku, do której to, jak wynika z wniosku o stwierdzenie nieważności, skarżący faktycznie dążył. Z uwagi na specyfikę postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności również zakres kognicji sądu rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie wydane w takim postępowaniu sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo (zgodnie z prawem) ocenił brak występowania w sprawie tzw. kwalifikowanych wadliwości, a nie czy dokonał ponownej merytorycznej oceny przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącemu świadczenia w ustalonej wysokości. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem, z zachowaniem powyższych zasad dotyczących postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności, a w związku z tym nie było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji kończącej z dnia [...] października 2009 r. na żadnej z podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. przyznającej R. T. B. świadczenie pieniężne w kwocie 200 zł na zakup artykułów żywnościowych zostało wszczęte na wniosek skarżącego, który wymieniając przepisy art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa nie sprecyzował dość dokładnie na czym powyższe kwalifikowane wady miałyby w tym konkretnym przypadku polegać. Z treści wniosku o wszczęcie postępowania i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, że nie zgadza się on z wysokością przyznanego świadczenia. W tych okolicznościach organ właściwy do przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, jakim było w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zgodnie ze scharakteryzowanymi na wstępie niniejszego uzasadnienia wymogami postępowania o stwierdzenie nieważności, rozpoznał sprawę w zakresie wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 Kpa, ustosunkowując się w szczególności do podnoszonych przez skarżącego - tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (decyzja wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa) i pkt 5 (decyzja niewykonalna). Przede wszystkim SKO wskazało co rozumie pod pojęciem decyzji wydanej "bez podstawy prawnej" i "z rażącym naruszeniem prawa", słusznie nie dopatrując się tych wad w kontrolowanym rozstrzygnięciu. W zakresie pierwszej z w/w przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (decyzja wydana bez podstawy prawnej) organ przeprowadził logiczny wywód wskazując, że w postępowaniu w trybie zwykłym przedstawiono stan faktyczny będący wynikiem postępowania wyjaśniającego i dokonano jego subsumcji uzasadniając wybór podstawy rozstrzygnięcia tj. przepisów art. 3, 5 i 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w zw. z art. 39 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 4 i 5 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Wymienione przepisy tworzą prawne ramy wspomagania przez państwo najuboższych osób i rodzin, regulują zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej (w szczególności konkretne kryteria dochodowe np. art. 5 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 2005 r. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), w tym zasady doraźnej pomocy finansowej na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych (świadczenie pieniężne na zakup żywności: art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 3 pkt 1 lit. c) i art. 7 ustawy z 29 grudnia 2005 r.). W kontekście tych regulacji, jak wskazano, organ właściwy w postępowaniu zwykłym przeprowadził ocenę sytuacji skarżącego i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Nie istniała zatem sytuacja braku przepisu prawa powszechnie obowiązującego mogącego stanowić podstawę załatwienia sprawy skarżącego w drodze decyzji administracyjnej (czyli brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia), bowiem taką podstawę stanowiły powołane wyżej przepisy, czemu dano wyraz w rozstrzygnięciu z dnia [...] czerwca 2008 r. Powyżej przedstawiona ocena pozostaje prawidłowa i podlegała akceptacji sądu. Odnośnie przesłanki rażącego naruszenia prawa to organ dokonał jej wykładni zgodnie z obowiązującą linią orzecznictwa wskazując, że przesłanka ta zachodzi, gdy pomiędzy treścią decyzji a treścią powołanego jako jej podstawa przepisu prawa zachodzi oczywista (dostrzegalna "na pierwszy rzut oka") sprzeczność (wyrok NSA z dnia 08 października 2008 r., I OSK 486/2008, Lex Polonica nr 1972646). Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Zastosowanie danej normy prawnej musi - przy rażącym naruszeniu prawa - pozostawać w sprzeczności z literalną wykładnią danego przepisu (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., II OSK 953/2007, Lex Polonica nr 1973630). Prawidłowo przyjęto, że sytuacja taka nie ma miejsca w sprawie niniejszej, bowiem organ orzekający w trybie zwykłym, jak słusznie podniosło SKO, uwzględnił brzmienie obowiązujących przepisów ustawy o pomocy społecznej i ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w sposób prawidłowy. W szczególności zbadał wszystkie kryteria przyznawania pomocy w formie świadczenia pieniężnego wynikające z powołanych wyżej przepisów (sytuacji rodzinnej, dochodowej), które pod względem interpretacyjnym nie nasuwają zastrzeżeń. Przeprowadzony w tym zakresie wywód nie budzi wątpliwości co do znaczenia, jakie organ nadał tym przepisom w procesie subsumcji i wskazuje, że zostały do ustalonego stanu faktycznego odniesione prawidłowo. Odnośnie treści decyzji w części określającej wysokość świadczenia, które to ustalenie ma charakter uznaniowy, w sprawie niniejszej nie można mówić o rażącej jego sprzeczności z przepisami prawa, bowiem, jak słusznie podniosło SKO – rozważono kompleksowo zarówno sytuację skarżącego, jak i zasób środków pozostających w dyspozycji organu z przeznaczeniem na pomoc społeczną. Uzasadnienie decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. zawiera wywód w tym przedmiocie z powołaniem się na konkretne wskaźniki. Logiczność tego wywodu nie budzi wątpliwości wskazujących na istnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa polegającego na kwalifikowanym przekroczeniu przez Prezydenta Miasta B. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. granic uznania administracyjnego. Ocenę zaprezentowaną w tym przedmiocie w uzasadnieniu rozstrzygnięć SKO należy uznać za przekonującą. Sąd podziela także stanowisko organu, że decyzja z [...] czerwca 2008 r. nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 5 Kpa w postaci jej niewykonalności w dniu wydania oraz przyjęcia, że ta niewykonalność ma charakter trwały. O niewykonalności prawnej i faktycznej decyzji przesądzają takie okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. Niewykonalność jako podstawa stwierdzenia nieważności musi istnieć nie tylko w dniu wydania decyzji, ale powinna mieć charakter trwały. Powstała później może być podstawą innych działań, np. uchylenia czy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 r., VII SA/Wa 205/2008). Opisana sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, bowiem nie można wskazać przepisu prawa, z którego wynikałaby nieusuwalna przeszkoda w wypłacie przyznanego skarżącemu świadczenia pieniężnego na zakup żywności, jak również - co słusznie wskazano w zaskarżonym rozstrzygnięciu - brak jest przesłanek do przyjęcia, że wypłata ta jest niemożliwa z przyczyn technicznych. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela również ocenę organu o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta na podstawie pozostałych przesłanek art. 156 § 1 Kpa wynikających z jego pkt 1, 3, 4, 6 i 7. Jak wyżej podniesiono, SKO w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności zobowiązane było do kontroli postępowania z punktu widzenia również tych pozostałych, nie wymienionych we wniosku wszczynającym postępowanie, kwalifikowanych wad prawnych i kontrolę w tym zakresie przeprowadziło wyprowadzając prawidłowe wnioski o braku podstaw do wyeliminowania decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. z obrotu prawnego. Sąd ocenę tę podziela, bowiem okoliczności sprawy i treść zawartych w aktach administracyjnych dokumentów na powyżej wymienione wady nie wskazuje. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi wykonującemu zastępstwo prawne na zasadzie prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawne udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).