II SA/Bk 11/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Bk 689/09 zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 listopada 2009 r. w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; Wyrokiem z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 689/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Białymstoku oddalił skargę M. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...]września 2009 r. nr [...]w przedmiocie statusu bezrobotnego. W dniu 2 stycznia 2012 r. do tutejszego sądu wpłynęła skarga M. B. o wznowienie postępowania zakończonego opisanym wyżej wyrokiem. Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2012 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz dopuszczalności wznowienia. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że podstawą skargi o wznowienie jest informacja uzyskana przez skarżącego z Naczelnego Sądu Administracyjnego o tym, że jedynym środkiem prawnym, jaki przysługuje od prawomocnego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego jest skarga o wznowienie postępowania. Przedmiotową informację skarżący uzyskał w dniu 5 grudnia 2011 r., i od tej daty zdaniem pełnomocnika skarżącego, należy liczyć termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawy wznowienia postępowania określają przepisy art. 271, 272 i 273 ustawy. Zgodnie z treścią art. 271 tej ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1. jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzeka sędzia wyłączony z mocy ustawy a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2. jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ponadto można żądać wznowienia postępowania przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy), jeżeli orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 ustawy). Można również żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy). W myśl art. 280 § 1 ustawy, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z analizy treści powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał w treści skargi żadnej ustawowej podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 listopada 2009r. sygn. akt II SA/Bk 689/09. Skarżący napisał jedynie, że z informacji uzyskanej z Wydziału Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikało, że jedynym środkiem prawnym umożliwiającym w ściśle określonych sytuacjach wzruszenie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem jest skarga o wznowienie postępowania, której tryb i przesłanki określają art. 270 i nast. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustosunkowując się do tak zakreślonej podstawy wznowienia stwierdzić należy, że nie mieści się ona w żadnej z ustawowych podstaw wznowienia enumeratywnie wyliczonych w art. 271 – 273 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, Sąd ją odrzucił na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.