II SA/Bk 1118/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę. Decyzją z dnia[...] sierpnia 2013 r. nr [...] Komendant Powiatowej Policji w Z. na podstawie art. 135 j ust. 1 w zw. z art. 134 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności oraz materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko R. M., uznał obwinionego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik skarżącego. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia[...] października 2013 r. nr [...] na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. Uzasadniając powyższe stanowisko organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu [...] czerwca 2013 roku, wobec uzasadnionego przypuszczenia naruszenia zasad etyki zawodowej przez sierż. szt. R. M., przełożony dyscyplinarny wymienionego - Komendant Powiatowy Policji w Z., wszczął wobec niego postępowanie dyscyplinarne, zarzucając mu naruszenie art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z § 1 pkt 2, § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", wprowadzonych § 1 zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta ", w ten sposób, że: "w okresie od marca do maja 2013 roku, w Z. i na terenie gminy Z., będąc jako funkcjonariusz Policji - zgodnie z "Zasadami etyki zawodowej policjanta" wprowadzonymi zarządzeniem nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" - zobowiązanym do dbania o dobre imię służby i przestrzegania zasad etyki zawodowej nakazujących m.in. dbanie o społeczny wizerunek Policji, jako formacji, w której służy, podejmowanie działań służących budowie zaufania do niej oraz postępowanie w taki sposób, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadzić do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, nie dopełnił tych obowiązków i naruszył zasady etyki zawodowej w ten sposób, że korzystał - w tym będąc w trakcie wykonywania obowiązków służbowych - z usług seksualnych świadczonych za pieniądze przez małoletnie wychowanki Ośrodka Opiekuńczo Wychowawczego w Z. E. P. i K. K. mimo, iż miał świadomość wieku wymienionej małoletniej, przez co nie dbał o społeczny wizerunek Policji i co negatywnie wpłynęło na wizerunek Policji, jako formacji, przy czym zachowanie takie nie było przykładem praworządności i nie prowadziło do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego i przeanalizowaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Komendant Powiatowy Policji w Z., w dniu [...] sierpnia 2013 roku zatwierdził sprawozdanie rzecznika dyscyplinarnego wraz z zawartymi w nim wnioskami. W dniu [...] sierpnia 2013 roku organ I instancji wydał orzeczenie nr [...], w którym, uznał sierż. szt. R. M. za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów i wymierzył karę "wydalenia ze służby". Przełożony dyscyplinarny wskazał również, iż zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy nie budzi wątpliwości i jest wystarczający do ustalenia odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego. Od powyższego orzeczenia, obrońca obwinionego złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, w którym wniósł o zmianę rozstrzygnięcia poprzez uniewinnienie sierż. szt. R. M. od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Komendantowi Powiatowemu Policji w Z. do ponownego rozpatrzenia. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie: 1. art. 135 g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez obdarzenie walorem wiarygodności jedynie zeznań wychowanek COPO-W w Z., co przy braku innych źródeł dowodowych mogących potwierdzić ich wersję wydarzeń doprowadziło organ I instancji do błędnego przekonania o popełnieniu przez sierż. szt. R. M. zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych; 2. art. 135 g ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez rozstrzygniecie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego, w tym okoliczności korzystania z usług seksualnych świadczonych za pieniądze przez małoletnią będąc w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, w budynku Komendy Powiatowej Policji w Z., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została potwierdzona, a zeznania małoletniej nie zweryfikowane, podczas, gdy wyżej wymieniony przepis zakazuje wykładni na niekorzyść obwinionego" niedających się usunąć wątpliwości, a więc takich wątpliwości, których w drodze obiektywnej oceny dowodów nie dało się usunąć; 3. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 170 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 135 p ustawy o Policji, poprzez bezpodstawną odmowę uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego w tym: a. dopuszczenia dowodu z zeznań świadka S. K. oraz właścicieli lokalu "S." w Z. z powodu ich nieprzydatności do stwierdzenia danych okoliczności, podczas gdy jedynie w wyniku konfrontacji tych dowodów z okolicznością która ma być udowodniona można ustalić zgodny z prawdą przebieg zdarzenia; b. zażądania z Prokuratury Rejonowej w Ł. prowadzącej postępowanie w sprawie o sygnaturze akt [...] udzielenia informacji, w tym zażądania odpisów protokołów z przesłuchania świadków i dopuszczenie dowodu z ich zeznań na okoliczność ustalenia wiarygodności E. P., J. R. i K. K. z powodu braku możliwości jego przeprowadzenia oraz faktu, iż okoliczności te zostały udowodnione, podczas gdy możliwość zwrócenia się przez rzecznika dyscyplinarnego do właściwego organu o udostępnienie akt postępowania w całości lub w części wynika wprost z art. 135e ust. 9 ustawy o Policji, a ponadto oddalenie wniosku dowodowego na tej tylko podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić, jest sprzeczne z przepisami prawa i w sposób oczywisty ogranicza prawo obwinionego do obrony. Komendant Powiatowy Policji w Z., w przedłożonym stanowisku, uznał odwołanie obrońcy R. M. za nieuzasadnione i zwrócił się o utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po otrzymaniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 135 m ust. 1 ustawy o Policji, powołał komisje do zbadania zaskarżonego orzeczenia. Komisja, w dniu [...].09.2013 r., przedłożyła wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu sprawozdanie, w którym wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia, gdyż zebrane w sprawie dowody potwierdzały zawinienie obwinionego. Komisja zwróciła także uwagę, że zgodnie z art. 135f ust 6 ustawy o Policji orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W aktach sprawy brakuje potwierdzenia doręczenia obwinionemu oraz jego obrońcy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...]lipca 2013 roku o włączeniu materiałów do akt postępowania dyscyplinarnego i uznaniu ich za dowód w sprawie. Biorąc jednak pod uwagę, że z przedmiotowymi materiałami zarówno obwiniony, jak i jego obrońca zapoznali się w dalszym toku postępowania, zdaniem komisji nie stanowiło to poważnego naruszenia procedury, mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Oprócz tego komisja uznała za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 135 g ust. 2 ustawy o Policji, gdyż jej zdaniem zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na winę obwinionego. Jeżeli chodzi o zarzuty w zakresie zaniechania zażądania z Prokuratury Rejonowej w Ł. prowadzącej postępowanie w sprawie o sygnaturze akt [...]udzielenia informacji, w tym nie zażądania odpisów protokołów z przesłuchania świadków i nie dopuszczenie dowodu z ich zeznań na okoliczność ustalenia wiarygodności E. P., J. R. i K. K.j, komisja zwróciła uwagę, iż w toku postępowania dyscyplinarnego, na prośbę Komendanta Powiatowego Policji w Z., Prokuratura Rejonowa w Ł. udostępniła odpisy materiałów z prowadzonego śledztwa w sprawie o czyn z art. 204 § 3 kk i inne, sygn. akt [...] w części dotyczącej policjantów z KPP w Z. Wiarygodność zeznań małoletnich została potwierdzona zeznaniami innych świadków oraz poparta dokonanymi ustaleniami z dokumentów, w tym m.in. kserokopią udostępnionej przez Prokuraturę kartki z zeszytu/pamiętnika małoletniej K. K. oraz dokumentacji służbowej z KPP w Z. Przy rozpatrzeniu powyższej sprawy organ II instancji wziął pod uwagę stan prawny, jak i faktyczny istniejący w chwili rozpatrzenia odwołania. W uzasadnieniu swego stanowiska podniósł, iż zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej i nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji Komendant Główny Policji, wydając w dniu 31.12.2003 r. zarządzenie nr 805 w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", mając na uwadze znaczenie problematyki moralnej w wykonywania zawodu policjanta i jego służebną wobec społeczeństwa rolę, a także konieczność wzmocnienia oraz uzupełnienia obowiązków i praw policjanta wynikających z demokratycznie stanowionego prawa, wprowadził do obiegu prawnego "Zasady etyki zawodowej policjanta" stanowiące załącznik do cytowanego zarządzenia. Z zasadami tymi zapoznawani są wszyscy funkcjonariusze Policji, w tym również obwiniony w dniu [...].05.2007 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Zasady etyki zawodowej policja określone w załączniku do zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r., są jednym z elementarnych przepisów, z jakimi zapoznawany jest każdy policjant. Zdaniem organu odwoławczego postawa obwinionego w zakresie czynów zawartych w zarzutach wykazuje na całkowity brak zrozumienia, że określone zachowania nie przystoją funkcjonariuszom Policji. Organ II instancji zaakcentował, że za trafny należy uznać pogląd wyrażony w zaskarżonym orzeczeniu, wskazujący na sprzeniewierzenie się zasadom etyki zawodowej, wedle których obowiązkiem policjanta jest przestrzeganie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Policji, zaś w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej, policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Oprócz tego powinnością funkcjonariuszy Policji jest dbanie o społeczny wizerunek Policji, jako formacji, w której służą i podejmowanie działania służących budowaniu zaufania do niej. Jak już wykazano, w ślubowaniu policjant zobowiązuje się do tego, aby dbać o godność i dobre imię służby. W ocenie organu odwoławczego korzystanie, w tym w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, z usług seksualnych świadczonych za pieniądze, m.in. przez małoletnią E. P. i K.K.- pensjonariuszki Centrum Obsługi Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w Z., nie jest przejawem pożądanej postawy w zakresie dbania o społeczny wizerunek Policji, ani nie jest przykładem praworządności, a co za tym idzie nie prowadziło do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Mało tego, negatywnie wpływało to na ocenę i wizerunek Policji jako formacji. Świadczą o tym chociażby publikacje prasowe i wpisy na forach internetowych znajdujące odzwierciedlenie w aktach sprawy. Oczywiście nie ma wątpliwości, iż obwiniony był świadomść wieku E. P. i K. K. Nie ma również w ocenie organu wątpliwości, że charakter stosunku służbowego policjanta, polegający na szczególnym podporządkowaniu, oznacza, iż przewinienie dyscyplinarne można popełnić także poza godzinami służby. Funkcjonariusz Policji także poza godzinami służby jest zobowiązany postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości, co do jego kwalifikacji etycznych. Dotyczy to szczególnie czynów, które popełnił obwiniony. Istotne jest również to, że E. P., K. K. i J. R. miały wiedzę o wykonywanym przez obwinionego zawodzie, używając tego argumentu w rozmowie z personelem placówki opiekuńczej, w której przebywały, gdy ten chciał zdyscyplinować małoletnie podopieczne. Organ II instancji przyjął, że nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym twierdzenia obrońcy obwinionego świadczące o braku wiarygodności zeznań złożonych przez małoletnie E. P. i K. K. oraz przez J. R. Zeznania te są spójne, zgodne ze sobą i w bardzo zbliżony sposób opisują te same fakty oraz zawierają w sobie treści, co do których świadkowie mogli posiąść wiedzę w okolicznościach przez nie podawanych. Oprócz tego, że korelują ze sobą zeznania wymienionych świadków, to dodatkowa uwiarygadniają je zeznania złożone przez personel Centrum Obsługi Placówek Opiekuńcza-Wychowawczych w Z., a także J. B. - koleżankę K. K. Brak jest podstaw by zeznaniom tym odmówić wiarygodności. Niezależnie od tego daty i fakty podawane przez E. P, K. K. oraz J. R. znajdują potwierdzenie w dokumentacji służbowej KPP w Z. Daty służb, ich charakter, daty obsługiwanych interwencji, pokrywają się z datami i okolicznościami podawanymi pracz świadków. Także dokumentacja prowadzona przez COPO-W w Z. w postaci ewidencji wyjść i "Zeszytu raportów", wysoce uprawdopodabniają zeznania kluczowych w sprawie świadków. Nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności zeznań są także materiały udostępniane-przez Prokuraturę Rejonową w Ł., w tym wyciągi z przesłuchań E. P., K. K. oraz J. R. Wspomnieć w tym miejscu należy, iż m.in. na podstawie tych materiałów, w dniu [...] września 2013 roku, Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ł. przedstawił sierż. szt. R. M. dwa zarzuty popełnienia przestępstwa określonego w art. 199 § 3 kk. Za nietrafne organ II instancji uznał również zarzuty obrońcy obwinionego dotyczące ograniczenia obwinionemu prawa do obrony poprzez naruszenia art. 170 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 135 p ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, przejawiające się odmową dopuszczenia dowodu z zeznań właścicielki klubu –S.", sierż. szt. S. K. oraz innych mężczyzn korzystających z usług seksualnych świadczonych przez E. P., K. K. i J. R. Żaden z mężczyzn, których przesłuchania domaga się obrońca nie był świadkiem świadczenia usług seksualnych na rzecz sierż. szt. R. M., poza współobwinionym - sierż. Szt. M. L. oraz funkcjonariuszem M. M., którzy w trakcie przesłuchania skorzystali z przysługujących im praw i odmówili udzielania jakichkolwiek wyjaśnień w sprawie. W opozycji do twierdzeń obrońcy stoją np. zeznania J. B. oraz personelu COPO-W w Z. oraz grafiki służby dzielnicowych KPP w Z. na maj 2013 roku wraz z inną dokumentacją służbową (protokoły odpraw, zapisy w notatnikach), potwierdzające pośrednio nie tylko zeznania K. K. w zakresie usługi seksualnej świadczonej przez nią sierż. szt. R. M. w dniu [...].04.2013 r., w siedzibie KPP w Z., ale także wysoce uprawdopodabniające okoliczności w jakich doszło do odpłatnego korzystania przez obwinionego z usług świadczonych prze J. R. oraz małoletnią E. P. W ocenie organu odwoławczego przesłuchanie właścicielki klubu "S." również nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy z zeznań jej męża - sierż. szt. P. P. wynika, iż swobodnie dysponował on kluczami do lokalu, zaś pozostałe dowody nie wskazują aby była ona świadkiem wydarzeń odbywających się w "S.". Dodatkowo organ wskazał, iż przywołany w odwołaniu art. 170 § 1 i 2 kpk w kontekście art. 135 p ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji nie może mieć zastosowania w tym przypadku. Z cytowanego artykułu ustawy o Policji wynika, iż w zakresie nieuregulowanym w tym akcie prawnym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Tymczasem przywołany art. 170 kpk znajduje się w dziale "Dowody". Regulacje w tym zakresie znajdują natomiast odzwierciedlenia w art. 135 f ust. 7 ustawy o Policji, gdzie wskazano wprost, iż wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku, jeżeli: 1. okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, 2. dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się przeprowadzić, 3. przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem. Analiza dowodów, których przeprowadzenia żądał obrońca obwinionego prowadzi do wniosku, iż okoliczności które miałyby być udowodnione nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (przesłuchanie właścicielki klubu "S." i sierż. szt. S. K.) lub są nieprzydatne dla stwierdzenia danej okoliczności (przesłuchanie innych mężczyzn korzystających z usług seksualnych, którzy nie byli świadkami zachowań obwinionego). Jak już wykazano, organy obu instancji nie mają wątpliwości co do wiarygodności zeznań E. P., K. K. i J. R., zaś korzystający z usług wymienionych mężczyźni nie byli świadkami zdarzeń z udziałem funkcjonariuszy Policji, w tym obwinionego. Organ podkreślił również, iż przesłuchana w dniu [...].06.2013 r. E. P., bez cienia wątpliwości, rozpoznała okazanych jej wśród innych osób funkcjonariuszy Policji, z którymi uprawiała seks za pieniądze, w tym obwinionego. Wątpliwości w zakresie wyglądu obwinionego nie miała także K. K. Podobnie organ II instancji wskazał, co do faktu opuszczenia przydzielonego rejonu służbowego oraz zaniechania przez obwinionego wykonywania czynności służbowych w okolicznościach określonych w zarzucie nr II . Jak słusznie wykazał w uzasadnieniu swojego orzeczenia Komendant Powiatowy Policji w Z., obwiniony w dniu [...] marca 2013 roku, miast pełnić służbę obchodową, w godz. 12:00-20:00, w rejonie dzielnicowych, a około godz. 16:00-17:00, korzystał z usług seksualnych świadczonych przez K. K. i J. R. Tymczasem, zgodnie z § 5 ust. 1 zarządzenia nr 528 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 czerwca 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika rewiru dzielnicowych, podstawową formą pełnienia służby przez dzielnicowego jest obchód, polegający na przemieszczaniu się w granicach przydzielonego mu rejonu służbowego i realizowaniu zadań wynikających z zakresu jego obowiązków służbowych. Nie ulega wątpliwości, iż obwiniony samowolnie zaniechał pełnienia służby, a więc realizacji ciążących na nim obowiązków. Zgodnie zaś z obowiązującą obwinionego "Kartą opisu stanowiska pracy" m.in. w tych dniach zobligowany on był do przeciwdziałania demoralizacji i przestępczości nieletnich, budowania pozytywnego wizerunku dzielnicowego oraz ujawniania i rozpoznawania przypadków braku opieki nad małoletnimi bądź zaniedbań opiekuńczo-wychowawczych. Nie ulega wątpliwości również, iż w tym czasie sierż. szt. R. M. nie realizował w przydzielonym rejonie służbowym (§ 8 ust. 1 zarządzenia nr 528 KGP) zadań dzielnicowego określonych w § 8 ust. 2 zarządzenia nr 528 KGP, w postaci: 1. prowadzenie rozpoznania przydzielonego mu rejonu służbowego pod względem osobowym, terenowym, zjawisk i zdarzeń mających wpływ na stan porządku i bezpieczeństwa publicznego; 2. realizowanie zadań z zakresu profilaktyki społecznej; 3. realizowanie zadań z zakresu ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń; 4. kontrolowanie przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego oraz przepisów prawa miejscowego. Organ odwoławczy podziela stanowisko komisji powołanej do zbadania zaskarżonego orzeczenia, w zakresie naruszenia art. 135f ust 6 ustawy o Policji, stanowiącego, że orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W aktach sprawy brakuje potwierdzenia doręczenia obwinionemu oraz jego obrońcy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2013 roku o włączeniu do akt postępowania dyscyplinarnego i uznaniu ich za dowód w sprawie, materiałów uzyskanych z Prokuratury Rejonowej w Ł. Biorąc jednak pod uwagę, że z przedmiotowymi materiałami zarówno obwiniony, jak i jego obrońca zapoznali się w dalszym toku postępowania, znali ich treść i mieli możliwość ustosunkowania się do nich, uznać należy, że uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nie było wątpliwości, iż sierż. szt. R. M. naruszył zasady etyki zawodowej w sposób określony w punkcie nr I zarzutów oraz naruszył dyscyplinę służbową w okolicznościach przytoczonych w punktach nr II zarzutów. Ze względów proceduralnych organ uniewinnił obwinionego od zarzutu określonego w punkcie III. Co do zarzutu z pkt I i II organ uznał że, materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym nie budzi wątpliwości i jest wystarczający do ustalenia stopnia zawinienia obwinionego we wskazanych aspektach oraz zakresu jego odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zeznania świadków są spójne, logiczne i korelują z pozostałym materiałem dowodowym, co w sposób wystarczający zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Brak jest też jakichkolwiek obiektywnych podstaw, aby zeznaniom tym odmówić wiarygodności. Na podstawie tych materiałów w znajduje uzasadnienie stwierdzenie, że obwiniony, będąc doświadczonym policjantem, z 10-letnim stażem służby, powinien zdawać sobie sprawę, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy dopuszcza się przewinień dyscyplinarnych. Pomimo ciążących na nim obowiązków w zakresie sposobu pełnienia służby oraz dbania o dobro służby i wizerunek Policji, nie podjął adekwatnych do wykonywanego zawodu czynności, oczekiwanych przez społeczeństwo, zmierzających przede wszystkim do zaprzestania procederu uprawianego przez małoletnie podopieczne COPO-W w Z., a co za tym idzie ich demoralizacji, w o trosce o honor, godność służby. Wbrew twierdzeniom obrońcy organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, polegających na zebraniu materiału dowodowego świadczącego tytko na niekorzyść obwinionego oraz rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji materiał dowodowy postępowania dyscyplinarnego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości pozwala stwierdzić, że czyny, których popełnienie zarzucono sierż. szt. R. M. w punktach nr I i II zarzutów, zostały przez obwinionego faktycznie popełnione, a stopień ich szkodliwości dla wizerunku Policji jest wysoki, zaś pobudki działania obwinionego niskie. Związek przyczynowo-skutkowy między świadomym naruszeniem przez obwinionego zasad zawodowej i dyscypliny służbowej, a okolicznościami popełnienia zarzucanych mu czynów, w tych objętych postępowaniem karnym, został uprawdopodobniony w stopniu wystarczającym do podjęcia sankcji dyscyplinarnych. Ponieważ, dopuszczając się opisanych czynów, obwiniony wykorzystywał m.in. zajmowane stanowisko służbowe, sprzeniewierzył się on przyjętym na siebie obowiązkom związanym ze szczególnym zaufaniem społecznym i dążeniem do zapewnienia przestrzegania prawa, stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia niemożliwości dalszego pozostawania sierż. szt. R. M. w służbie. Zdaniem organu odwoławczego wymierzona kara "wydalenia ze służby" jest adekwatna do zarzucanych czynów. Swoim zachowaniem, sprzeniewierzając się zasadom etyki zawodowej, obwiniony zniweczył szereg lat nienagannie pełnionej służby. Jak wskazuje analiza akt osobowych obwinionego cieszył się on przecież pozytywną opinią przełożonych, zaś w służbie osiągał ponadprzeciętne rezultaty, o czym świadczy chociażby ilość rozkazów o przyznaniu nagród motywacyjnych. Nie wystarcza to jednak dla łagodniejszego potraktowania obwinionego. Waga czynów, ich charakter są na tyle bulwersujące, że uniemożliwiają pozostawienie policjanta w służbie. W aktach sprawy nie dopatrzono się okoliczności spośród wymienionych w art. 134h ust, 3 ustawy o Policji, wpływających na złagodzenie wymiaru karu. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego żadna ze wskazanych w nim przesłanek nie zaistniała, a wręcz przeciwnie obwiniony postąpił wbrew tym okolicznościom. Przewinienia popełnione zostały umyślnie. Nie podjął on żadnych starań, aby nie dopuścić do ich zaistnienia, a co za tym idzie złagodzenia skutków. Trudno też mówić, aby policjant z dziesięcioletnim stażem służby cechował się brakiem należytego doświadczenia zawodowego, w takim stopniu, aby nie móc ocenić sytuacji i okoliczności, w jakich się znalazł i postanowił z nich skwapliwie skorzystać. Nadto sierż. szt. R. M. nie poinformował nikogo o demoralizacji małoletnich, której był przecież świadkiem. W przedmiotowej sprawie dopatrzono się natomiast okoliczności wpływających na zaostrzenie wymiaru kary (art. 134 h ust. 2 ustawy o Policji), w postaci działania z motywacji zasługującej na szczególne potępienie oraz poważnych skutków przewinień dyscyplinarnych, w postaci naruszenia dobrego imienia Policji. W trakcie prowadzenia niniejszego postępowania dyscyplinarnego organ II instancji nie doszukał się uchybień proceduralnych, w szczególności takich, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania, ewentualnie uniemożliwiłyby lub utrudniłyby obwinionemu korzystanie z prawa do obrony. W myśl art. 135 j ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie na podstawie oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym. Dyspozycja przywołanego przepisu wskazuje, że przełożony dyscyplinarny przy badaniu sprawy jest zobowiązany brać pod uwagę całość materiału dowodowego. Stąd nie można wybiórczo przyjmować tylko niektórych dowodów, jako niezbędnych do wydania orzeczenia. Przełożony dyscyplinarny ocenia wartość dowodową wszystkich zebranych materiałów, a nie tylko wybranych ich fragmentów. W oparciu o ocenę tych dowodów ustala, które fakty należy uznać za udowodnione, a którym wartości dowodowej odmówić. Tak jak w innych procedurach, tak w postępowaniu dyscyplinarnym wartość zebranych w sprawie dowodów jest różna i z tego powodu następuje ich odpowiednia analiza i gradacja. Jak wykazano wyżej, w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym zasadniczymi dowodami są zeznania świadków oraz kopie dokumentów. Przede wszystkim na podstawie tych dowodów możliwe było ustalenie faktów oraz stopnia zawinienia obwinionego. Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy pozwala stwierdzić winę sierż. szt. R. M., co do popełnienia zarzucanych mu czynów. Za wymierzeniem najsurowszej z kar przemawiały w szczególności: umyślność, niskie pobudki działania obwinionego oraz fakt sprzeniewierzenia się przyjętym na siebie obowiązkom związanym ze szczególnym zaufaniem społecznym, co narusza dobre imię Policji. Organ zwrócił także uwagę, iż czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej (art. 132 ust. 4 ustawy o Policji). Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej. Reguły rządzące postępowaniem karnym nie mogą mieć bezpośredniego zastosowania w sprawach dyscyplinarnych. Skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2013 r. wniósł pełnomocnik skarżącego R. M. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a. art. 135 f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 f ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego na okoliczności istotne z punktu widzenia prawa obwinionego do obrony, a w szczególności: – dopuszczenia dowodu z zeznań świadka S. K. oraz właścicieli lokalu "S." w Z. z powodu ich nieprzydatności do stwierdzenia danych okoliczności, podczas gdy jedynie w wyniku konfrontacji tych dowodów z okolicznością, która ma być udowodniona można ustalić zgodny z prawdą przebieg zdarzenia; – zażądania z Prokuratury Rejonowej w Ł. prowadzącej postępowanie w sprawie o sygnaturze akt [...] udzielenia informacji, w tym zażądania odpisów protokołów z przesłuchania świadków i dopuszczenie dowodu z ich zeznań na okoliczność ustalenia wiarygodności E. P., J. R. i K. K. z powodu braku możliwości jego przeprowadzenia oraz faktu, iż okoliczności te zostały udowodnione, podczas gdy możliwość zwrócenia się przez rzecznika dyscyplinarnego do właściwego organu o udostępnienie akt postępowania w całości lub w części wynika wprost z art. 135e ust. 9 ustawy o Policji, a ponadto oddalenie wniosku dowodowego na tej tylko podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić, jest sprzeczne z przepisami prawa i w sposób oczywisty ogranicza prawo obwinionego do obrony; b. art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie obwinionemu ani jego obrońcy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2013 roku o włączeniu materiałów do akt postępowania dyscyplinarnego i uznaniu ich za dowód w sprawie, podczas gdy obowiązek taki wynika wprost z tego przepisu; c. art. 135 g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez obdarzenie walorem wiarygodności jedynie zeznań wychowanek COPOW w Z., co przy braku innych źródeł dowodowych mogących potwierdzić ich wersję wydarzeń, doprowadziło organ I instancji do błędnego przekonania o popełnieniu przez sierż. sztab. R. M. zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych; d. art. 135 g ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego, w tym okoliczności korzystania z usług seksualnych świadczonych za pieniądze przez małoletnią, będąc w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, w klubie "S." przy ul. [...] Z., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została potwierdzona, a zeznania małoletniej nie zweryfikowane, podczas gdy wyżej wymieniony przepis zakazuje wykładni na niekorzyść obwinionego niedających się usunąć wątpliwości, a więc takich wątpliwości, których w drodze obiektywnej oceny dowodów nie dało się usunąć. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji w całości i zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślił, iż argumenty podniesione w skardze mają charakter argumentów stricte ocennych wynikających z subiektywnej analizy zebranego materiału oraz treści adekwatnych norm prawnych, przy czy uzasadnienie decyzji organu II instancji w sposób wyczerpujących odnosi się do większości z nich. Brak jest zatem przesłanek do uznania, iż wymierzona kara jest niewspółmierna do charakteru czynu zarzucanego obwinionemu. Wojewódzki sąd Administracyjny w zważył, co następuje. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a okoliczności podniesione w skardze nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Ustawą z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została uregulowana w rozdziale 10 pragmatyki policyjnej i postępowanie dyscyplinarne w stosunku do skarżącego prowadzone było według określonych w tym trybie zasad. Zgodnie z treścią art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2). Według mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Korzystanie z usług seksualnych świadczonych za pieniądze przez małoletnie wychowanki Placówki Opiekuńczo Wychowawczych w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, w tym wykonywania służby obchodowej opuszczając przydzielony rejon jest nie tylko naruszeniem dyscypliny służbowej, polegającej na przekroczeniu uprawnień, ale także przestępstwem podlegającym odpowiedzialności karnej. Fakt ten może być podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji prowadzić do wydania w tym przedmiocie orzeczenia. Warto zaakcentować, że przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone, czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa może skutkować zastosowaniem tej odpowiedzialności. Podkreślić przy tym należy, że czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej (art. 132 ust. 4 ustawy). Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, niezależnie od odpowiedzialności karnej. Reguły rządzące postępowaniem karnym nie mogą mieć bezpośredniego zastosowania w sprawach dyscyplinarnych, w tym zasada domniemania niewinności. Pojęcie "podejrzany" i "obwiniony" nie są tożsame, a w związku z tym nietrafiona jest sugestia pełnomocnika skarżącego dotycząca rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. K. 22/00 (OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268). Wskazał, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym". Niewątpliwie odpowiedzialność dyscyplinarna stanowi dodatkową dolegliwość, ponieważ jest niezależna od odpowiedzialności karnej. W ramach postępowania dyscyplinarnego mieści się także odpowiedzialność za czyny nie mające znamion przestępstw, a które uchybiają godności lub regułom wykonywania danego zawodu. Niezależność postępowania dyscyplinarnego od odpowiedzialności karnej jest powszechnie stosowana w regułach odnoszących się do postępowania dyscyplinarnego dotyczącego pracowników mianowanych. Przechodząc do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, iż trafnie organ podniósł w odpowiedzi na skargę, że mają one charakter argumentów ocennych wynikających z subiektywnej analizy zebranego materiału dowodowego. Przy tym trafnie również organ wskazał, iż uzasadnienie organu II instancji w zasadzie odnosi się do większości z nich. Nie można podzielić stanowiska skarżącego w kwestii winy. Wina skarżącego została stwierdzona w oparciu o zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy. W przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wykorzystano również ustalenia prowadzonego odrębnie postępowania karnego z prowadzonego śledztwa w sprawie sygn. akt [...] w części dotyczącej policjantów z KPP w Z., wbrew zarzutom skargi. Wiarygodność zeznań małoletnich została potwierdzona zeznaniami innych świadków oraz poparta dokonanymi ustaleniami z dokumentów, w tym m. in. kserokopią udostępnionej przez Prokuraturę kartki z zeszytu/pamiętnika małoletniej, dokumentacji służbowej z KPP w Z., dokumentacji prowadzonej przez Centrum Obsługi Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych w Z. Brak jest zatem również podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia art. 135 f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 f ust. 7 ustawy o Policji oraz do kwestionowania powołanych dowodów, zwłaszcza że wiarygodność świadków w żaden sposób nie została podważona. Sąd wnikliwie przeanalizował całość materiałów zgromadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym i nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są chybione. Podnoszenie ich wynika z przyjętej przez skarżącego postawy, będącej swoistą linią obrony. Organy obu instancji prawidłowo zebrały i oceniły dowody, zasadnie uznając, że skarżący dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych. Korzystanie z usług seksualnych świadczonych za pieniądze przez małoletnie wychowanki Placówki Opiekuńczo Wychowawczych w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, w tym wykonywania służby obchodowej opuszczając przydzielony rejon było nie tylko naruszeniem dyscypliny służbowej, polegającej na przekroczeniu uprawnień, ale godziło także w podstawowe zasady etyki zawodowej określonej w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Podkreślić przy tym należy, iż trafnie podniósł organ II instancji, iż przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub są one nieprzydatne dla stwierdzenia danej okoliczności, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości. Zeznania świadków są spójne, zgodne ze sobą i tworzą logiczną całość zaistniałego stanu faktycznego. Zaakcentować należy, iż sąd podziela zarzut pełnomocnika skarżącego, co do naruszenia art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji poprzez niedoręczenie obwinionemu i jego obrońcy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2013 r. o włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego i uznaniu ich za dowód w sprawie, materiałów uzyskanych z Prokuratury Rejonowej w Ł., jednakże, z uwagi na to, że zapoznali się on z tym materiałem w dalszym toku postępowania i mogli się do niego ustosunkować, uchybienie to niewątpliwie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Przechodząc do dwóch ostatnich zarzutów naruszenia art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji zwrócić uwagę należy, iż przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2 ww. artykułu). W ocenie Sądu organ prowadzący postępowanie w ramach swobodnej oceny dowodów ukształtował przekonanie, co do winy obwinione dopiero na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, które uznał za istotne w sprawie, ocenianych według zasad prawidłowego rozumowania, z pełnym wykorzystaniem dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego. Brak jest w niniejszej sprawie podstaw do uznania, aby wyciągnięte wnioski były nielogiczne, czy też nie pokrywały się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W wyroku z dnia 8 grudnia 1998 r. Trybunał Konstytucyjny przyjął, że nawiązanie szczególnego stosunku pracy, właściwego tylko dla niektórych grup zawodowych spełniających ważne, z punktu widzenia interesu publicznego, role w państwie, powoduje konieczność określenia szczególnego trybu dyscyplinowania członków korporacji, w ramach której działają, gdy ich zachowanie uchybia obowiązkom lub godności wykonywanego zawodu (sygn. K. 41/97, OTK ZU nr 7/1998, s. 117). Funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami, na których opiera się działanie Policji, aby fakt naruszenia prawa przez funkcjonariusza Policji nie pociągał za sobą skutków w stosunku służbowym. W niniejszej sprawie postawione i potwierdzone zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej oraz ich charakter, w sposób nie budzący wątpliwości, wskazywały na konieczność zastosowania środka dyscyplinarnego najsurowszego w postaci wydalenia ze służby. Gradacja kar określona w art. 134 ustawy o Policji jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. W obliczu wagi czynu wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wydalenia ze służby nie stanowi, w ocenie Sądu, dowolności co do zastosowanej sankcji. W kontekście nieuzasadnionych zarzutów postawionych w skardze wyjaśnić należy, że Policja jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. Wymogi stawiane funkcjonariuszom Policji w zakresie dyscypliny służby są dużo bardziej restrykcyjne niż w stosunku do pracowników zatrudnionych na umowę o pracę. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń przepisów procesowych w postępowaniu dyscyplinarnym. W świetle dowodów przedstawionych w postępowaniu dyscyplinarnym, Komendant Wojewódzki Policji miał podstawy, aby stwierdzić, iż skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, wystarczająco szczegółowo wyjaśnił, w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny w sprawie, wskazał dlaczego uznał winę skarżącego za udowodnioną, odniósł się także do zarzutów odwołania. Wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do charakteru popełnionego czynu i stopnia zawinienia funkcjonariusza. Wymierzając najbardziej dotkliwą karę dyscyplinarną organ uwzględnił dotychczasowy przebieg służby skarżącego oraz okoliczności przemawiające na jego korzyść, jednak zasadnie stwierdził, iż nie mogą one zniwelować uchybienia podstawowym obowiązkom służbowym. Obwiniony nadużywał pełnionej funkcji i zamiast ujawniać i zapobiegać wszelkim przejawom demoralizacji małoletnich, odpłatnie korzystał z usług seksualnych przez nie świadczonych, nie tylko w czasie wolnym od służby, ale także w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, przez co sprzeniewierzył się obowiązkom dzielnicowego oraz funkcjonariusza publicznego, który jest zobligowany do przestrzegania prawa oraz dbania o dobre imię formacji, w której służy. Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym - na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2001r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.