II SA/Bk 1119/14

II SA/Bk 1119/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r., którą orzeczono o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nr [...] położonej w obrębie W. stanowiącej własność Ł. K. i nadano zezwoleniu rygor natychmiastowej wykonalności. Skargę na decyzję Wojewody złożył do sądu administracyjnego Ł. K. wnioskując jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego ocenie, wykonanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości spowoduje szkody i trudne do odwrócenia skutki, bowiem napowietrzna linia energetyczna wraz ze słupem "mogą zostać wybudowane na nieruchomości, zaś los zgodności z prawem decyzji pozostaje niepewny, aż do czasu zakończenia sprawy przed sądem administracyjnym". Jak wskazał skarżący, w sprawie występuje oczywistość wyrządzenia szkody i trudnych do odwrócenia skutków (może się to okazać niezwykle czasochłonne oraz kosztowne). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), dalej u.g.n. w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu tj. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei przepis art. 9 u.g.n. stanowi, że w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Z powyższych regulacji z jednej strony wynika, że skarga do sądu administracyjnego na decyzję wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości) powoduje wstrzymanie jej wykonania z urzędu, z drugiej zaś, że pomimo regulacji zawartej w art. 9 u.g.n. nakazującej wstrzymanie wykonania z urzędu decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości), ustawodawca w określonych przypadkach przewidział możliwość udzielenia, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. W przedmiotowej sprawie zostały wydane obydwie decyzje, tj. zarówno w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n jak i w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. Także obydwie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Skarga na decyzję w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 1078/14. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. wstrzymano wykonanie tej decyzji. W sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, o której wstrzymanie wykonania wniósł skarżący – uzasadniając wniosek oczywistością wyrządzenia szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie sądu, decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. (o niezwłocznym zajęciu nieruchomości) jest – jak trafnie wskazują skarżący - decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy (decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości). Obie wydane są w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania tylko decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości (co nastąpiło w sprawie II SA/Bk 1078/14 postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r.) bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości (wydanej w sprawie niniejszej) niweczyłoby sens zastosowania instytucji udzielenia ochrony tymczasowej w sprawie II SA/Bk 1078/14 (vide postanowienia WSA w Białymstoku w sprawach II SA/Bk 526/14 II SA/Bk 790/14 oraz II SA/Bk 1099/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Na marginesie wskazać też należy, że w sprawie I OZ 1193/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie od postanowienia tutejszego sądu wstrzymującego, z powodów i w stanie faktycznym jak w niniejszym postanowieniu, wykonanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. NSA podzielił argumentację o subsydiarności decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. w stosunku do decyzji wydanej na podstawie ustępu 1 tego przepisu. Wskazał, że "Z uwagi na to, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd I instancji zasadnie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wstrzymanie wykonania tylko decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości niweczyłoby sens tej instytucji" (CBOSA). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzeczono jak w sentencji.