II SA/Bk 112/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Sz. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] o odmowie dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] kwietnia 2007 r. Sz. K. wystąpił do Burmistrza S. z wnioskiem o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Do zgłoszenia dołączył dowód wpłaty w wysokości 100 zł. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, Burmistrz S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmówił dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Jako przyczynę swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na braki formalne wniosku w zakresie: określenia miejsca zamieszkania wnioskodawcy, adresu przedsiębiorcy oraz siedziby i adresu zakładu głównego. Organ wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 7 b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, zgłoszenie o dokonanie wpisu powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Sz. K. w tym miejscu wpisał "brak", okazując dowód osobisty, w którym w miejscu przeznaczonym na wpis "miejsce zameldowania" zostało wpisane "bark". Wnioskodawca argumentował, iż skoro w dowodzie osobistym ma taki zapis, to w zgłoszeniu również tak powinno być wpisane. W tym stanie rzeczy organ I instancji poinformował wnioskodawcę, iż miejsce zameldowania, to nie jest to samo, co miejsce zamieszkania i że miejsce zamieszkania to miejscowość, w której przebywa się z zamiarem stałego pobytu. Jednocześnie organ ustnie wezwał wnioskodawcę do usunięcia powyższego braku w złożonym zgłoszeniu w terminie 7 dni, pouczając, iż jeżeli braki nie zostaną usunięte, to wpis nie zostanie dokonany. Wnioskodawca w zakreślonym terminie nie uzupełnił jednak braków formalnych wniosku, co w konsekwencji skutkowało odmową dokonania wpisu na podstawie art. 7 c pkt 2 ustawy. Nie godząc się z tą decyzję Sz. K. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. W następstwie ponownego rozpoznania sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 7 c pkt 2 ustawy, organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, jeżeli (...) zgłoszenie zawiera braki formalne, które mimo wezwania nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl art. 7 b ust. 2 ustawy, zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy oraz jego numer ewidencyjny PESEL, o ile taki posiada, 2) oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy, a jeżeli stale wykonuje działalność poza miejscem zamieszkania - również wskazanie tego miejsca i adresu zakładu głównego oddziału lub innego miejsca, o którym mowa w art. 11 ust. 1, 3) określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), 4) wskazanie daty rozpoczęcia działalności gospodarczej. Zdaniem organu treść pierwszego z cytowanych przepisów jest jednoznaczna i nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Oznacza też, iż organ I instancji nie podejmuje decyzji wedle swojego uznania, lecz jest bezwzględnie zobowiązany do wydania decyzji negatywnej i odmowy wpisu w razie spełnienia przesłanki w nim wymienionej. W realiach rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, iż wniosek złożony przez odwołującego zawiera w punktach nr 2 i 3 sformułowania "brak", nie wskazując jakiegokolwiek adresu na oznaczenie siedziby i adresu zakładu głównego oraz miejsca zamieszkania. Z tych też względów odmowa dokonania wpisu w ewidencji działalności gospodarczej w konkretnej sprawie jest w pełni zasadna. Od tej decyzji Sz. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Skarżący nie sformułował jednak konkretnych zarzutów pod adresem skarżonej decyzji. Podał natomiast, iż posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą w Urzędzie Miasta i Gminy w S. od 1996 r., stąd nie będzie ponosił żadnej winy za to, że Urząd w S. nie prowadzi należycie ewidencji działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie ma natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia. Podstawą materialnoprawną kontrolowanej decyzji jest przepis art. 7 c pkt 2 w zw. z art. 7 b ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tymi przepisami zgłoszenie o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy. Jeżeli zaś zgłoszenie zawiera braki formalne, które mimo wezwania nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie dokonania wpisu. W niniejszej sprawie wniosek o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej złożony przez skarżącego w dnia [...] kwietnia 2007 r. do organu I instancji, bezspornie nie zawiera wskazania miejsca zamieszkania oraz siedziby i adresu zakładu głównego (w sytuacji, gdy działalność wykonywana jest poza miejscem zamieszkania). W punktach 2 i 3 omawianego zgłoszenia, przeznaczonych na wpisanie tych danych, zawarto jedynie wpis "brak" (k. 1 akt administracyjnych). Powyższego faktu nie kwestionują strony postępowania, w tym sam skarżący. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca został ustnie wezwany przez organ I instancji w terminie 7 dni do usunięcia powyższych braków formalnych zgłoszenia, z jednoczesnym pouczeniem o skutkach jego nie dokonania w wyznaczonym terminie - w postaci odmowy dokonania wpisu. Nadto skarżącemu wyjaśniono znaczenie pojęcia zamieszkania i zameldowania, podkreślając przy tym, iż terminy te nie są tożsame. Braki formalne w powyższym względzie nie zostały jednak uzupełnione. Powyższe okoliczności ustalone przez organy obu instancji nie budzą wątpliwości i mają potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w notatce służbowej sporządzonej przez pracownika Urzędu Miejskiego w S. – L. B. (k. 3 akt sądowych). W tych uwarunkowaniach stwierdzić należy, iż organy prawidłowo przyjęły, iż ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 7c pkt 2 ustawy. Z wyżej przedstawionych względów uznać należy, iż skarżona decyzja jest prawidłowa. Marginalnie podnieść należy, iż wskazany w dowodzie osobistym brak zameldowania nie daje podstaw do twierdzenia o braku miejsca zamieszkania. Pojęcia te nie są tożsame. Zameldowanie jest terminem prawa administracyjne, zaś zamieszkanie prawa cywilnego. Złożone przez skarżącego do akt sprawy sądowej pismo Rzecznika Praw Obywatelskich dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] - do którego jak wynika z jego treści, skarżący zwrócił się z prośbą o interwencję w sprawie decyzji Burmistrza Miasta S. o odmowie dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - jednoznacznie tłumaczy znaczenie powyższych pojęć, w szczególności akcentując ich różnice. Powyższe pismo zdaniem Sądu dodatkowo potwierdza prawidłowość podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć. W ocenie Sądu przy wydawaniu kwestionowanej decyzji organy obu instancji nie naruszyły również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie: wyrażonych w art. 6 – 9, 10 i 11 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Nadto zawiera oba podstawowe jego element, a mianowicie uzasadnienie prawne, które wskazuje przepisy mające zastosowaniowe w danej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Mając powyższe na względzie uznać należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie. Konsekwencją zaś oddalenia skargi jest brak możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozwalają bowiem na orzeczenie o zwrocie poniesionych przez stronę skarżącą kosztów postępowania jedynie w przypadku uwzględnienia skargi (zasada odpowiedzialności za wynik postępowania wyrażona w art. 200 p.p.s.a.), co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W pozostałych sytuacjach zgodnie z przepisem art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.