II SA/Bk 113/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Sp z o.o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Prezydent Miasta B. zezwolił skarżącej Spółce na usunięcie 12 sztuk drzew kolidujących z inwestycją polegającą na budowie miejsc parkingowych, dróg manewrowych i chodników wraz z całą infrastrukturą, pod warunkiem posadzenia 63 sztuk drzew o obwodach pni wynoszących co najmniej 18 cm na wysokości 100 cm w granicach nieruchomości ul. [...] w B., na działkach o nr geod. [...], obręb [...] w B. w terminie do dnia [...] maja 2017 r. Jednocześnie decyzją to naliczono opłatę za usunięcie przedmiotowych drzew w kwocie 93.510,04 zł. Następnie Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] zobowiązał skarżącą Spółkę do uiszczenia opłaty za usunięcie przedmiotowych drzew. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy tę decyzję. W skardze na tę decyzję do sądu administracyjnego skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podano, że strona skarżąca jest niewielkim przedsiębiorcą, a kwota nałożonej na nią opłaty jest niezmiernie wysoka. Dochodzenie tej kwoty do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w kontekście trudnej sytuacji finansowej przedsiębiorcy spowoduje dla niego znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powinien zbadać, czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienia NSA: z 13 grudnia 2004 r., FZ 495-497/04; z 22 listopada 2004 r., FZ 474/04; z 31 sierpnia 2004 r., FZ 267/04, pub. w CBOSA). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (vide: postanowienie NSA z 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, pub. Lex nr 575347). Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyjaśniła, dlaczego zachodzi wobec niej niebezpieczeństwo negatywnych zdarzeń wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie majątku nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z 17 września 2014 r., I OZ 737/14, pub. Lex nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie wówczas, gdyby wykazano konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej strony skarżącej, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku egzekucji świadczenia dojdzie do realizacji przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie strona nie przedłożyła dowodów uprawdopodabniających możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., co czyni wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niezasadnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.