II SA/Bk 1136/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym z urzędu w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe w sprawie Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. cofającą Spółce z o.o. F. w J. zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2014 r. do sądu administracyjnego złożyła F. Spółka z o.o. w J. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Postępowanie podlega zawieszeniu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu o czym świadczy użyte w przepisie sformułowanie "może zawiesić". Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadome jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". W ocenie sądu, odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na powyższe pytanie prawne ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, bowiem podważa się w nim legalność całej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), dalej jako u.g.h. Zarzuca się bowiem w pytaniu prawnym pominięcie istotnego elementu krajowej procedury ustawodawczej, a także naruszenie zasady wolności gospodarczej. Dopiero zaś rozstrzygnięcie tych zagadnień, pozostające w gestii Trybunału Konstytucyjnego, umożliwi sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę ocenę na ile i czy w ogóle wskazane problemy notyfikacji przepisów ustawy hazardowej mają wpływ na wydane przez organy celne a zaskarżone do sądu decyzje. Zatem uznać należy, że odpowiedź na pytanie prawne NSA sformułowane w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014 r. mieć będzie decydujący wpływ na ustalenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie analizowanej sprawy zależy w istocie od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Końcowo jedynie zauważyć należy, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych ujawniła się istotna rozbieżność co do oceny konsekwencji prawnych braku notyfikacji niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych. Rozbieżność ta prowadzi do wydawania różnych orzeczeń w identycznych stanach faktycznych (problem ten jest dostrzegany w orzecznictwie TK, o czym świadczy treść uzasadnienia wyroku z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt P 4/11). Niewątpliwie zatem także pewność orzecznictwa i jego stabilność stanowią same w sobie jedną z gwarancji praworządnego państwa prawa uzasadniającą zawieszenie postępowania w sprawie niniejszej w oczekiwaniu na wypowiedź Trybunału Konstytucyjnego. Z tych wszystkich względów, podzielając wątpliwości NSA wyrażone w wyżej powoływanym pytaniu prawnym w aspekcie wymogu notyfikowania przepisów ustawy o grach hazardowych, sąd doszedł do przekonania, że podjęcie rozstrzygnięcia opartego na art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest w pełni uzasadnione. Na marginesie jedynie wskazać należy, że sądy administracyjne zawieszają postępowania ze skarg podmiotów prowadzących działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych na decyzje w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie takiej działalności (vide postanowienia w sprawach II SA/Ke 992/14, III SA/Lu 1025/14, III SA/Lu 1026/14, VI SA/Wa 1695/14, III SA/Łd 757/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.