II SA/Bk 1170/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosków K. Z. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażaleń w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nakazania przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie p o s t a n a w i a odrzucić wnioski o przywrócenie terminu W piśmie z dnia 16 grudnia 2016 r. skarżąca zwróciła się do tutejszego sądu o przywrócenie terminu, przy czym z treści tego pisma wskazującego na "wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 31 sierpnia 2016 r., a wcześniej z dnia 03 sierpnia 2016 r." wynika, że chodzi o wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażaleń poprzedzające te postanowienia. Końcowo skarżąca sformułowała prośbę "wnoszę o przywrócenie terminu na ich wniesienie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wnioski o przywrócenie terminu podlegały odrzuceniu jako spóźnione, przy czym w pierwszej kolejności sprecyzować należy o jaki uchybiony termin i jakie braki chodzi, bowiem ustalenie tych okoliczności jest możliwe dopiero po analizie akt sprawy w kontekście treści złożonego pisma. W sprawie niniejszej postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. odrzucono skargę K. Z. na decyzję SKO w S. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego stanu wody na gruncie (k. 113). Zażalenie na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r. – z powodu nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia w postaci nieprzedłożenia wymaganej ilość jego odpisów (k. 154). Tok dalszych czynności i działań w sprawie niniejszej przedstawia się następująco: - skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 29 lutego 2016 r. (o odrzuceniu zażalenia na odrzucenie skargi – k. 172), została wezwana do uzupełnienia braków zażalenia, w tym formalnych (odpisy i wpis – k. 179-180), a wskutek nienadesłania brakujących odpisów (co do wpisu złożyła wniosek o prawo pomocy) – zażalenie odrzucono postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. (k. 188); - skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 9 maja 2016 r. (k. 195), ponownie wezwano ją do nadesłania odpisów zażalenia (w piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r., k. 199), a wskutek niewykonania tego wezwania – postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. odrzucono zażalenie (k. 205); - skarżąca złożyła kolejne zażalenie, na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (k. 217), ponownie została wezwania do uzupełnienia jego braków przez nadesłanie odpisów i uiszczenie wpisu – w piśmie z dnia 31 sierpnia 2016 r. (k. 219-220), ponownie braków nie uzupełniła w zakresie odpisów, zaś w zakresie wpisu – złożyła wniosek o prawo pomocy (k. 224). Powyższe skutkowało przesłaniem przez tutejszy sąd zażalenia z dnia 29 sierpnia 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego (mimo braków tego środka zaskarżenia). Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r. odrzucił zażalenie (k. 231) uznając nieuzupełnienie braków zażalenia za powód wykluczający jego merytoryczne rozpoznanie. Po orzeczeniu NSA w tutejszym sądzie podjęto następujące czynności: - postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r. stwierdzono prawomocność postanowienia o odrzuceniu skargi – z dniem 9 listopada 2016 r. (k. 113 verte); - postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy z uwagi na zbędność orzekania w tym zakresie (prawomocne zakończenie sprawy, k. 243). W powyższych okolicznościach w dniu 16 grudnia 2016 r. skarżąca złożyła wskazany na wstępie wniosek o przywrócenie terminu. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, wniosek ten – z uwagi na jego treść – należy zakwalifikować jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażaleń, do których to braków uzupełnienia strona została wezwania w piśmie 14 czerwca 2016 r. (k. 199, a których nieuzupełnienie było przyczyną wydania postanowienia z dnia 3 sierpnia 2016 r.) oraz w piśmie z dnia 31 sierpnia 2016 r. (k. 220, których to braków nieuzupełnienie było przyczyną wydania przez NSA postanowienia z dnia 9 listopada 2016 r.). Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wskazano okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności. Spóźniony wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Zauważyć należy, że pierwsze z powyższych wezwań (z dnia 14 czerwca 2016 r.) zostało doręczone skarżącej w dniu 8 lipca 2016 r. (k. 203), a drugie (z dnia 31 sierpnia 2016 r.) w dniu 19 września 2016 r. (k. 223). Terminy na uzupełnienie braków formalnych zażaleń mijały odpowiednio w dniu 8 lipca 2016 r. oraz w dniu 26 września 2016 r. Jeśli skarżąca uchybiła tym terminom, to należy przyjąć, że w datach ich upływu oraz później tj. aż do dnia o siedem dni poprzedzającego wniosek o przywrócenie terminu (składa się go bowiem najpóźniej siódmego dnia od ustania przeszkody) istniała przyczyna uniemożliwiająca skarżącej wnioskowanie o przywrócenie terminu. Tymczasem w sprawie niniejszej nie sposób przyjąć, że taka przeszkoda miała miejsce. Skarżąca po wezwaniu z dnia 14 czerwca 2016 r. aktywnie uczestniczyła w niniejszym postępowaniu (wniosła pismo z dnia 15 lipca 2016 r., k. 201; zażalenie z dnia 29 sierpnia 2016 r., k. 217; wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 26 września 2016 r., k. 224). Zatem miała możliwość dotrzymania terminu siedmiodniowego w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wskazanych w wezwaniu z dnia 14 czerwca 2016 r. Co więcej, nawet jeśli przyjąć na jej korzyść, że o spóźnieniu dowiedziała się w dniu doręczenia postanowienia o odrzuceniu zażalenia z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wskazanych w wezwaniu z dnia 14 czerwca 2016 r., które to doręczenie nastąpiło w dniu 22 sierpnia 2016 r. (k. 216), to wniosek o przywrócenie terminu złożony 16 grudnia 2016 r. nadal należy ocenić jako spóźniony odnośnie powyższych braków. Odnośnie zaś wezwania z dnia 31 sierpnia 2016 r. wskazać należy, że było to już kolejne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Nie wynika też z akt, by nie mogła działać procesowo i braków uzupełnić, a zatem że w tym czasie istniała jakakolwiek przeszkoda uniemożliwiająca jej nadesłanie odpisów zażalenia na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2016 r. Co istotne, na taką przeszkodę nie powołuje się również we wniosku o przywrócenie terminu, zaś w terminie na uzupełnienie tych braków złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 224). Z uwagi na powyższe należy też wykluczyć liczenie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2016 r – od dnia doręczenia skarżącej postanowienia NSA odrzuceniu zażalenia (według jej oświadczenia doręczenie to nastąpiło w dniu 9 grudnia 2016 r.). Jeszcze raz powtórzyć należy, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wskazanych w wezwaniu z dnia 31 sierpnia 2016 r. upływał w dniu 26 września 2016 r. Po tej dacie skarżąca była aktywna procesowo, która to aktywność wyklucza przyjęcie, że istniała jakakolwiek przeszkoda w jej działaniu, w tym w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu. Zatem złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wskazanych w wezwaniu z dnia 31 sierpnia 2016 r. dopiero w dniu 16 grudnia 2016 r. było spóźnione. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 88 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.