II SA/Bk 119/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu radcy prawnego W. M. wobec postanowienia referendarza sądowego z dnia 15 września 2015 r. przyznającego mu wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej w kwocie 497,30 zł w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: przyznać radcy prawnemu W. M. kwotę 497,30 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem 30/100 złotych) w tym tytułem: wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej w wysokości 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100 złotych) oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków pełnomocnika w wysokości 275,90 zł (dwieście siedemdziesiąt pięć 90/100 złotych).- 1. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał skarżącemu S. M. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Stosownie do powyższego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Białymstoku wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy radcę prawnego W. M. 2. Dnia 29 lipca 2015 r. radca prawny W. M. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 kwietnia 2015 r. w tym również i wykazanych niezbędnych wydatków oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone. Jednocześnie złożył do akt sprawy opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz rozliczenie kosztów korespondencji na kwotę 16,80 zł. Ponadto wniósł o zwrot kosztów przejazdu samochodem osobowym o pojemności 1364 cm3 na trasie S. – B. – S. w celu zapoznania się z aktami sprawy w WSA w kwocie 217,31 zł (260 km x 0,8358 zł) oraz na trasie S. – F. – S. w celu zapoznania się z aktami sprawy organu pierwszej instancji w kwocie 41,79 zł (50 km x 0,8358 zł). 3. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 497,30 zł. W skład tego wynagrodzenia weszły następujące elementy składowe: - stawka za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyliczona na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), tj. 75% z 240 zł x 23%; - koszty korespondencji - 16,80 zł; - koszty dojazdu do sądu - 217,31 zł; - koszty dojazdu do organu pierwszej instancji - 41,79 zł. Koszty dojazdu do sądu i organu zostały wyliczone na postawie § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r., nr 27 poz. 271 ze zm.). 4. Sprzeciw od tego postanowienia w części dotyczącej stawki za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej złożył pełnomocnik. Jego zdaniem wynagrodzenie w tym zakresie powinno być podwyższone do kwoty 553,50 zł. Podniósł, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej była należność pieniężna – 2.100, a zatem stawka minimalna powinna wynosić 600 zł a nie 240 zł. Podstawą prawną wynagrodzenia w tym zakresie powinien być § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniesienie sprzeciwu zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a) spowodowało utratę mocy postanowienia referendarza i konieczność rozpoznania sprawy będącej przedmiotem wniosku przez Sąd. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm., dalej zwane jako rozporządzenie), w § 14 ust. 2 pkt 1 określają stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, wprowadzając dwa kryteria ustalenia ich wysokości, a mianowicie kryterium wartości przedmiotu sporu i kryterium przedmiotowe. Kryterium wartości przedmiotu sporu odsyła do uregulowań zawartych w § 6 tego rozporządzenia. Natomiast według kryterium przedmiotowego podzielono sprawy, w których radca prawny dokonywał czynności, na te, których przedmiotem jest decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego i na pozostałe (inne) sprawy. Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest inna sprawa, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Stanowi to podstawę do wyliczenia wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zdaniem pełnomocnika przedmiotem skargi była należność pieniężna o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Stanowisko to, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu podać należy, że przedmiotem skargi była decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wydana na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego przesądza jedynie o braku podstaw do umorzenia tych należności, nie rozstrzyga natomiast kwestii związanych z ich wysokością. Z tego względu należy przyjąć, że podstawą ustalenia wysokości stawki za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi na decyzję odmawiającą umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jest przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia (analogiczne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 30 marca 2006 r., II GZ 33/06, pub. ONSAiWSA 2007/1/10 w sprawie dotyczącej odmowy umorzenia zaległości na ubezpieczenie społeczne). Do wyliczonego w ten sposób wynagrodzenia doliczyć należy kwotę 16,80 zł uiszczoną przez pełnomocnika tytułem korespondencji. Ponadto do wynagrodzenia należało doliczyć 217,31 zł tytułem dojazdu pełnomocnika do Sądu w celu zapoznania się z aktami sprawy oraz 41,79 zł tytułem dojazdu pełnomocnika w celu zapoznania się z aktami sprawy organu pierwszej instancji, bowiem akta sprawy zostały w dniu 8 lipca 2015 r. zwrócone do organu. Radca prawny W. M. odbył podróż samochodem osobowym o pojemności powyżej 900 cm³ na trasie S. – B. – S., tj. przejechał łącznie 260 km oraz na trasie S. – F. – S., tj. przejechał łącznie 50 km. Stosownie do treści § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r., nr 27 poz. 271 ze zm.), stawka za 1 kilometr przebiegu pojazdu o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³ nie może być wyższa niż 0,8358 zł. Zatem koszt przejazdu samochodem osobowym o pojemności powyżej 900 cm³ na trasie o łącznej długości 310 km obliczony przy zastosowaniu wskazanej wyżej stawki to 259,10 zł, co razem z kosztami korespondencji daje łącznie kwotę 275,90 zł. Koszty te, zdaniem Sądu, uznać należy za niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego o których mowa w § 15 pkt 2 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 250 § 1 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.