II SA/Bk 1201/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 sierpnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 7 maja 2025 r. nr WOP.7722.38.2025.MW w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 maja 2025r. nr WOP.7722.38.2025.MW Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej w skrócie: "PWINB") odmówił J. M. (dalej powoływanemu jako: "Skarżący") przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku ("PINB PG") z dnia 14 lutego 2025r. wymierzające mu karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego- parteru rozbudowanej części istniejącego budynku magazynowego i wybudowanego budynku z przeznaczeniem na cele handlowe. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2025r. nr PINB PG w Białymstoku, na podstawie art. 59i ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej "P.b.") oraz art. 123 k.p.a. wymierzył Skarżącemu karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - parteru rozbudowanej części istniejącego budynku magazynowego i wybudowanego budynku z przeznaczeniem na cele handlowe, na nieruchomości nr ew. gr. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w B., w kwocie 75.000 zł. Dwukrotnie awizowaną przesyłkę pocztową zawierającą to postanowienie doręczono, w trybie art. 44 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), w dniu 3 marca 2025r. W dniu 11 kwietnia 2025 r. Skarżący złożył do PWINB wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie PINB PG w Białymstoku wskazując, że w dniach od 15 lutego 2025r. do 28 marca 2025r. był obłożnie chory i nie mógł opuszczać domu. W konsekwencji nie mógł też odbierać korespondencji ponieważ z racji uciążliwości choroby cały ten okres spędził pod innym adresem, tj. u swojej narzeczonej. Wyjaśnił, że światłowstręt powodował to, iż nie mógł wychodzić na zewnątrz. Do wniosku Skarżący załączył zaświadczenie lekarskie wystawione na prośbę pacjenta w dniu 10 kwietnia 2025r., potwierdzające, że Skarżący był leczony z powodu zapalenia błony naczyniowej oka lewego od lutego 2025r. Z powodu leczenia preparatami mydriatycznymi w okresie leczenia przeciwskazane jest prowadzenie pojazdów (światłowstręt), wskazany spoczynkowy tryb życia. W dniu 28 kwietnia 2025r. Skarżący złożył też zażalenie na postanowienie PIN PG z dnia 14 lutego 2025r. podkreślając, że wszystkie zmiany i odstępstwa od projektu uznane zostały przez projektanta i kierownika budowy jako zmiany nieistotne, co poświadczyli własnoręcznymi podpisami. W oparciu o powyższe okoliczności PWINB w Białymstoku zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu przywołał treść art. 58 §1 i § 2 k.p.a. wyjaśniając, że przywrócenie terminu wymaga, po pierwsze złożenia wniosku o przywrócenie terminu w zakreślonym terminie, po drugie uprawdopodobnienia braku zawinienia w uchybieniu terminu, a po trzecie jednoczesnego dopełnienia czynności, dla której określony był termin. Przy czym zaistnienie jedynie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Dalej organ podkreślił, że co prawda do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osoba, tym niemniej nawet choroba poświadczona zaświadczeniem lekarskim nie jest okolicznością wystarczającą do wykazania braku winy. Strona musi bowiem uprawdopodobnić, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie danej czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób. Jeśli zatem strona powołuje się na stan zdrowia jako okoliczność wyłączającą zawinienie, argumentacja wnioskodawcy i przedłożone przez niego dowody, oceniane w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, powinny w sposób przekonujący i wiarygodny wskazywać, iż problemy zdrowotne i towarzyszące im okoliczności stanowiły niemożliwą do pokonania przeszkodę. Przedstawienie zaświadczenia lekarskiego nie jest zatem wystarczające, jeśli nie wynika z niego, że dana choroba uniemożliwiała dokonanie czynności. Dodatkowo strona postępowania musi wykazać, że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy domowników lub innych osób przy dokonaniu tej czynności. Przenosząc te uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy PWINB uznał, że Skarżący nie wypełnił wszystkich przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, a sam wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem okoliczności wskazywane przez stronę nie uprawdopodabniają braku jej winy w uchybieniu terminu, zwłaszcza po okresie w którym wnioskodawca podawał, iż był obłożnie chory, tj. od dnia 28 marca 2025r. do dnia złożenia wniosku w organie I instancji, co nastąpiło w dniu 11 kwietnia 2025r., bez zachowania wymogu jednoczesności dopełnienia czynności, dla której określony był termin. Jak podkreślił organ zażalenie Skarżący złożył dopiero w dniu 25 kwietnia 2025r., a jego sprostowanie nastąpiło w dniu 28 kwietnia 2025r. W ocenie PWINB Skarżący nie dochował też siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, albowiem wniosek ten złożył dopiero 11 kwietnia 2025r. Dalej organ też stwierdził, że Skarżący nie uprawdopodobnił, aby mimo należytej dbałości o własne sprawy i przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku, był pozbawiony możliwości terminowego wniesienia zażalenia. Uznał, że z treści przedłożonego zaświadczenia lekarskiego nie wynika, aby stan zdrowia Skarżącego wykluczał dokonanie materialno- technicznej czynności w postaci wysłania bądź złożenia pisma, chociażby drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy e-PUAP. Pomimo tego, że Skarżący nie miał wpływu na treść zaświadczenia lekarskiego, to we wniosku powinien doprecyzować dotyczące choroby okoliczności świadczące o istnieniu przeszkody nie do przezwyciężenia, a także uwiarygodnić brak możliwości wyręczenia się inną osobą- tym bardziej, iż przebywał jak sam wskazuje pod innym adresem, u swojej narzeczonej. Konkludując PWINB stanął na stanowisku, że podnoszone przez Skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie PINB PG. Końcowo odwołując się do orzecznictwa sądowego organ stwierdził, że wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania czyni zbędnym celowość i konieczność wydawania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Odmowa przywrócenia terminu załatwia bowiem nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, czyli rozstrzyga również o tym co jest przedmiotem postanowienia z art. 134 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego złożył Skarżący wyjaśniając, że w okresie 15 lutego 2025 do 28 marca 2025r. był obłożnie chory i nie mógł opuszczać miejsca pobytu. Cały ten czas spędził pod innym adresem, tj. u swojej narzeczonej, a światłowstręt spowodował, że nie mógł wychodzić na zewnątrz, bo oczy były bardzo wrażliwe na wiatr i zmiany temperatury. Wyjaśnił, że od lat ma na Poczcie Polskiej aplikację która informuje go za pomocą SMS o nadejściu przesyłki poleconej, podany jest również numer przesyłki. W tym czasie nie odebrał jednak żadnych wiadomości SMS więc o przesyłce nic nie wiedział. Dowiedział się dopiero około 10 kwietnia 2025r., kiedy zadzwoniła do niego Pani z Urzędu Wojewódzkiego i poinformowała, że wpłynął do nich wniosek o egzekucję. Podał, że po tej informacji udał się do urzędu pocztowego aby wyjaśnić, dlaczego nie otrzymał wiadomości SMS z powiadomieniem. Wówczas okazało się, że przesyłki skanowane są komputerowo i w przypadku gdy przed imieniem i nazwiskiem są dopiski typu Sz.P. lub po prostu Pan J. M., komputer nie identyfikuje adresata i nie wysyła wiadomości SMS. Zdaniem Skarżącego, gdyby przesyłka była adresowana na jego imię i nazwisko to byłbym poinformowany, a tak został pozbawiony możliwości upoważnienia kogokolwiek do odbioru przesyłki ponieważ o niej nie wiedział. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie poważają legalności zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest postanowienie PWINB o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB PG w Białymstoku z dnia 14 lutego 2025r. wymierzające Skarżącemu karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego- parteru rozbudowanej części istniejącego budynku magazynowego i wybudowanego budynku z przeznaczeniem na cele handlowe. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Natomiast jak wynika z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do treści art. 59 § 1-2 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej jest uzależnione od łącznego spełnienia następujących przesłanek: złożenia wniosku o przywrócenie terminu; dokonania czynności, której terminowi uchybiono; uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu oraz zachowanie siedmiodniowego nieprzywracanego terminu licząc od dnia ustania przeszkody, na złożenie wniosku. W przypadku niespełnienia choćby jednej z wymienionej wyżej przesłanek przywrócenia terminu, wniosek nie może być uwzględniony. Nawiązanie w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Tym samym termin do dokonania czynności procesowej nie może zostać przywrócony, jeżeli strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym powszechnie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi wówczas, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa przy dokonywaniu czynności w toku postępowania. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że strona dołożyła należytej staranności, by dokonać czynności proceduralnej w terminie, lecz dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu usprawiedliwia więc wyłącznie zaistnienie nagłych, obiektywnych, niezależnych od wiedzy i woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie, do których zalicza się takie okoliczności jak pożar, powódź, huragan, przerwę w komunikacji, strajk, nagłą i ciężką chorobę (por. wyroki: NSA z 27 marca 2024 r., sygn. akt I OSK 317/23, NSA z 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2401/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przypadku tej ostatniej okoliczności podkreślenia wymaga i co jest też przyjmowane jednolicie w orzecznictwie, że nie każdy stan choroby może stanowić usprawiedliwienie w przypadku uchybienia terminu przewidzianego na dokonanie czynności procesowej. Uprawdopodobnienia bowiem wymaga, że okoliczności związane z chorobą były nie do przezwyciężenia, pomimo zachowania staranności, w tym także - szczególnie w przypadku profesjonalnego pełnomocnika - że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w dokonaniu czynności procesowej (w postaci pełnomocnictwa substytucyjnego). Przy czym ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie (por. wyrok NSA z 9 maja 2023 r., III OSK 2162/21, CBOSA). Ocena normatywnych przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia poprzedzona powinna być uprzednio ustaleniem, że postanowienie, na które zostało wniesione zażalenie, zostało stronie skutecznie doręczone. W okolicznościach przedmiotowej sprawy bezsporne jest, że postanowienie PINB PG z 14 lutego 2025r. zostało skutecznie doręczone Skarżącemu przy zastosowaniu przez organ instytucji fikcji doręczenia wynikającej z treści art. 44 § 1 i 4 k.p.a. Jak wynika z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: (1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; (2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Wyżej wymieniona procesowa instytucja doręczenia zastępczego polega nie tyle na domniemaniu, ile oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej, poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Warunkiem przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, że nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, że postanowienie z dnia 14 lutego 2025r. wydane przez PINB PG zostało wysłane na adres Skarżącego wynikający z ewidencji gruntów i budynków, tj. ul. [...], [...] B. Przesyłka prawidłowo dwukrotnie awizowana powróciła do organu w dniu 4 marca 2025r. z adnotacją "Zwrot, nie podjęto w terminie". Tym samym skoro przesyłka z przedmiotowym postanowieniem została awizowana po raz pierwszy 17 lutego 2025r., to 14-dniowy okres, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. upłynął 3 marca 2025r., a zatem prawidłowo, stosownie do art. 44 § 4 k.p.a., z upływem tego dnia doręczenie uznano za dokonane. W konsekwencji skoro Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie w dniu 25 kwietnia 2025r. (k. 3 akt administracyjnych), to niewątpliwie nastąpiło to po upływie terminu do jego wniesienia. W okolicznościach niniejszej sprawy Skarżący nie kwestionuje, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, a jedynie powołuje się na to, że o konieczności wniesienia zażalenia dowiedział się dopiero około 10 kwietnia 2025r., to jest po tym jak otrzymał telefon z Urzędu Wojewódzkim z informacją o egzekucji wymierzonej mu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Z oświadczenia dołączonego do akt administracyjnych wynika natomiast, że Skarżący zapoznał się z aktami sprawy prowadzonej przez PINB PG w Białymstoku w dniu 7 kwietnia 2025r. (k. 47 akt administracyjnych). W dniu 11 kwietnia 2025r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB PG z 14 lutego 2025r. wskazując, że w dniach 15 lutego 2025r, do 28 marca 2025r. był obłożenie chory i nie mógł opuszczać domu, nie mógł tym samym odbierać korespondencji albowiem w tym czasie przebywał pod innym adresem. Zestawiając powyższe okoliczności należy dojść do wniosku, że pomimo, iż PWINB niewłaściwie stwierdził, że Skarżący nie dochował siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, to jednak prawidłowo ocenił, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 14 lutego 2025r. nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia należało liczyć od dnia 7 kwietnia 2025r., kiedy Skarżący zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy, w tym postanowieniem PINB PG z 14 lutego 2025r. Wniesienie zatem wniosku o przywrócenie terminu w dniu 11 kwietnia 2025r. czyni zadość temu wymogowi. Niemniej jednak sam fakt złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w terminie, o jakim mowa w art. 58 § 2 k.p.a., nie czyni tego wniosku zasadnym. W tym miejscu należy przypomnieć Skarżącemu, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu dołączone do wniosku o przywrócenie terminu - zaświadczenie lekarskie, o którym mowa wyżej (z datą wystawienia 10 kwietnia 2025 r.) potwierdza fakt, że Skarżący był leczony z powodu zapalenia błony naczyniowej oka lewego od lutego 2025r. Wymaga systematycznych kontroli okulistycznych oraz leczenia miejscowego i ogólnego. Z powodu leczenia preparatami mydriatycznymi (powodującymi rozszerzenie źrenicy) w okresie leczenia przeciwskazane prowadzenie pojazdów (światłowstręt), zalecony spoczynkowy tryb życia. Z ww. zaświadczenia nie sposób jednak wywieść, aby Skarżący - dochowując należytej staranności – nie mógł dokonać czynności procesowej w postaci terminowego wniesienia zażalenia. Trzeba zgodzić się też z PWINB, że ani z wniosku o przywrócenie terminu, ani dołączonego do wniosku – zaświadczenia nie wynika, że Skarżący nie był w stanie wykonać telefonu, aby posłużyć się inną osobą w celu dochowania terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z 14 lutego 2025r. Zaświadczenie lekarskie nie jest przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu, gdy nie wynika z niego, że pacjent nie mógł chodzić, a jego stan nie był na tyle ciężki i poważny, aby badający go lekarz miał podstawy do natychmiastowego skierowania pacjenta na leczenie szpitalne, czy też nakazanie, żeby chory leżał. Skarżący nie wykazał natomiast, by nie mógł dopełnić ww. czynności z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W opinii Sądu przedłożenie zaświadczenie lekarskie nie stanowi potwierdzenia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej z zachowaniem terminu, osobiście lub korzystając z pomocy innych osób. Z zaświadczenia wynika zalecenie "spoczynkowego trybu życia", co nie jest równoznaczne z całkowitym zakazem poruszania się. Odnosząc się zaś do okoliczności wskazanej w skardze jakoby powodem nie wysyłania powiadomień z Poczty Polskiej do Skarżącego była okoliczność dokonania przez organ na kopercie doręczanej korespondencji adnotacji "Sz.P. lub Pan" przed imieniem i nazwiskiem, należy zgodzić się z PWINB, że nie ma ona potwierdzenia w obiegu korespondencji zarówno organu I i II instancji, albowiem na zwrotnych potwierdzeniach odbioru jest wymienione jedynie imię i nazwisko adresata. Z tego też względu podniesiony w tym zakresie zarzut jest całkowicie chybiony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym bez przeprowadzenia rozprawy i udziału stron, stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).