II SA/Bk 121/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 maja 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. W dniu 29 listopada 2011 r. T. K. zgłosił Staroście M. zamiar wykonania ogrodzenia działki oznaczonej nr geod. 978/1 położonej w K. przy ul. P. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz szkic sytuacyjny sporządzony na mapie geodezyjnej z naniesioną lokalizacją zgłaszanego ogrodzenia. Organ w celu sprawdzenia aktualnego stanu przebiegu granicy geodezyjnej działek pomiędzy pasem drogowym a działką oznaczoną nr geoid. 978/1 pobrał z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej kopię z mapy zasadniczej oraz skrócony wypis ze skorowidza działek (aktualny na dzień 12 grudnia 2011 r.). Na podstawie tych dokumentów ustalono, że lokalizacja projektowanego ogrodzenia naniesiona jest w pasie drogowym ul. P. Z uwagi na to, że wykonanie ogrodzenia zgodnie z lokalizacją oznaczoną przez inwestora narusza przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 19, poz. 115 ze zm.) zabraniający lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, organ na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 243 poz. 1623 ze zm.), decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] wniósł sprzeciw. Odwołanie od tej decyzji złożył T. K. i podniósł, że twierdzenie organu I instancji, iż planowane ogrodzenie zlokalizowane jest w pasie drogowym jest niezgodne z rzeczywistością. Odwołujący wywiódł, że działka którą chce ogrodzić jest jego własnością i sięga do chodnika. Żaden pas drogowy na jego działce nie istnieje prawnie, a odwołujący jest nadal prawowitym właścicielem działki (jak oznaczono kolorem zielonym na mapie załączonej do zgłoszenia). Wojewoda P., decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podano, że planowane ogrodzenie znajduje się w pasie drogowym na działce nr 2572 będącej własnością Powiatu M. Wskazano, że do czasu jednoznacznego wyjaśnienia kwestii czy część działki nr 2572 (która według odwołującego należy do niego) nie jest położona w pasie drogowym, organ architektoniczno-budowlany nie będzie mógł przyjąć zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. Z decyzją tą nie zgodził się T. K. i złożył skargę do sądu administracyjnego w której powtórzył argumentację odwołania. Skarżący ponownie podniósł, że jest właścicielem działki nr geod. 978/1 aż do krawędzi chodnika ul. P. (dowodem na to jest akt notarialny oraz fakt opłacania podatku za całą działkę). W ocenie skarżącego zawłaszczenie części jego działki przy chodniku ul. P. na pas drogowy jest bezprawne i sprzeczne z art. 21 Konstytucji RP. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podać należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie wydane w sprawie wniesienia sprzeciwu przez organ architektoniczno – budowlany do zgłoszenia wykonania ogrodzenia działki oznaczonej nr geod. 978/1 położonej w K. przy ul. P.. W związku z tym niniejszym postępowaniem sądowym nie są objęte kwestie dotyczące legalności wywłaszczenia. W myśl przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 243, poz. 1623 ze zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy), jednak zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z treścią z 30 ust. 6 pkt 2 ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw m.in. wówczas, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego lokalizację przedmiotowego ogrodzenia oznaczono w pasie drogowym na działce nr 2572 będącej własnością Powiatu M. Taka lokalizacja ogrodzenia narusza przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 19, poz. 115 ze zm.), zgodnie z którym zabrania się lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Podkreślić należy, że podstawą do oceny przez organy administracji architektoniczno-budowlanej granic nieruchomości i ich położenia względem siebie są dokumenty z zasobu geodezyjnego prowadzonego przez starostę. Ewentualna niezgodności wpisów w ewidencji gruntów i budynków oraz map z tej ewidencji z rzeczywistym stanem prawnym winna być eliminowana w trybie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z pewnością nie są do tego uprawnione organy administracji architektoniczno-budowlanej. Według aktualnej mapy, dołączonej przez organ (karta 5 akt administracyjnych), skarżący wrysował planowane ogrodzenie w działkę nr 2572, która według dołączonej dokumentacji geodezyjnej jest własnością Powiatu M. Zatem, z uwagi na to że zamierzona inwestycja narusza przepisy ustawy o drogach publicznych stwierdzić należy, że organy architektoniczno–budowlane zasadnie wniosły sprzeciw. Z analizy treści pism skarżącego wynika, że spór w sprawie niniejszej koncentruje się wokół kwestii związanych z zakresem przysługującego skarżącemu prawa własności do działki nr 978/1 oraz legalności wydzielenia z niej pasa drogowego. Podkreślić jeszcze raz należy, że są to zagadnienia które nie są objęte zakresem właściwości organów architektoniczno-budowlanych. Stąd też należy powtórzyć za organem II instancji, że do czasu jednoznacznego wyjaśnienia kwestii czy część działki nr 2572 (która według skarżącego należy do niego) nie jest położona w pasie drogowym, nie ma możliwości przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).