II SA/Bk 121/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi Skarżący M. M. w dniu 5 lutego 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył skargę do tut. Sądu na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2012 r., doręczoną mu w dniu 21 grudnia 2012 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia). Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że od ponad 1,5 roku posiada bolesne schorzenie kręgosłupa i od dłuższego czasu jest poddawany leczeniu w tym zakresie. Wielokrotne badania MR kręgosłupa szyjnego z 26 maja 2012 r., RTG kręgosłupa L-S z 17 sierpnia 2012 r., MR kręgosłupa L-S z 16 listopada 2012 r. oraz zaświadczenie o stanie zdrowia wystawione przez lekarza leczącego w dniu 31 grudnia 2012 r. wykazały, że niezbędne jest niezwłoczne odbycie rehabilitacji leczniczej. W związku z tym, w ramach prewencji rentowej ZUS w dniach od 4 stycznia 2013 r. do dnia 25 stycznia 2013 r. znajdował się na rehabilitacji leczniczej w SP ZOZ "[...]" w S., Sanatorium J." - Rehabilitacja Schorzeń Narządu Ruchu w G. Podczas całego pobytu wyznaczono 19 dni zabiegowych, podczas których wnioskodawca odbywał m.in. liczne zabiegi rehabilitacyjne, mające na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych, utrudniających poruszanie się. Zgodnie z rozpoznaniem ustalonym w ośrodku, wykryto u niego zespół bólowy kręgosłupa L-S na podłożu kregozmyku L4/L5. Po zakończeniu rehabilitacji, lekarz prowadzący leczenie zalecił odbywanie okresowej rehabilitacji oraz stosowanie dotychczasowej opieki lekarskiej. Stosując się do wskazanych zaleceń, w dniu 29 stycznia 2013 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że jest on niezdolny do pracy, a stan jego zdrowia uzasadnia uprawnienia do świadczenia rehabilitacyjnego, na okres 2 miesięcy licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. W związku z powyższym wnioskodawca podniósł, że do dnia 29 stycznia 2013 r. nie był w stanie podjąć czynności w celu złożenia skargi. Do wniosku dołączono informację o przebytej rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej ZUS oraz orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 29 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. W ocenie Sądu wniosek jest zasadny i podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest, zobowiązana do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. Uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie jest bezsporne. Ostatni dzień terminu przypadał w poniedziałek 21 stycznia 2013 r. (30 dni liczonych od dnia doręczenia kwestionowanej decyzji, czyli od dnia 21 grudnia 2012 r.), skarga zaś została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 5 lutego 2013 r. Zasadnym było zatem złożenie wniosku o przewrócenie terminu do złożenia skargi. Na wstępie odnieść się należało do kwestii dochowania przez skarżącego siedmiodniowego terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku. Przyjmując najbardziej korzystną dla strony interpretację, uznać należy, że przeszkoda uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu wydania orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, tj. w dniu 29 stycznia 2013 r. Jako, że wniosek o przywrócenie terminu został nadany w dniu 5 lutego 2013 r., przyjąć należy, że został zachowany 7 – dniowy terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżący spełnił także warunek równoczesnego dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, ponieważ złożył do sądu skargę. Spełnione, zatem zostały wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku. W dalszej kolejności zasadnym było rozważenie, czy argumenty skarżącego uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu również i ta przesłanka została spełniona w przedmiotowej sprawie, albowiem skarżący wykazał, że w terminie wyznaczonym do złożenia skargi był chory i przebywał na rehabilitacji leczniczej. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 86 § 1 i 87 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.