II SA/Bk 122/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Asesor WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego - oddala skargę.- Decyzją z dnia [...].01.2004 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych S. z dnia [...].12.2003 r. Nr [...], odmawiającą S. P. przyznania dodatku mieszkaniowego. Przeprowadzone w tej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że S. P. posiada lokal mieszkalny o pow. 60,50 m2. Prowadzone przez niego gospodarstwo domowe składa się z 4 osób. Oprócz wnioskodawcy w lokalu tym zamieszkuje żona i syn, a także siostra żony. Łączne dochody członków gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynosiły 1.516,50 zł. Na jednego członka gospodarstwa dochód wynosi 126,38 zł miesięcznie. Z kolei miesięczne wydatki na zajmowany przez wnioskodawcę lokal wyniosły 300,82 zł. Organy obu instancji powołując się na treść art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) argumentowały, że organ może odmówić przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, nieuzasadniająca przyznania pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe. W wyniku przeprowadzonego w dniu 03.12.2003 r. wywiadu środowiskowego ustalono, iż wnioskodawca posiada trzypokojowe mieszkanie własnościowe, urządzone, po remoncie, wyposażone w nowe meble. Lokal ten wnioskodawca zakupił w dniu 04.09.2003 r. za gotówkę w kwocie 50.000 zł, chociaż jak oświadczył, nigdy nie pracował. Mając powyższe na uwadze organy uznały, iż w przedmiotowej sprawie występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej przez S. P. deklaracji a faktycznym jego stanem majątkowym. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w tym przypadku nie występują żadne racjonalne przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawcy pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe. Skoro stać go na zakup mieszkania za gotówkę w tak dużej wysokości i ponadto ponoszenie codziennych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, a w oświadczeniu o stanie majątkowym nie wykazuje żadnych posiadanych zasobów pieniężnych, to faktyczna sytuacja majątkowa tego gospodarstwa domowego musi być rzeczywiście bardzo dobra, uwzględniając podawany w deklaracji dochód. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. J. i S. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrażając ogólne niezadowolenie z decyzji w skardze podnieśli, że informacje zebrane przez Zarząd Budynków Mieszkaniowych w S. nie zgadzają się z rzeczywistością. Według skarżących we wrześniu 1999 r. otrzymali oni w prezencie ślubnym mieszkanie o pow. 28,20 m2 na X piętrze przystosowane z pomieszczeń gospodarczych. Mieszkanie to zajmowali do września 2003 r. Ponieważ latem 2003 r. pojawiła się okazja kupna mieszkania na bardzo korzystnych warunkach od wujka mieszkającego na stałe w G., to sprzedali mieszkanie na X piętrze, a rodzice jedni i drudzy dołożyli brakującą kwotę do zakupu mieszkania, które obecnie zajmują. Meble będące w ich mieszkaniu są meblami używanymi, część mebli została zostawiona przez wujka, gdyż transport mebli do G. był zbyt drogi i nie były one mu potrzebne. Nie posiadają żadnego luksusowego sprzętu poza lodówką i pralką oraz starym 14-to calowym telewizorem. Nie posiadają też zasobów pieniężnych. Skarżący utrzymują się tylko dzięki wsparciu i pomocy w różnych formach udzielanej przez rodziców, gdyż sami mają niskie dochody. Odpowiadając na zarzuty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w całości podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Według organu odwoławczego, J. i S. P. nie kwestionują ustaleń poczynionych przez organy administracji, że w rozpoznanej sprawie występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w założonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym. Natomiast fakt, iż na zakup za gotówkę w wysokości 50.000 zł zajmowanego lokalu mieszkalnego otrzymali pomoc finansową od swoich rodziców nie ma znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia w zakresie uprawnień do dodatku mieszkaniowego. Wyjaśnienia zawarte w skardze dotyczące okoliczności otrzymania funduszy na zakup mieszkania, jak i wejścia w posiadanie mebli w nim znajdujących się nie mogą mieć żadnego wpływu na trafność podjętych decyzji w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisów ustawy z dnia 21.06.2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, które dysponują tytułem prawnym do zajmowanego lokalu oraz spełniają określone w tej ustawie kryterium dochodowości - art. 2 i 3 ustawy. Celem tej regulacji jest wsparcie osób, które znalazły się w trudnej sytuacji finansowej i nie są w stanie pokrywać bieżących wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, co w konsekwencji w wielu przypadkach mogłoby prowadzić do jego utraty. Z dodatków mieszkaniowych powinny zatem korzystać osoby, których rzeczywista sytuacja majątkowa uniemożliwia im zabezpieczenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Stąd ustawodawca zastrzegł, że organ administracyjny może odmówić przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli ustali, że w danej sprawie występuje rażąca dysproporcja między wykazanymi dochodami członków gospodarstwa domowego a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy – art. 7 ust. 3 ustawy. Z punktu widzenia celów ustawy, przepis ten stanowi swoistą "klauzulę ochronną", zabezpieczającą przed nieuzasadnionym korzystaniem z dodatków mieszkaniowych przez osoby, które mimo niskich dochodów są w stanie zaspokoić swoje podstawowe potrzeby mieszkaniowe bez pomocy państwa. Brak deklarowanych dochodów nie oznacza bowiem w każdym przypadku braku możliwości utrzymania mieszkania. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy administracyjne prawidłowo oceniły sytuację majątkową członków gospodarstwa domowego S. P. i słusznie uznały, że nie uzasadnia ona przyznania wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego. Trafne jest przede wszystkim stanowisko, że przy ocenie rzeczywistej sytuacji majątkowej ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy nie mogą być brane pod uwagę przywołane w skardze okoliczności otrzymania od rodziny w formie pomocy funduszy na zakup mieszkania, jak też jego wyposażenia. Istotne jest bowiem to, iż S. i J. P. takim majątkiem dysponowali. Jeśli więc przed wystąpieniem z wnioskiem o dodatek mieszkaniowy skarżący zdecydowali się na wydatkowanie kwoty 50.000 zł w celu zakupu mieszkania o powierzchni dwukrotnie większej od dotychczasowego, to okoliczność ta w świetle art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, uzasadniała wydanie w tym zakresie decyzji odmownych. Skarżący decydując się na zakup takiego mieszkania nie mogli z góry zakładać, że będą go utrzymywać z dodatków mieszkaniowych. Sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości badają, czy organy administracji w swych działaniach nie naruszają prawa. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy skarga nie może być uznana za uzasadnioną, co w świetle art.151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dało Sądowi podstawę do jej oddalenia.-