II SA/Bk 126/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2005 r. sprawy ze skargi J.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania podania strony do rozpoznania właściwemu organowi p o s t a n a w i a odrzucić skargę J.N. wywiódł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. przekazujące wniosek strony o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. o rejestracji fermy zwierząt futerkowych, do właściwego organu weterynarii. Skarga powyższa podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Aczkolwiek skarga na postanowienie organu administracji o przekazaniu sprawy administracyjnej według właściwości innemu organowi co do zasady służy, bo jest to postanowienie zaskarżalne (vide: art. 65 § 1 kpa), to jednak skuteczne wywiedzenie takiej skargi wymagałoby tego, by kwestionowane postanowienie miało charakter ostateczny. Z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika bowiem, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W tym przypadku skarżący przed wywiedzeniem skargi powinien był wezwać kolegium do ponownego rozpatrzenia sprawy, które to wezwanie zastępuje zażalenie w postępowaniu przed samorządowymi kolegiami odwoławczymi. O takim środku zaskarżenia postanowienia z [...] lutego 2005 r. J.N. został przez kolegium pouczony w treści postanowienia. Mimo tego skarżący wywiódł do sądu skargę z ominięciem trybu zażaleniowego w postępowaniu administracyjnym. Powyższe czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie przez Sąd (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stąd orzeczono jak w sentencji.