II SA/Bk 1275/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 16 maja 2025 r. nr AB-II.7840.8.8.2021.AM w przedmiocie uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji o pozwoleniu na budowę i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatu Białostockiego z dnia 28 listopada 2024 r. numer AR. 6740.2.1.78.2019; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżącej H. M. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Zaskarżoną decyzją z 16 maja 2025 r. znak AB-II.7840.8.8.2021.AM Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Białostockiego z 28 listopada 2024 r. znak AR.6740.2.1.78.2019, którą, we wznowionym postępowaniu: 1) uchylono własną decyzję Starosty Powiatu Białostockiego z 29 listopada 2019 r. nr 2526 znak AR.6740.2.1.78.2019; 2) po ponownym rozpatrzeniu wniosku Gminy Choroszcz z 4 listopada 2019 r. (zmienionego pismami z 30 sierpnia 2024 r. oraz z 24 września 2024 r.), zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Gminie Choroszcz pozwolenia na budowę obejmującego zagospodarowanie terenu rekreacyjnego, przyłącze i instalację wodociągową doziemną, przyłącze i instalację doziemną kanalizacji deszczowej, doziemną instalację elektryczną oraz oświetlenie terenu na działce nr [...] (przed podziałem działka nr [...]) i [...] wraz z realizacją (utwardzeniem) fragmentu ciągu pieszo-jezdnego na działce nr [...] (przed podziałem działka nr [...]) przy ulicy [...] w Choroszczy, gm. Choroszcz - zgodnie z załącznikiem nr 1. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. II. Decyzją z 29 listopada 2019 r. Starosta Powiatu Białostockiego zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Choroszcz pozwolenia na budowę terenu rekreacyjnego na działce nr [...] przy ulicy [...] w Choroszczy. Decyzja stała się ostateczna. III. 1. Wnioskiem z 20 stycznia 2020 r. H. M. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) wystąpiła o wznowienie ww. postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Wyjaśniła, że jest właścicielką działki nr [...] i z tego tytułu była stroną wcześniejszego postępowania o pozwolenie na budowę terenu rekreacyjnego, z którym jej działka bezpośrednio sąsiadowała. Doszło wówczas do wydania pozwolenia na budowę na działkę nr [...], jednak zostało ono uchylone przez Wojewodę Podlaskiego z uwagi na pozbawienie jej działki dostępu do drogi publicznej. Gmina wycofała wniosek o pozwolenie na budowę. O ponownym wydaniu pozwolenia na budowę terenu rekreacyjnego dowiedziała się 19 stycznia 2020 r. z lokalnej gazety. Gmina Choroszcz dokonała podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...]. Podział nieruchomości inwestycyjnej miał na celu pozbawienie jej przymiotu strony postępowania o pozwolenie na budowę terenu rekreacyjnego. W wyniku ww. podziału działka nr [...] przestała bowiem sąsiadować bezpośrednio z zaprojektowanym terenem rekreacyjnym. Postanowieniem z 20 lutego 2020 r. Starosta, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 29 listopada 2019 r. W trakcie wznowionego postępowania: Gmina Choroszcz przedstawiła stanowisko w piśmie z 2 marca 2020 r., do którego załączyła decyzję Burmistrza Choroszczy z 2 marca 2020 r. o podziale działki nr [...] na działki nr [...] (o pow. 0,0035 ha) oraz nr [...] (o pow. 0,8580 ha); uzyskano informację od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego w Białymstoku, zgodnie z którą Gmina Choroszcz 24 sierpnia 2020 r. zawiadomiła o zakończeniu budowy terenu rekreacyjnego na działce nr [...] w Choroszczy (zawiadomienie z 3 sierpnia 2020 r. i oświadczenie kierownika budowy z 24 sierpnia 2020 r. o wykonaniu inwestycji). Postanowieniem z 11 czerwca 2021 r. Starosta odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z 29 listopada 2019 r. na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. 2. Decyzją z 11 czerwca 2021 r. Starosta, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji z 29 listopada 2019 r. o pozwoleniu na budowę nie stwierdzając wystąpienia podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał, że działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1ZP - tereny zieleni urządzonej. Od północy graniczy z terenem oznaczonym w planie miejscowym symbolem KD-PJ - ciąg pieszo-jezdny, który stanowi dojazd do terenu 4MN,U - na którym znajduje się działka nr [...] należąca do wnioskodawczyni. Dostęp tej działki do drogi publicznej wynika z prawa miejscowego, natomiast inwestycja została w całości zaprojektowana na działce nr [...] i jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Zdaniem Starosty, obszar oddziaływania obiektu został określony prawidłowo i nie obejmuje działki nr [...]. Nie istnieje możliwość spowodowania negatywnego oddziaływania projektowanej inwestycji na zagospodarowanie terenów sąsiednich. Decyzją z 28 października 2021 r. Wojewoda Podlaski uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zakwestionował jako przedwczesne nieprzyznanie H. M. statusu strony postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę z 29 listopada 2019 r. IV. 1. Ponownie prowadząc wznowione postępowanie Starosta w piśmie z 14 stycznia 2022 r. poinformował H. M., że sporna inwestycja, z uwagi na jej lokalizację względem granic działek sąsiednich oraz jej wielkość i charakter (teren rekreacyjny z m.in. placem zabaw, skate parkiem i siłownią), a także z uwagi na regulacje obowiązującego planu miejscowego (lokalizacja drogi wewnętrznej łączącej działkę nr [...] z drogą publiczną) - może ewentualnie obejmować obszarem oddziaływania należącą do niej nieruchomość. W odrębnym piśmie z tej samej daty wezwał wnioskodawczynię do potwierdzenia własnego, skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego oraz przedstawienia w sposób opisowy i graficzny zamierzeń co do zagospodarowania działki nr [...]. W piśmie z 10 lutego 2022 r. H. M. przedstawiła swoje stanowisko (k. 161-163 akt adm.). W piśmie z 31 marca 2022 r. Gmina Choroszcz ustosunkowała się do stanowiska wnioskodawczyni (k. 172 akt adm.). 2. Decyzją z 19 października 2022 r. Starosta Powiatu Białostockiego, orzekając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości własną decyzję z 29 listopada 2019 r. oraz ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę terenu rekreacyjnego na działce nr [...] (obecnie nr [...] i [...]) przy ul. [...] w Choroszczy. Ustalił, że wystąpiła podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: p.b.), co uzasadnił. Wskazał, że głównym przedmiotem sporu było to, czy inwestycja w postaci terenu rekreacyjnego pozbawia działkę nr [...] dostępu do drogi publicznej. W jego ocenie nie można mówić o takim pozbawieniu, bowiem z obowiązujących na tym terenie planów miejscowych wynika, że nieruchomość inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 1ZP (tereny zieleni urządzonej). Nieruchomość ta graniczy bezpośrednio z wydzielonym w planie ciągiem pieszo-jezdnym (symbol KD-PJ) stanowiącym dojazd do terenu 4MN,N, którego część stanowi działka nr [...]. Szerokość ciągu w liniach rozgraniczających zaprojektowano w planie jako 6 m, a odległość ciągu od zabudowy na działkach sąsiednich – 6 m od linii rozgraniczającej ciągu. Dostęp działki nr [...] do drogi publicznej był więc przewidziany w akcie prawa miejscowego. Faktycznie zaś, jak wyjaśnił inwestor, działka ta rzeczywistego dostępu do drogi publicznej nie ma i nigdy nie miała. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. M. Decyzją z 26 stycznia 2023 r. Wojewoda Podlaski uchylił w całości decyzję Starosty z 19 października 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyjaśnił, że decyzja Starosty została wydana przedwcześnie oraz bez pełnego ustalenia stanu faktycznego i przeanalizowania wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji nie wskazał jednoznacznie, dlaczego ustalił znajdowanie się działki wnioskodawczyni w obszarze oddziaływania inwestycji oraz należy zakwestionować ustalenie Starosty o położeniu całości nieruchomości inwestycyjnej na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 1ZP. Wskazał, że o ile działka nr [...] położona jest na tym obszarze, to działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem KD-PJ, który przeznacza się na ciąg pieszo-jezdny. Skoro więc Starosta udzielił pozwolenia na budowę na działkach nr [...] i [...], to nieprawidłowo ustalił, że teren przeznaczony w planie pod ciąg pieszo-jezdny nie znalazł się w granicach opracowania. Zdaniem Wojewody, Starosta nie poddał analizie hałasu emitowanego z terenu rekreacyjnego oraz nie włączył do akt postępowania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. 3. Sprzeciw do sądu administracyjnego wniosła Gmina Choroszcz. Wyrokiem z 31 marca 2023 r w sprawie II SA/Bk 128/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku sprzeciw oddalił. Wyrok jest prawomocny. V.1. W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta Powiatu Białostockiego postanowieniem z 24 maja 2024 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. zobowiązał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego ujmując zakres uzupełnienia w 10 punktach (k. 287 akt adm.). W punkcie 1b) wskazał, że w przypadku pozostawienia fragmentu inwestycji (od 2 marca 2020 r. wydzielona działka nr [...]) na terenie przeznaczonym w zmianie planu miejscowego pod ciąg pieszo-jezdny (KD-PJ) zakres inwestycji należy rozszerzyć i włączyć w zakres opracowania w całości ciąg pieszo-jezdny zlokalizowany na działce nr [...] (czyli do granicy z działką nr [...] przed podziałem), wykazując przy tym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym Choroszcz; w punkcie 5 wskazał, że należy wykazać zgodność z art. 33 ust. 1 p.b. przez jednoznaczne określenie, czy inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę z 4 listopada 2019 r. w postaci terenu rekreacyjnego na działce nr [...] (przed podziałem) w Choroszczy, stanowi samodzielną inwestycję, czy jest elementem większego zamierzenia budowlanego. 2. Inwestor przedłożył uzupełnienie przy piśmie z 30 sierpnia 2024 r., w którym zmodyfikował wniosek o pozwolenie na budowę w ten sposób, że zawnioskował o udzielenie pozwolenia na budowę na: zagospodarowanie terenu rekreacyjnego, przyłącze i instalację wodociągową doziemną, przyłącze i instalację doziemną kanalizacji deszczowej, doziemną instalację elektryczną oraz oświetlenie terenu przy ul. [...] w Choroszczy na działce nr [...] oraz [...] (obecnie po podziale na działki nr [...] i [...]). Jednocześnie Gmina wskazała, że wyżej określona inwestycja będzie I etapem całości zamierzenia budowlanego, zaś II etap obejmie budowę ciągu pieszo-jednego na działce nr [...]. Inwestor przedstawił projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego obejmującego obszar I i II etapu. W piśmie z 24 września 2024 r. Gmina Choroszcz uszczegółowiła dotychczasową modyfikację wniosku w ten sposób, że wniosła o wydanie pozwolenia na budowę na: zagospodarowanie terenu rekreacyjnego, przyłącze i instalację wodociągową doziemną, przyłącze i instalację doziemną kanalizacji deszczowej, doziemną instalację elektryczną oraz oświetlenie terenu na działce nr [...] (przed podziałem działka nr [...]) i [...] wraz z realizacją (utwardzeniem) fragmentu ciągu pieszo-jezdnego na działce nr [...] (przed podziałem działka nr [...]) przy ul. [...] w Choroszczy. W dniu 25 września 2024 r. dokonano korekty projektu budowlanego doprowadzając do jego zgodności ze zaktualizowanym przez inwestora wnioskiem o pozwolenie na budowę. 3. Z akt sprawy wynika, że decyzją z 29 marca 2022 r. dokonano podziału działki nr [...] na pięć działek o numerach [...]-[...]. VI. 1. Następnie decyzją z 28 listopada 2024 r. Starosta Powiatu Białostockiego uchylił w całości własną decyzję z 29 listopada 2019 r. i udzielił pozwolenia na budowę uwzględniają wniosek o pozwolenie na budowę w wersji zmodyfikowanej przez inwestora na dzień 25 września 2024 r. 2. Odwołanie złożyła H. M. Zarzuciła naruszenie : art. 28 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.; art. 5 ust. 9 p.b.; art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; art. 3 pkt 20 p.b.; art. 33 ust. 1 p.b.; art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b.; art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.; art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.; art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. w związku z art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami; art. 12 i art. 35 k.p.a. VII. 1. Zaskarżoną decyzją z 16 maja 2025 r. Wojewoda Podlaski utrzymał decyzję Starosty Powiatu Białostockiego w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzje zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie wznowienia, które jest dwuetapowe: w pierwszym etapie rozstrzyga się o dopuszczalności wznowienia, a w drugim o wpływie ustalonej podstawy wznowienia na treść decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym (jest to postępowanie co do istoty). Zdaniem Wojewody w przedmiotowej sprawie zostały spełnione formalne przesłanki wznowienia, tj. wniosek o wznowienie został wniesiony z zachowaniem terminu i zawierał wskazanie podstawy wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), dlatego należało przystąpić do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia i ich wpływu na wynik sprawy. 2. W ocenie organu odwoławczego wnioskodawczyni posiada – na podstawie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. - interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę terenu rekreacyjnego z 29 listopada 2019 r. Wojewoda podzielił w całości ustalenia Starosty wskazane w szczególności w zawiadomieniu z 21 maja 2024 r. skierowanym do wnioskodawczyni, z których wynika, że: oddziaływanie inwestycji na nieruchomość odwołującej wynika z lokalizacji inwestycji względem działek sąsiednich, wielkości i rodzaju planowanej inwestycji (teren rekreacyjny z m.in. placem zabaw, górką saneczkową) oraz regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lokalizacji ciągu pieszo-jezdnego łączącego działkę odwołującej z drogą publiczną). 3. Dokonując oceny merytorycznej przedłożonej dokumentacji projektowej organ odwoławczy zaakcentował, iż ponownie rozpoznając sprawę Starosta wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego na zasadzie art. 35 ust. 3 p.b., w tym do: doprowadzenia zakresu inwestycji do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. jednoznacznego wskazania zakresu inwestycji określonej wnioskiem o pozwolenie na budowę i projektem zagospodarowania terenu; rozszerzenia zakresu inwestycji i włączenia do zakresu opracowania w całości ciągu pieszo-jezdnego zlokalizowanego na działce nr [...], wykazania prawa do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane; wykazania czy inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi samodzielną inwestycję czy jest elementem większego zamierzenia budowlanego; wykazania czy immisje świetlne nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich; oznaczenia na rysunku projektu zagospodarowania terenu kierunku spływu wód opadowych. Dalej Wojewoda zaakceptował w całości analizę przeprowadzoną przez organ pierwszej instancji odnośnie kompletności przedłożonej (uzupełnionej) dokumentacji projektowej i zgodności zawartych w niej rozwiązań z przepisami planu miejscowego, przepisami techniczno-budowlanymi i z zakresu ochrony środowiska. Zauważając modyfikację wniosku o pozwolenie na budowę przez etapowanie inwestycji: etap I - zagospodarowanie terenu rekreacyjnego, przyłącze i instalacja wodociągowa doziemna, przyłącze i instalacja doziemna kanalizacji deszczowej, doziemna instalacja elektryczna oraz oświetlenie terenu na działce nr [...] (przed podziałem działka nr [...]) i [...] wraz z realizacją (utwardzeniem) fragmentu ciągu pieszo- jezdnego na działce nr [...] (przed podziałem działka nr [...]); etap II - budowa ciągu pieszo-jezdnego na działce nr [...] - organ odwoławczy ocenił zgodność tej modyfikacji z regulacją art. 33 ust. 1 p.b. Stwierdził, że w projekcie budowlanym znajduje się projekt zagospodarowania terenu, który przedstawia całe zamierzenie budowlane (obejmujące etap I oraz etap II). Etapowanie inwestycji wymaga złożenia wyraźnego wniosku inwestora, przy czym wydane w tym trybie pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów (lub zespołu obiektów) mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. W przedmiotowej sprawie poszczególne obiekty będące etapami inwestycji mogą być użytkowane samodzielnie, zgodnie z ich docelową funkcją i sposobem zagospodarowania. O etapowaniu inwestycji decyduje wyłącznie inwestor, a organ może jedynie sprawdzić czy istnieje możliwość użytkowania każdego z obiektów oddzielnie zgodnie z ich funkcją i sposobem zagospodarowania. Organy nie mają również podstaw prawnych aby żądać od inwestora wskazania terminu realizacji etapów inwestycji. 4. Dalej Wojewoda wskazał, że teren rekreacyjny zaprojektowano na działce nr [...], która decyzją Burmistrza Choroszczy z 2 marca 2020 r. znak: G-I.6831.85.2019 została podzielona na działki nr [...] i nr [...]. Po dokonanych podziałach nieruchomości inwestycję zaprojektowano na działkach o nr [...], [...] (etap I inwestycji) oraz nr [...] (etap II inwestycji). Nieruchomość nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1ZP przeznaczonym na tereny zieleni urządzonej, natomiast działka nr [...] znajduje się w części na obszarze oznaczonym symbolem KD-PJ, który przeznaczono w planie miejscowym na ciąg pieszo-jezdny stanowiący dojazd do działki wnioskodawczyni. Obszar ciągu pieszo-jezdnego w większości pokrywa się z granicami działki nr [...]. Zgodnie z § 38 ust 1 planu miejscowego tereny oznaczone na rysunku planu symbolami 1ZP, 2ZP i 3ZP przeznacza się pod zieleń urządzoną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi jako tereny tworzące system przyrodniczy miasta Choroszcz. Ponadto w § 38 ust. 2 planu miejscowego wskazano, że w zagospodarowaniu ww. terenów należy uwzględnić: meandryzację cieku, kładki i pomosty nad wodą, nasadzenia zieleni, miejsca na ogniska, koncerty i inne imprezy plenerowe, place zabaw oraz obiekty i urządzenia sportowo-rekreacyjne, obiekty małej architektury (ławki, stoły, altany, oświetlenie, rzeźby), ciąg pieszo-rowerowy biegnący wzdłuż cieku wodnego. W przedmiotowej inwestycji zaprojektowano do wykonania m.in. zieleń i nasadzenia roślin, ławki i stoły, stoliki do gry w szachy, wiatę rekreacyjną, plac zabaw, górkę saneczkową, przestrzeń do ćwiczeń Street workout. Zdaniem Wojewody z dokumentacji też wynika, iż zaprojektowany teren rekreacyjny jest zgodny z warunkami technicznymi. Budząca wątpliwość odwołującej kwestia spływu na jej nieruchomość wód powierzchniowych z górki saneczkowej została wyjaśniona, tj. na projekcie zagospodarowania terenu oznaczono kierunek spływu wód (od granicy nieruchomości H. M. przewidziano spadek terenu w kierunku działki inwestycyjnej) oraz ukazano ukształtowanie terenu na przekroju (rysunek A33 projektu budowlanego). Z ww. dokumentacji projektowej wynika, że wody opadowe nie będą odprowadzane na działkę wnioskodawczyni. Ponadto w części opisowej projektu budowlanego (s. 37) projektant w punkcie 6.3.2. dotyczącym odprowadzenia ścieków sanitarnych i wody opadowej wskazał, iż wody opadowe będą odprowadzane powierzchniowo do gruntu w obrębie działek inwestora nr [...], [...] (przed podziałem nr [...]) oraz [...] (przed podziałem nr [...]), gdyż istniejące i projektowane ukształtowanie terenu uniemożliwia spływ wody opadowej na działki sąsiednie. Na działce nr [...] (przed podziałem nr [...]) położonej na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem KD-PJ zaprojektowano utwardzony dojazd do terenu rekreacyjnego, który ma zostać wykonany z kratek betonowych. Zaprojektowane przedsięwzięcie jest zatem zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dalej Wojewoda wskazał, że w projekcie budowlanym jednoznacznie wskazano, iż na działce nr [...] (przed podziałem nr [...]) zaplanowano wykonanie utwardzenia terenu nie zaś parking (co wynika z rysunku A01 oaz A29, na których wskazano konkretną lokalizację utwardzonego dojazdu oraz miejsc postojowych). Na projekcie zagospodarowania terenu parking znajduje się w całości na działce nr [...] (przed podziałem nr [...]). Zatem na podstawie otrzymanego pozwolenia na budowę Gmina Choroszcz nie może zlokalizować parkingu na działce nr [...]. W przypadku realizacji inwestycji niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę właściwym organem jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. 5. Wojewoda wskazał też, że według uprawnionego projektanta: zamierzenie nie stwarza zagrożeń dla środowiska, higieny i zdrowia jego użytkowników oraz otoczenia; inwestycja została zaprojektowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a hałas emitowany z procedowanej inwestycji nie przekroczy 55dB w ciągu dnia i 45 dB w ciągu nocy (wartości dla terenów rekreacyjnych, s. 52 projektu budowlanego); realizacja przedsięwzięcia oraz jego przyszłe użytkowanie nie będzie niekorzystnie wpływało na sąsiednie nieruchomości. W kwestii hałasu Wojewoda wyjaśnił, że zaprojektowany pas zieleni wzdłuż ciągu pieszo-jezdnego nie jest niezbędnym elementem mającym na celu ograniczenie hałasu (tak wskazała Gmina Choroszcz w piśmie z 30 sierpnia 2024 r.), a organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw prawnych aby zobowiązać inwestora do wykonania nasadzeń pasa zieleni od strony nieruchomości H. M. w sytuacji gdy nie przewiduje tego plan miejscowy. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają też od inwestora przedłożenia wraz z projektem budowlanym modelowych obliczeń poziomu hałasu (organ wskazał wyrok z 13 lutego 2020 r., sygn. II SA/Bk 783/19). Ocena rzeczywistej uciążliwości akustycznej inwestycji jest możliwa dopiero na etapie jej użytkowania. Za prawidłowość podanych w projekcie danych w zakresie przewidywanego poziomu hałasu odpowiada natomiast projektant. W ocenie Wojewody w projekcie budowlanym zawarto również analizę natężenia projektowanego oświetlenia, z której wynika, że natężenie to na niezabudowanej nieruchomości wnioskodawczyni nie przekracza dopuszczalnych norm (określonych w § 293 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej: rozporządzenie WT), tj. wartości 5lx. Zatem projektowana inwestycja nie naruszy przepisów prawa i nie będzie oddziaływała ponadnormatywnie na nieruchomość odwołującej. 6. Analizując przewidziany do realizacji ciąg pieszo-jezdny na działce nr [...] (etap II inwestycji) stwierdzono, iż posiada on szerokość 6 m, zatem zapewniono dostęp działki należącej do odwołującej do drogi publicznej (wskazany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego). Na projekcie zagospodarowania terenu Gmina Choroszcz wskazała (kolorem pomarańczowym) lokalizację ciągu pieszo-jezdnego, natomiast w treści projektu budowlanego wskazano, iż ogrodzenia i część budynku gospodarczego obecnie znajdujące się na obszarze ciągu zostaną rozebrane, a drzewa usunięte (jako II etap inwestycji). Inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (m.in. nr [...]) na cele budowlane, które stwarza domniemanie, że składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami (decyzja administracyjna, orzeczenie sądu) a nie wyłącznie twierdzeniem skarżącej, że oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Podobnie wyłącznie stwierdzenie, iż właściciel nieruchomości nr [...] wgrodzonej w działkę nr [...] (przeznaczoną na ciąg pieszo-jezdny) oświadczył, iż nie przesunie dobrowolnie ogrodzenia oraz nie rozbierze budynku położonego częściowo na działce nr [...], nie podważa skutecznie oświadczenia złożonego przez inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. 7. W ocenie Wojewody nie można tez przyznać racji odwołującej, iż organ pierwszej instancji nie ustalił (zgodnie z wytycznymi wyroku z 31 marca 2023 r., II SA/Bk 128/23) czy skarżąca rzeczywiście korzystała z nieruchomości nr 291 (przed podziałem) jako drogi dojazdowej. Starosta wskazał, iż teren działki o pierwotnym nr 291 był wykorzystywany na potrzeby obsługi komunikacyjnej działki nr [...]. Droga żwirowa była zlokalizowana na obszarze działek o aktualnych nr [...], [...] i [...], a więc nie tylko na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod cele komunikacyjne (teren nieruchomości nr [...] przeznaczony jest pod zieleń urządzoną). Starosta Białostocki stwierdził, że dostęp nieruchomości H. M. do drogi publicznej ukształtowanym (wyjeżdżonym) pasem gruntu (po działkach o aktualnych nr [...], [...] i [...]) miał charakter faktyczny a nie prawny, gdyż dostęp prawny do drogi publicznej zapewniał plan zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja zapewnia inny przebieg drogi dojazdowej do nieruchomości H. M. - zgodny z planem miejscowym. Ciąg pieszo-jezdny zaprojektowany na nieruchomościach nr [...] i [...] nie pozbawia jej dostępu do drogi publicznej lecz zmienia jej faktyczny przebieg na zgodny z przebiegiem prawnym określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. 8. Zestawiając rozwiązania projektowe i zasięg obszaru ciągu pieszo-jezdnego wyrysowany w planie miejscowym Wojewoda wskazał, że na projekcie zagospodarowania terenu wskazano lokalizację infrastruktury technicznej wyłączonej z procedowanego opracowania. Do odrębnego opracowania wyłączono fragment infrastruktury oznaczony literami: a-f (z infrastrukturą elektryczną oznaczoną na projekcie zagospodarowania terenu jako ZKP+SO) oraz g-j (z wrysowanym hydrantem). Oba ww. elementy infrastruktury technicznej zlokalizowano na nieruchomości nr [...] przeznaczonej w planie pod ciąg pieszo-jezdny. W ocenie organu odwoławczego elementy te, z uwagi na ich wyłączenie z opracowania, nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej o pozwoleniu na budowę bądź odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Jednak inwestor nie może lokalizować żadnych elementów infrastruktury technicznej uniemożliwiających korzystanie z nieruchomości przeznaczonej pod ciąg pieszo-jezdny w sposób wskazany w planie miejscowym. Tymczasem wskazana lokalizacja hydrantu znajduje się na środku ciągu pieszo-jezdnego, co może mieć wpływ na dojazd do nieruchomości wnioskodawczyni. Reasumując ten wątek Wojewoda wskazał, że pomimo iż fragment infrastruktury technicznej z hydrantem został wyłączony z opracowania oczywistym jest, iż hydrant nie może znajdować się na środku drogi dojazdowej. Doprecyzowując kwestię wykonania przez inwestora na działce nr [...] przeznaczonej pod ciąg pieczo-jezdny hydrantu, parkingu, ustawienia kontenerów na odpady i przenośnie toalety Wojewoda stwierdził, że elementy te nie zostały zaprojektowane w ramach ocenianej inwestycji, ale też niezależnie od nieobjęcia ich kontrolowaną procedurą – inwestor nie może ich umiejscawiać na terenie przeznaczonym w planie pod ciąg pieszo-jezdny. Inwestor nie może bowiem pozbawiać ani utrudniać odwołującej korzystania z ciągu pieszo-jednego zlokalizowanego na nieruchomości nr [...]. W przypadku realizacji inwestycji niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę właściwym organem jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wojewoda końcowo wskazał, iż poza zakresem jego oceny w przedmiotowej sprawie pozostaje prawidłowość podziału nieruchomości. VIII. W skardze H. M. zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., § 14 rozporządzenia WT, art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca posiada zgodny z ww. przepisami dostęp do drogi publicznej (należącej do niej nieruchomości oznaczonej obecnie nr [...], [...], [...], [...], [...]), co stoi w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym, bowiem: 1. inwestor - Gmina Choroszcz nie dysponuje całością działki nr [...] - doszło bowiem do wgrodzenia się właścicieli nieruchomości położonych wzdłuż działki nr [...] oraz w planowanym pasie drogowym istnieje posadowiony budynek - wobec czego Gmina, bez przeprowadzenia długotrwałego postępowania wywłaszczeniowego, nie może dysponować całością tej nieruchomości - co w swojej istocie powoduje, iż wykonanie II etapu inwestycji jest niemożliwe; 2. inwestor - Gmina Choroszcz pomimo długotrwałego postępowania, tj. od 2020 r. nie podjęła żadnych działań zmierzających do uregulowania prawnej sytuacji działki nr [...] - co świadczy o tym, że nie zamierza zrealizować II etapu inwestycji, a więc realnie pozbawia działki skarżącej dostępu do drogi publicznej i korzystania z należącej do niej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem; 3. fragment działki nr [...] będący w posiadaniu inwestora ma szerokość, w zależności od miejsca, od 2,5 m do 4 m, co stanowi naruszenie § 14 rozporządzenia WT, zgodnie z którym dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów; 4. inwestor pozostawił po budowie terenu rekreacyjnego w pasie drogi rowy melioracyjne - co tylko zmniejsza szerokość drogi do 2,5 m i stanowi naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia WT, zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m; 5. naruszenie § 14 rozporządzenia WT powoduje, że skarżąca nigdy nie uzyska pozwolenia na budowę - co wyrządza jej znaczną szkodę majątkową; 6. bezsprzecznie przed rozpoczęciem inwestycji skarżąca posiadała dostęp do drogi publicznej przez całość nieruchomości pierwotnie oznaczonej nr 291; 7. naruszenie art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika z faktu, iż same oznaczenie w planie miejscowym przeznaczenia nieruchomości pod budowę drogi nie stanowi o istnieniu dostępu do drogi publicznej; II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. przez brak wykazania, że inwestycja nie będzie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie, a w szczególności decyzja nie wykazała, że: 1. natężenie hałasu i oświetlenia rzeczywiście nie naruszy dopuszczalnych norm w sytuacji, w której w aktach sprawy brak jest niezależnych pomiarów, a decyzję oparto wyłącznie na deklaracji projektanta - pomimo przedłożenia przez skarżącą dowodów na okoliczność występowania dużych immisji świetlnych i dźwiękowych; 2. ukształtowanie terenu (górka saneczkowa) oraz umieszczenie rowów odpływowych w pasie drogowym działki nr [...] nie spowoduje spływu wód na działkę sąsiada - projekt zakłada tylko "spadek terenu" bez trwałego zabezpieczenia (np. drenażu); III. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 33 ust. 1 w zw. 2 art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. przez nieuprawnione etapowanie, bez wykazania samodzielności funkcjonowania. Naruszenie to wynika w szczególności z następujących okoliczności: 1. organ zezwolił na podział inwestycji na etapy (etap I i II), mimo że etap II (ciąg pieszo-jezdny) jest niezbędny do zapewnienia dojazdu do nieruchomości skarżącej; 2. nie wykazano, czy etap I może samodzielnie funkcjonować bez etapu II - co budzi wątpliwości, zwłaszcza że dostęp komunikacyjny stanowi warunek użytkowania; 3. etapowanie inwestycji powoduje sytuację, w której zapewnienie właściwego dojazdu do nieruchomości skarżącej jest przyszłe i niepewne, co skutkuje brakiem możliwości korzystania przez skarżącą ze swojej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem; IV. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności przez: 1. brak rzetelnej weryfikacji prawa inwestora do dysponowania nieruchomością nr [...] - w szczególności pod kątem bezprawnego użytkowania gruntu przeznaczonego na drogę przez właścicieli działek sąsiednich - wzdłuż działki nr [...]; 2. oparcie się jedynie na oświadczeniu inwestora, nie żądając dokumentów potwierdzających tytuł prawny, mimo zgłoszenia sporu i istnienia zabudowy częściowo naruszającej działkę nr [...]; 3. niezbadanie okoliczności spornej, mimo że domniemanie dysponowania przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 p.b.) może być obalone, zatem organ winien był zbadać okoliczności sporne przez zażądanie dokumentów własności, weryfikacji geodezyjnej lub oświadczeń właścicieli nieruchomości sąsiednich; V. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na działaniu organów administracji publicznej mogącym być postrzeganym jako faworyzowanie inwestora, w tym zakresie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. - brak bezstronności i transparentności, brak reakcji na wskazane przez Skarżącą udowodnione zarzuty dotyczące: 1. lokalizacji parkingu, 2. hydrantu wraz z infrastrukturą podziemną umieszczonego na środku ciągu pieszo-jezdnego, 3. realizacji inwestycji niezgodnie z planem miejscowym (kontenery, toalety), 4. nieprawidłowy podział nieruchomości nr [...], który uniemożliwia realny dojazd do jej działki, 5. nieprawidłowy i bezprawny podział działki nr [...], która miała na celu uniemożliwienie korzystania skarżącej z przysługującej jej prawa strony - czego skutkiem było wykonanie inwestycji na podstawie wielokrotnie uchylonego i modyfikowanego pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. IX. Podczas rozprawy w dniu 28 października 2025 r. pełnomocnik skarżącej złożył do akt trzy zdjęcia wykonane kilka dni przed rozprawą, obrazujące jak wygląda faktycznie teren przeznaczony w planie miejscowym pod ciąg pieszo - jezdny. Na pytanie sądu wyjaśnił, że żaden z właścicieli wgrodzonych w teren ciągu pieszo-jezdnego nie wystąpił do chwili obecnej z wnioskiem o zasiedzenie. Były rozmowy tych właścicieli z Burmistrzem, jednak zakończyły się deklaracją, że z takimi wnioskami wystąpią "gdy dostaną jakąś decyzję". Argumentował, że podważając etapowanie twierdzimy, iż teren ciągu pieszo-jezdnego był niezbędny do realizacji terenu rekreacyjnego w granicach 1ZP, ponieważ tylko przez ciąg może być zapewniony prawidłowy dojazd do elementów terenu rekreacyjnego: wiaty, skateparku. Na kolejne pytanie sądu pełnomocnik wyjaśnił, że hydrant zrealizowano w trakcie realizacji pozwolenia na budowę z listopada 2019 r. i gdy zawiadomiono we wrześniu 2020 r. o zakończeniu realizacji inwestycji, to hydrant już istniał. Wskazał, że decyzję podziałową z 29 marca 2020 r. w zakresie dostępu do drogi publicznej skarżąca rozumie w ten sposób, że na własnych działkach musi ustanowić służebność drogową, a dalszy dostęp będzie zapewniony przez ciąg pieszo-jezdny. Stanowisko swojego pełnomocnika podtrzymała skarżąca. Wyjaśniła, że faktycznie szerokość przejazdu w ciągu pieszo-jezdnym nie pozwala na przejazd z uwagi na wgrodzenia, skarpę o dużym nachyleniu, którą wykonano w trakcie realizacji robót budowlanych oraz hydrant. Dalej wskazała, że przed sprzedażą części działki powiatowi w latach 90-tych dojazd do jej działki był od strony ulicy 3-go Maja w Choroszczy. Sprzedając część działki pod DPS umówiłam się z gminą, że zapewnią mi dojazd od ulicy Sienkiewicza. I to zapewnienie dotyczy przewidzianego w planie miejscowym z 2001 r. ciągu pieszo-jezdnego. Skarżąca dodała, że regularnie występuje do Burmistrza o pomoc w zorganizowaniu przejazdu przez ciąg pieszo-jezdny, jednak spotyka się z odmową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. X. Skarga podlega uwzględnieniu z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. XI. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowionym, którego przedmiotem było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Ramy prawne tego postępowania wyznaczały nie tylko przepisy prawa budowlanego czy procedury administracyjnej oraz podstawa wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), ale również ocena prawna sformułowana przez tutejszy sąd w sprawie II SA/Bk 128/23, w której wyrokiem z 31 marca 2023 r. sąd oddalił sprzeciw Gminy Choroszcz (inwestora) od decyzji kasacyjnej Wojewody Podlaskiego uchylającej decyzję Starosty Białostockiego (kolejną) udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę spornego terenu rekreacyjnego. W ocenie sądu w sprawie niniejszej kluczowe dla oceny legalności decyzji obecnie zaskarżonej (z 16 maja 2025 r.) są okoliczności, z powodu których w sprawie II SA/Bk 128/23 sąd oddalił sprzeciw od decyzji kasacyjnej Wojewody. Sąd podkreślił wówczas dwie okoliczności, tj. (-) po pierwsze, konieczność jednoznacznego przesądzenia we wznowionym postępowaniu czy H. M. w postępowaniu o pozwolenie na budowę terenu rekreacyjnego (zakończonym ostateczną decyzją z 29 listopada 2019 r.) posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej: p.b. – przy czym powodem takiej oceny było, w ocenie sądu to, że decyzja Starosty uchylona decyzją kasacyjną Wojewody z 26 stycznia 2023 r. była niejednoznaczna i wewnętrznie sprzeczna); (-) po drugie, w przypadku pozytywnego przesądzenia interesu prawnego właścicielki działki nr [...] H. M. – należało przeprowadzić postępowanie co do istoty sprawy, tj. udzielić odpowiedzi na pytanie, czy pozwolenie na budowę mogło zostać udzielone zgodnie z art. 35 p.b. Istotne jest również, że sąd w sprawie II SA/Bk 128/23 sformułował wobec organu pierwszej instancji wskazówki, w oparciu o które powinien dokonać oceny interesu prawnego skarżącej, a w dalszej kolejności rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał mianowicie na zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. "obszar oddziaływania obiektu" podkreślając, że: (-) "właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługuje ochrona przed sposobem zabudowy nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zabudowy koliduje z jego prawnie (a nie jedynie faktycznie) chronionym interesem" (wskazał wyrok w sprawie II OSK 2063/15); (-) należy odpowiedzieć na pytanie, czy inwestycja w postaci budowy terenu rekreacyjnego oddziałuje (a jeśli tak, to w jaki sposób) na działkę wnioskodawczyni nr [...] (przed podziałem), w szczególności w aspekcie dostępu do drogi publicznej oraz czy sytuacja strony ulegnie zasadniczej zmianie na skutek zaprojektowania inwestycji (obecnie zrealizowanej); (-) czy na skutek zaprojektowania inwestycji nie doszło do nadmiernej, nieuprawnionej ingerencji w prawa wnioskodawczyni, w konsekwencji czy projekt budowlany w ogóle mógł być zatwierdzony, a jeśli tak, to czy na pewno w kształcie przedstawionym przez inwestora, czy też powinien zostać zmodyfikowany w zakresie uwzględniającym poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich. Sąd też zwrócił uwagę na kwestię immisji świetlnych oraz konieczność doprecyzowania i ustalenia czy pewnych elementów infrastruktury technicznej inwestycji nie zaprojektowano (dopuszczono) na terenie KD-PJ w sposób ingerujący w interes prawny wnioskodawczyni, pozbawiając jej działkę dostępu do drogi publicznej. Na uwagę zasługuje również przesądzenie przez sąd, że postępowanie wznowione powinno się toczyć na podstawie ustawy Prawo budowlane w jej brzmieniu wynikającym z Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z uwagi na datę wszczęcia postępowania wznowionego przypadającą przed 19 września 2020 r. (art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 z późn. zm.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. XII. W ocenie sądu w sprawie niniejszej organy wywiązały się z powyższych wskazań jedynie częściowo, tzn. jednoznacznie przesądziły, że wystąpiła podstawa wznowienia oraz wniosek o wznowienie został złożony z zachowaniem terminu (co uzasadniało wznowienie pod względem formalnym) oraz jednoznacznie przesądziły, że H. M. posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. do udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę terenu rekreacyjnego na działkach nr [...] i [...] w Choroszczy. Najistotniejszy powód ustalenia posiadania przez stronę interesu prawnego Starosta wskazał na s. 9 swojej decyzji, wywodząc o zaprojektowaniu fragmentu inwestycji w postaci terenu rekreacyjnego z infrastrukturą na obszarze przewidzianym w planie miejscowym pod ciąg pieszo-jezdny o szerokości 6 m mający stanowić, według tegoż planu, dojazd do działki nr [...] (vide § 24 ust. 1 pkt 3 uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w obrębie miasta Choroszcz (rejon ulic [...], [...] i [...]), Dz. Urz. Woj. Podl. z 2018 r., poz. 2434, k. 18 verte oraz rysunek tej zmiany planu na k. 14 akt adm., a także regulację §3 pozycja 3.8 uchwały Rady Miejskiej w Choroszczy nr XXVII/244/01 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2002 r., nr 4 poz. 70, k. 11 akt adm.). Powyższe ustalenia, zaakceptowane w całości przez Wojewodę, należy ocenić jako zgodne z prawem, w szczególności z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. W szczególności z rysunku uchwały z 2018 r. zmieniającej plan miejscowy jednoznacznie wynika, że teren KD-PJ (ciąg pieszo-jezdny o szerokości 6 m) obejmuje obszar o niezmiennej szerokości na całej jego długości, sięgający od działki skarżącej aż do granic działki stanowiącej ulicę [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaprojektowanie fragmentu terenu inwestycyjnego (konkretnie wjazdu nazywanego też przez organy utwardzeniem) na działce nr [...] położonej w granicach obszaru planistycznego o symbolu KD-PJ (po którym zaplanowano w planie miejscowym dojazd do działki skarżącej) – powoduje konieczność traktowania skarżącej jak stronę postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. Ustalenie to jest przesądzające dla przyznania skarżącej przymiotu strony postępowania niezależnie od wskazania przez organ, że przymiot ten wynika również z: (-) usytuowania na zaprojektowanym terenie rekreacyjnym górki saneczkowej w bliskiej odległości (1,2 m) od granic działki skarżącej (przed podziałem nr [...]), co nakazuje uwzględnić ryzyko spływu wód opadowych i oparcie interesu prawnego skarżącej także na regulacji § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie WT, zgodnie z którym zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości; (-) usytuowania na zaprojektowanym terenie oświetlenia mogącego być źródłem immisji świetlnych na działce skarżącej, co nakazywało uwzględnienie regulacji § 293 ust. 6 rozporządzenia WT (zakazującego powodowania przez oświetlenie uciążliwości dla użytkowników, przechodniów i kierowców oraz przekraczania natężenia światła skierowanego na elewację budynku zawierającą okna o wielkości wyższej niż 5 luksów w przypadku światła białego i 3 luksów w przypadku światła kolorowego lub światła o zmieniającym się natężeniu, błyskowego, ewentualnie pulsującego). W tym zakresie ustalenia i ocena prawna organów nie budzą wątpliwości pod względem zgodności z prawem. XIII. Natomiast ustalenie o posiadaniu przez skarżącą interesu prawnego opartego o powyższe regulacje nie przełożyło się, w ocenie sądu, na prawidłowo wykonaną kontrolę projektu budowlanego z punktu widzenia art. 35, art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 33 ust. 1 p.b. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w szczególności ocenę, czy projekt ten w przedłożonym kształcie uwzględnia w należytym stopniu ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżącej), w tym w zakresie dostępu do drogi publicznej. Odróżnić bowiem należy ustalenie o posiadaniu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. od zagwarantowania realnej ochrony tego interesu w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zapewnienie udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę z uwagi na ustalenie posiadania interesu prawnego nie zawsze jest równoznaczne z zagwarantowaniem realnej ochrony tego interesu prawnego w tym postępowaniu. Realna ochrona polega bowiem nie tylko na udziale w postępowaniu, ale na uzyskaniu rozstrzygnięcia, które uwzględniać będzie uzasadniony interes w granicach wyznaczonych prawem. Zagwarantowaniu takiej ochrony w postępowaniu o pozwolenie na budowę (również wznowionym) służyć ma rzetelna weryfikacja projektu budowlanego i podjęcie próby doprowadzenia rozwiązań projektowych do stanu zgodnego z prawem i szanującego interesy osób trzecich, a jeśli nie jest to możliwe – oddalenie wniosku o pozwolenie na budowę. W tym kontekście wskazać trzeba, że sąd w sprawie II SA/Bk 128/23 zwrócił uwagę na konsekwentne od początku postępowania stanowisko skarżącej, która wielokrotnie twierdziła o posiadaniu dostępu do drogi publicznej (od strony ulicy [...]) przez obszar stanowiący zaprojektowany obecnie teren rekreacyjny. Wskazywała na korzystanie z drogi od 2002 r., utwardzanie jej na swój koszt, konsultowanie się w sprawie umieszczenia bramy wjazdowej, składanie podań dotyczących nawierzchni. Co istotne, w postępowaniu prowadzonym po wyroku w sprawie II SA/Bk 128/23 ani organ, ani Gmina Choroszcz (inwestor) nie tylko nie podważyły tych twierdzeń, ale ustalenia organu pierwszej instancji (zaakceptowane w całości przez Wojewodę) potwierdzają ich prawdziwość. Starosta Białostocki wskazał bowiem na s. 9 swojej decyzji, że na mapie zasadniczej, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, znajdują się elementy mogące świadczyć o dotychczasowym korzystaniu z terenu objętego opracowaniem jako dojazdu do działki skarżącej o nr [...] (przed podziałem). Starosta wskazał, że na mapie zasadniczej teren ukształtowany jako skarpy oznaczony jest symbolem j.z. – jezdnia żwirowa oraz na tej samej mapie w granicy działek nr [...] i [...] umieszczony jest znak kartograficzny służący do oznaczania bramy w ogrodzeniu. Koresponduje to z oświadczeniem skarżącej, iż realizowała faktycznie dojazd do swojej działki przez dawną działkę nr [...] oraz że był to jej jedyny dostęp do drogi publicznej po tym, jak w latach 90-tych sprzedała część swojej działki (od strony ulicy 3-go Maja) pod DPS. Co więcej, w rozważaniach organów znalazło się stwierdzenie, zgodnie z którym "droga żwirowa była zlokalizowana na obszarze działek o aktualnych nr ewid.: [...], [...] i [...], a więc nie tylko na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod cele komunikacyjne (teren nieruchomości nr ewid. [...] przeznaczony jest pod zieleń urządzoną)" (s. 12 decyzji Wojewody). Całokształt tych okoliczności świadczy o tym, że dojazd z działki nr [...] (przed podziałem) do drogi publicznej realizowany był faktycznie od strony ulicy [...] i odbywał się przez teren działki nr [...] (przed podziałem), prawdopodobnie również w granicach obecnego terenu rekreacyjnego (na terenie KD-PJ wyrysowano na mapie skarpę, co uwiarygadnia wykorzystywanie obecnego terenu rekreacyjnego 1ZP, a nie tylko terenu pod ciąg pieszo-jezdny, jako ówczesny dojazd). Podkreślić więc należy, że faktycznego wykonywania przez skarżącą dojazdu od strony ulicy [...] ani organy, ani inwestor nie zakwestionowały. Przyjęcie powyższego ustalenia wywołuje daleko idące konsekwencje dla skarżącej z punktu widzenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Oznacza bowiem, że pozbawiona została dotychczasowej trasy dojazdu do swojej działki nr [...] (przed podziałem), której istnienie potwierdzały dokumenty kartograficzne (symbol j.z. – jezdnia żwirowa, symbol bramy), a jednocześnie nie zapewniono jej realnego i prawnie zagwarantowanego dojazdu obszarem oznaczonym jako ciąg pieszo-jezdny. Inaczej rzecz ujmując zaprojektowanie terenu rekreacyjnego w kształcie jak w zaskarżonej decyzji (z wyłączeniem ciągu pieszo-jezdnego do etapu II) stanowi zezwolenie na inwestycję pozbawiającą skarżącą faktycznego (ale znajdującego odzwierciedlenie w dowodach z dokumentów) dojazdu do działek powstałych z podziału działki nr [...]; dojazd ten nie może być realizowany ani przez teren przeznaczony w projekcie budowlanym pod rekreację (o ile przejazd przez działkę nr [...] (objętą projektem terenu rekreacyjnego) jest możliwy, gdyż stanowi ona teren utwardzony będący dojazdem do parkingu terenu rekreacyjnego, o tyle przejazd nie jest możliwy dalej przez działkę nr [...], na której znajduje się infrastruktura Bulwarów), ani przez teren działki nr [...] przeznaczonej pod ciąg pieszo-jezdny (z uwagi na ukształtowanie terenu widoczne na załączonych przez skarżącą zdjęciach - skarpa, a dalej zadrzewienie i zakrzaczenie, ustawione ogrodzenia i posadowiony z przekroczeniem granic budynek – vide rysunek projektu zagospodarowania terenu, a także z uwagi na umiejscowienie w granicach ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 6 m hydrantu czyli elementu infrastruktury, którego posadowienie i cel pozostają w sprzeczności z funkcją ciągu pieszo-jezdnego). W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2025 r., poz. 680 z późn. zm.), dalej: u.p.z.p., przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w przepisie tym mowa jest o dostępie prawnym, tj. wynikaniu tego dostępu z przepisu prawa, czynności prawnej lub orzeczenia sądowego; oraz o dostępie faktycznym, tj. o rzeczywistym a nie wyłącznie hipotetycznym, zapewnieniu możliwości przejścia i przejazdu do drogi publicznej, a zatem gdy dostęp jest realny, możliwy do wyegzekwowania przy użyciu dostępnych środków prawnych (tak np. w sprawie II OSK 2212/17, wyrok z 19 kwietnia 2018 r., orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrysowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu pod drogę lub ciąg pieszo-jezdny, a następnie wydzielenie geodezyjne działki, której granice odpowiadają w części planistycznym granicom tego ciągu (w przeważającej części działka nr [...], w całości działka nr [...]) - nie jest jednak wystarczające dla przyjęcia zapewnienia dostępu do drogi publicznej w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę oraz nie odpowiada, w ocenie sądu, dostępowi o którym mowa w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. (choć sąd ma w polu widzenia, że przepis ten nie ma bezpośredniego zastosowania w sprawie). Przy czym stwierdzenie to jest prawdziwe (dotyczy) zarówno wobec inwestora, który ubiega się o pozwolenie na budowę i musi wykazać, że inwestycja ma dostęp do drogi publicznej (zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenie WT "Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m"), jak i wobec osób trzecich, których interesy podlegają ochronie na zasadzie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Wyrysowanie drogi lub ciągu pieszo-jezdnego w planie miejscowym stanowi wyłącznie ustalenie planistycznego przeznaczenia terenu w tym sensie, że dopóki nie dojdzie do zmiany planu - na terenie o takim przeznaczeniu nie może być zrealizowana inwestycja inna niż droga bądź ciąg pieszo-jezdny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 1189/18 (wyrok z 11 marca 2020 r.), "samo określenie przebiegu projektowanej drogi publicznej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli droga ta nie została wybudowana, nie stanowi zapewnienia dostępu działki budowlanej do drogi publicznej. [...] warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę jest wykazanie przez inwestora, że planowana inwestycja w razie udzielenia tego pozwolenia ma zapewniony dojazd oraz istnieje realna, a nie warunkowa, możliwość wykorzystywania tego dojazdu dla celów obsługi komunikacyjnej mającej powstać inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 1921/16, opub. Lex nr 2355688). [...] Działka przeznaczona w planie miejscowym pod zabudowę może zostać zabudowana tylko wówczas, gdy ma zapewniony realny dojazd i dojście umożliwiające komunikację (dostęp) do drogi publicznej i to odpowiednio do przeznaczenia i sposobu użytkowania takiej działki oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej lub też gdy dojazd ten i dojście objęte jest zamierzeniem inwestycyjnym". Sąd ma przy tym na uwadze, że przeznaczenie określonego terenu pod drogę nie oznacza, iż właściciel tego terenu ma obowiązek tę drogę zrealizować; plan miejscowy określa bowiem przeznaczenie terenu a nie obowiązek realizacji określonych inwestycji (powoływany już wyrok w sprawie II OSK 2212/17). Jednak aby uczynić realnym uprawnienie osób trzecich do poszanowania ich uzasadnionych interesów, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., nie można tego dostępu rozumieć inaczej jak dostęp faktyczny i prawny, mogący być rzeczywiście zrealizowanym (gdy istnieją ku temu uzasadniony podstawy). Chodzi więc o wykazanie dostępu urządzonego bądź zagwarantowanego przez np. zaprojektowanie (tj. gdy dostęp ten jest przedmiotem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego objętego pozwoleniem na budowę, co dopiero gwarantuje realną możliwość wykonania dojazdu). Innymi słowy zapewnienie dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. oznacza na tyle wysokie uprawdopodobnienie możliwości wykonania tego dostępu (czyli zagwarantowanie np. w formie projektu budowlanego), że nie ma wątpliwości, iż warunki prawne czy techniczne nie staną na przeszkodzie jego urządzeniu. Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej wskazać wypada, że w ocenie sądu w przypadku skarżącej nie ma innej procedury niż kontrolowana, w której – bez odsyłania strony na drogę bliżej niesprecyzowanych postępowań cywilnych – byłaby możliwość zagwarantowania działkom powstałym z działki nr [...] dostępu do drogi publicznej (ulicy [...]). Zaakceptowanie stanowiska organów, iż dostęp ten jest zapewniony wyłącznie obowiązującymi ustaleniami planistycznymi (przeznaczeniem terenu działki nr [...] w planie miejscowym pod ciąg pieszo-jezdny) prowadzi jednak właśnie do pozostawienia skarżącej w sytuacji, w której zostaje ona pozbawiona realnego dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Tymczasem, jak wskazał WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 320/18 (wyrok z 11 października 2018 r.), "nie można decyzją administracyjną, bez uzasadnionej przyczyny, pozbawiać obywatela dostępu do drogi publicznej, który niewątpliwie posiadał, odsyłając go do bliżej niesprecyzowanych relacji cywilnoprawnych, czy też możliwości faktycznego dostępu do drogi publicznej poprzez inne nieruchomości. To organ wydający decyzję budowlaną ma bowiem obowiązek takiej kontroli przedkładanego projektu i oceny okoliczności sprawy, która doprowadzi do sytuacji, w której interesy każdej ze stron zostaną wyważone i zagwarantowane". W ocenie zatem sądu skoro zapewnienie osobom trzecim będącym stronami postępowania o pozwolenie na budowę dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. (w nawiązaniu do art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz § 14 rozporządzenia WT i rozumienia tych przepisów w orzecznictwie sądowym) wymaga zapewnienia dostępu realnego, egzekwowalnego, faktycznego i prawnego, a może to nastąpić wyłącznie gdy dostęp jest urządzony bądź zaprojektowany – to w konsekwencji przyjąć należy w sprawie niniejszej, że nieobjęcie wnioskiem o pozwolenie na budowę terenu rekreacyjnego – również terenu działki nr [...] w zakresie urządzenia na niej ciągu pieszo-jezdnego – powoduje, iż nie zapewniono skarżącej realnej ochrony jej interesu prawnego w zakresie dostępu działki nr [...] (przed podziałem) do drogi publicznej. Stało się tak, mimo że uczyniono skarżącą stroną postępowania o pozwolenie na budowę przyznając interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. z uwagi na dotychczasowy dostęp (nie miał on, jak wyżej wskazano, wyłącznie faktycznego charakteru, skoro znajdował odzwierciedlenie w dokumentach kartograficznych). Innymi słowy zatwierdzono projekt budowlany, który nie realizuje prawidłowo wymagania z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., gdyż pozwala na realizację inwestycji wykluczającej działkom skarżącej dostęp do drogi publicznej przez nieujęcie w projekcie budowlanym również ciągu pieszo-jezdnego. Stanowi to o istotnym naruszeniu przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., mającym wpływ na wynik sprawy. Nie podważa powyższego stwierdzenia modyfikacja wniosku o pozwolenie na budowę w kierunku etapowania inwestycji. XIV. Doszło również bowiem, w ocenie sądu, do naruszenia art. 33 ust. 1 p.b. regulującego dopuszczalność etapowania inwestycji. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego; w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W ocenie sądu błędnie organy umożliwiły inwestorowi modyfikację wniosku przez dopuszczenie etapowania inwestycji w postępowaniu wznowionym. Postępowanie wznowione jest trybem nadzwyczajnym, który może się toczyć wyłącznie w ściśle określonych ramach. Jeśli podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to po przesądzeniu, że należy wznowić postępowanie, toczy się ono co do istoty sprawy ale w granicach tej podstawy, tzn. nie może dotyczyć innej inwestycji niż ta, która była objęta pierwotnym wnioskiem i ze względu na którą odkodowywany był interes prawny wnioskodawcy wznowienia. W przypadku wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – należało procedować z udziałem wnioskodawcy wznowienia i albo wniosek uwzględnić i pozwolenie na budowę wydać zapewniając realne poszanowanie jego interesu prawnego, ale wniosek oddalić, jeśli nie spełnia warunków z art. 35 p.b. z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Nie można obchodzić regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w ten sposób, że inwestor, w postępowaniu wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zmodyfikuje wniosek o pozwolenie na budowę i zdecyduje się na etapowanie inwestycji dzieląc ją na dwie części tylko po to, by uniknąć zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zaskarżona decyzja narusza przepisy p.b. o etapowaniu inwestycji także z tego względu, że etapowanie wiąże się z obowiązkiem sporządzenia projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji, a następnie zatwierdzeniem projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji i wydaniem pozwolenia na budowę na jej część (etap), która jako pierwsza, samodzielna będzie realizowana (vide np. wyroki z 24 stycznia 2016 r., II OSK 878/16; z 25 października 2016 r., II OSK 2484/15 czy z 16 czerwca 2023 r., VII SA/Wa 248/23). Tymczasem z rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie wynika wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji etapowanej, bowiem nie wynika z niego zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu dla całości i udzielenie pozwolenia na budowę na część oznaczoną przez inwestora jako część I. Decyzja o pozwoleniu na budowę z 28 listopada 2024 r., wydana po wznowieniu, takiego rozróżnienia nie zawiera. Etapowanie inwestycji wynika dopiero z uzasadnienia decyzji, co nie spełnia wymagania art. 33 ust. 1 p.b. Nie podważa tego rozumowania fakt prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy p.b. sprzed zmiany z 19 września 2020 r., kiedy to nie zatwierdzano odrębnie poszczególnych części projektu budowlanego. Budzi również wątpliwości stanowisko organów akceptujące wyłączenie do odrębnego opracowania fragmentu infrastruktury zrealizowanej na obszarze g-j (wrysowany hydrant) – de facto w granicach działki nr [...] i w granicach ciągu pieszo-jezdnego (obszar w planie KD-PJ). Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej przedłożonej do złożonego w 2019 r. pierwszego wniosku o pozwolenie na budowę, który następnie Gmina wycofała (pierwsze karty teczki oznaczonej jako 2543, AR 6740.2.1.78.2019) wynika, że sporny hydrant był już wówczas zaplanowany jako fragment infrastruktury towarzyszącej inwestycji głównej, tj. terenowi rekreacyjnemu (pierwotny wniosek obejmował całą działkę nr [...], przed jej podziałem na działki nr [...] i [...] decyzją z 22 października 2019 r.). Następnie informacja o realizacji hydrantu nie pojawia się w dokumentacji związanej z zakończeniem robót budowlanych (k. 65 verte akt adm. – protokół stwierdzający wykonanie przyłącza wodociągowego na działkach nr [...] i [...]). Hydrant jest natomiast widoczny na zdjęciach z 2022 r. załączanych przez skarżącą (np. k. 160 akt adm.). Według oświadczenia pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed sądem w dniu 28 października 2025 r., hydrant wykonano łącznie z całą inwestycją w postaci terenu rekreacyjnego, realizowaną na podstawie pozwolenia na budowę z listopada 2019 r. i był już wykonany w 2020 r. podczas zawiadamiania o zakończeniu robót budowlanych. Należy więc podsumowująco wskazać i podkreślić, że hydrant znajduje się na terenie działki nr [...], jednak nie obejmuje go zaskarżone pozwolenie na budowę dotyczące m.in. instalacji wykonanych na tej działce ale wyłącznie jako doziemnych, a więc fizycznie niekolidujących z funkcją terenu jako ciąg pieszo-jezdny; z dużym prawdopodobieństwem można też przyjąć (gdyż żadne dokumenty nie uprawniają do wniosku przeciwnego), że został wykonany w momencie realizacji inwestycji w postaci terenu rekreacyjnego z infrastrukturą; nadto jego umiejscowienie koliduje z funkcją ciągu pieszo-jezdnego. Podobne uwagi można zresztą sformułować również odnośnie wyłączenia do odrębnego opracowania fragmentu infrastruktury oznaczonego literami a-f (elektryczna). W takiej sytuacji wyłączanie realizacji hydrantu do odrębnego opracowania dopiero w trakcie postępowania wznowionego budzi uzasadnione wątpliwości co do celowego i zamierzonego działania inwestora, który modyfikował wniosek o pozwolenie na budowę w postępowaniu wznowionym w zależności od zmieniających się okoliczności, tylko i wyłącznie w celu uzyskania pozytywnej decyzji (wyłączając do odrębnego opracowania poszczególne fragmenty inwestycji znajdujące się na terenie, na którym ich lokalizacja nie mogłaby być zatwierdzona – vide np. hydrant; bądź modyfikując wniosek przez etapowanie inwestycji). To dodatkowo wskazuje i utwierdza w przekonaniu, że w sprawie niniejszej – z uwagi na jej szczególnie skomplikowany charakter, istotne zmiany stanu faktycznego i prawnego w trakcie wznowionego postępowania, czy kierunkową aktywność inwestora - jedynym rozwiązaniem gwarantującym poszanowanie interesów skarżącej (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.) oraz zapewniającym kompleksowe zaprojektowanie inwestycji – jest objęcie wnioskiem o pozwolenie na budowę także terenu obecnej działki nr [...] i to nie w wersji etapowania inwestycji, ale inwestycji jako jednej całości (ujętej w jednym projekcie budowlanym), na którą składa się teren rekreacyjny (1ZP) i ciąg pieszo-jezdny (KD-PJ). Jak wynika z akt takie było też pierwotne założenie inwestora (który pierwszy wniosek o pozwolenie na budowę obejmujący całą działkę nr 291 wycofał dokonując następnie podziałów działki) oraz w tym też kierunku sformułowano obowiązki inwestora w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. z 24 maja 2024 r. (punkt 1b, k. 287 akt adm.). Niespełnienie powyższych warunków prowadzi do obejścia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zakresie wymogu zapewnienia osobom trzecim dostępu do drogi publicznej oraz przesłanek etapowania inwestycji. XV. Sąd natomiast w całości podziela pozostałe ustalenia i ocenę prawną organów, w zakresie niezakwestionowanym w niniejszym uzasadnieniu (dotyczy to w szczególności oceny oddziaływania immisji świetlnych, hałasu, rozwiązania zagadnienia odprowadzania wód opadowych - § 29 rozporządzenia WT). Zostały one rozważone w granicach, w jakich zezwalają na to przepisy prawa. Z uwagi na obszerność argumentacji, w szczególności w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej – rozważań w tym zakresie jako prawidłowych nie ma potrzeby powtarzać. XVI. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzono od organu na rzecz skarżącej wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz wpis od skargi (200 zł).