II SA/Bk 129/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi H. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2023 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. , H. L. (dalej: "skarżąca") wniosła do tutejszego sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2023 r., Nr [...], mocą którego ustalono koszty postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 3.500 zł i zobowiązano skarżącą do ich uiszczenia w wysokości 1.750 zł. W skardze pełnomocnik strony zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu winny być bowiem oceniane indywidualnie w każdej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia spoczywa na wnioskodawcy. Przy czym samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. To w interesie skarżącej leży bowiem takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2654/13, LEX nr 1404505). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku. Sformułowała jedynie postulat wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w całości, nie wskazując przy tym jakie konsekwencje pociągnie ze sobą jego wykonanie. Strona nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów, które mogłyby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Poza zarzutami o charakterze merytorycznym w stosunku do skarżonego postanowienia, skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem jego wykonalności. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca na mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia została zobowiązana do uiszczenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 1.750 zł. Wnioskując jednak o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wyjaśniła w jakiej relacji do jej sytuacji majątkowej pozostaje wskazana kwota. Sąd nie ma zatem wiedzy, czy i jaka znaczna szkoda mogłaby powstać, ani też jakie trudne do odwrócenia skutki, w oparciu o konkretną sytuację skarżącej, mogą się pojawić w efekcie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd podkreśla, że gdy strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania takich okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). Nie można również pominąć, że świadczenie pieniężne jest ze swej natury odwracalne, podlega bowiem zwrotowi na podstawie odrębnych przepisów i nie wiąże się z tym co do zasady uszczerbek o charakterze majątkowym. Skarżąca nie przedstawiła konkretnych faktów odnośnie jej sytuacji majątkowej, które uzasadniałyby wyprowadzenie w rozpoznawanej sprawie odmiennych wniosków. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło rzeczywiście wywołać po stronie skarżącej znaczną szkodę, czy trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia