II SA/Bk 13/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia skarżącego na bezczynność organu pierwszej instancji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem z [...] grudnia 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało za nieuzasadnione zażalenie strony skarżącej na bezczynność organu I instancji w sprawie dotyczącej przyznania świadczeń z ustawy o pomocy społecznej. K.M. wywiódł na powyższe postanowienie skargę. Skarga powyższa podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny jest uprawniony do orzekania o skargach jedynie na takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które bądź służy zażalenie, bądź które kończą postępowanie w sprawie albo rozstrzygają sprawę administracyjną co do jej istoty. Postanowienia organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pierwszej instancji, wydane w ramach art. 37 § 1 kpa, tj. po rozpatrzeniu zażalenia strony na bezczynność organu pierwszej instancji, nie spełniają kryteriów, o których mowa w przytoczonym wyżej art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie służy bowiem na nie zażalenie, nie kończą one postępowania administracyjnego w danej sprawie (tu dotyczącej przyznania świadczeń z ustawy o pomocy społecznej), ani nie rozstrzygają co do istoty danej sprawy administracyjnej. Zajęte przez organ wyższego stopnia stanowisko, wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa może być kwestionowane przed sądem administracyjnym w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu I instancji (vide: zachowujące aktualność stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z 20 maja 1998r. sygn. IV S.A. 1149/96, postanowieniu z 13 marca 2001r. sygn. ISAB 1246/00, wyroku z dnia 24 maja 2001r. sygn. IVSA 572/99 – ONSA 2002r. Nr 3, poz. 116). Stąd skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).