II SA/Bk 130/13

II SA/Bk 130/13 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. Z. na postanowienie Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] w przedmiocie przekazania według właściwości p o s t a n a w i a odrzucić skargę Z. Z. złożył do sądu administracyjnego pismo z dnia 1 lutego 2013 r. zatytułowane "Zażalenie", w którym zarzucił nieujęcie go w nowym podziale wspólnoty gruntowej prowadzonym przez Starostwo Powiatowe w S. Powyższe pismo zostało przesłane sądowi przez Wójta Gminy G., w trybie – jak wskazał ten organ – art. 333 k.p.a. Wyjaśniono jednocześnie, że pismo z dnia 1 lutego 2013 r. przesyła się jako "odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B." oraz że omyłkowo wydano w sprawie postanowienie o przekazaniu według właściwości na podstawie art. 65 k.p.a., a nie zawiadomienie z uzasadnieniem. Dołączono postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. o przekazaniu pisma Z. Z. Staroście Powiatowemu w S. W jego uzasadnieniu wskazano, że właściwym w sprawach scalania gruntów jest ostatnio wymieniony organ. W pismach z dnia 6 lutego 2013 r. (k. 6) oraz z dnia 11 lutego 2013 r. (k. 7) Z. Z. deklarował zamiar wycofania swojego "Zażalenia" kierowanego do sądu, który ostatecznie odwołał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo Z. Z. zatytułowane "Zażalenie" i datowane na dzień 1 lutego 2013 r., które stanowi w istocie skargę na postanowienie Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2013 r., podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne rozpoznają skargi na akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., w tym na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia albo kończące postępowanie, jak też postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W sprawie niniejszej skarga została złożona na postanowienie wydane na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. o przekazaniu sprawy według właściwości między organami administracji. Zawierało ono pouczenie o możliwości zaskarżenia zażaleniem do sądu administracyjnego. Niewątpliwie zarówno fakt wydania postanowienia na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. był nieprawidłowy, jak też i zawarte w nim pouczenie. Od dnia 11 kwietnia 2011 r. przekazanie sprawy według właściwości odbywa się bowiem drogą zawiadomienia z uzasadnieniem, o czym wprost postanowiono w art. 65 § 1 k.p.a. Sąd nie mógł jednak w niniejszym postępowaniu wyeliminować tego orzeczenia z obrotu prawnego, bowiem nie dopełniono warunku jego zaskarżenia drogą instancyjną tj. nie wniesiono zażalenia do organu II instancji. Było to związane z kolejną nieprawidłowością, a mianowicie błędnym pouczeniem strony o trybie zaskarżenia (do sądu administracyjnego, a nie do organu II instancji). Powstała w związku z powyższym sytuacja, w której pismo strony faktycznie stanowi skargę na postanowienie, które nie powinno było zostać wydane, ale którego kontroli sąd nie może przeprowadzić, bowiem jest to orzeczenie pierwszoinstancyjne. Stąd też niewyczerpanie drogi zażaleniowej przed właściwym organem administracji skutkowało odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nawet jednak jeśli potraktować powyższe postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. jako zawiadomienie w trybie art. 65 § 1 k.p.a. – to skarga na nie również podlegałaby odrzuceniu. Przedmiotowe zawiadomienie jest czynnością niezaskarżalną, bowiem nie kwalifikuje się do żadnej kategorii takich czynności z art. 3 § 2 p.p.s.a. Stąd też również i przy ostatnio wskazanym ustaleniu skarga (zatytułowana jako "Zażalenie") podlegałaby odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Na marginesie wskazać należy skarżącemu, że skoro jego żądanie dotyczące ujęcia w wykazie podmiotów uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej zostało przekazane Staroście S. jako właściwemu w sprawie, to od Starosty powinien on obecnie oczekiwać formalnego załatwienia żądania.