II SA/Bk 131/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. W dniu 9 lipca 2014 r. do Starosty S. wpłynął wniosek P. S.A. z siedzibą w K. (powoływanej dalej: Inwestorem) o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę linii napowietrzno - kablowych nn i SN krzyżujących projektowaną linię dwutorową 400 kV E. - granica RP na działkach nr ewid. [...] w obrębie Ż., gm. S. W dniu 25 sierpnia 2014 r. Inwestor zwrócił się też o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę, która będzie wydana po rozpatrzeniu w/w wniosku. Starosta S. decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. K. (powoływana dalej jako Skarżąca) zarzucając, że wydane na jej podstawie zezwolenie jest przedwczesne, a rygor natychmiastowej wykonalności został nadany w sposób nieuzasadniony. Autor odwołania podkreślił dodatkowo, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości Skarżącej oznaczonej nr [...] przez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej oraz decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego i skargi te nie zostały jeszcze rozpoznane. Wojewoda P. decyzją z [...] grudnia 2014r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe (pkt I); a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy (pkt II). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 zez zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadanie zatem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji udzielającej pozwolenia na budowę pozostaje w sprzeczności z w/w przepisem, stąd też konieczne było uchylenie w tej części decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2014 r. i umorzenie w tym zakresie postępowania jako bezprzedmiotowego. W ocenie organu odwoławczego pozostały zakres zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. Inwestor wraz z wnioskiem przedłożył kompletny projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi uzgodnieniami, opiniami, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy prawo budowlane, oraz zaświadczenie o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest też zgodny z decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 2014 r., znak:[...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną Inwestorowi oraz spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP na terenie Gminy S., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2013r. Wojewoda P. podkreślił też, że Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył oświadczenie z dnia 2 lipca 2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a więc spełnił przesłankę z art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego. Odnośnie budowy linii niskiego napięcia oznaczonej KSZ-2 położonej na nieruchomości o nr ewid. [...] w obrębie Z., Inwestor wskazał jako dokumenty dające mu prawo do dysponowania ww. działkami: 1) decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014r., znak: [...] o ograniczeniu sposób korzystania z ww. nieruchomości położonych w obrębie Ż., gmina S. w celu założenia i przeprowadzenia przez powyższe działki odcinka kablowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, utrzymaną w mocy decyzją Wojewody P. dnia [...] września 2014 r., znak: [...]; 2) decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie powyższych nieruchomości w celu przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji, utrzymaną w mocy przez Wojewodę P. decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]. Obie decyzje organu odwoławczego, jak podkreślono, są decyzjami ostatecznymi, czyli wykonalnymi. W stosunku natomiast do budowy linii średniego napięcia oznaczonej KSZ-1 położonej na nieruchomości o nr ewid. [...] w obrębie Ż., Inwestor wskazał jako dokumenty dające mu prawo do dysponowania ww. działkami: 1) decyzję Starosty S., z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] oraz decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. Końcowo organ wyjaśnił, że decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy jej właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Wojewody skoro decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości spełnia funkcję dowodu wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego, to pomimo zaskarżenia do sądu części z przedmiotowych decyzji, są one decyzjami ostatecznymi, a więc wykonalnymi, zatem dają Inwestorowi prawo do dysponowania niniejszymi nieruchomościami na cele budowlane. Skargę na powyższą decyzję w części dotyczącej pkt II do sądu administracyjnego złożyła Skarżąca zarzucając jej naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), poprzez błędne ustalenie, że Inwestor spełnił wymóg przeprowadzenia ze Skarżącą rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie skarżącej nie została też zachowana dopuszczalna minimalna, wynosząca 30 m, odległość pozioma urządzenia od napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV krzyżującej projektowaną linię sieci nn i SN. Skarżąca zarzuciła też, że Inwestor nie zawarł z nią przed demontażem linii nn i SN aktu notarialnego ustanawiającego służebność przesyłu na jej nieruchomościach. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w w/w zakresie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę linii napowietrzno - kablowych nn i SN krzyżujących projektowaną linię dwutorową 400 kV E. - granica RP na działkach nr ewid. [...] w obrębie Ż., gm. S. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, organ jest zobligowany do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w razie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także, gdy nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy trafnie oceniły, że przedłożony przez Inwestora projekt jest kompletny, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi uzgodnieniami, opiniami, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy prawo budowlane, oraz zaświadczenie o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opisana we wniosku inwestycja jest też zgodna z decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP na terenie Gminy S., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2013 r. Inwestor, jak prawidłowo uznały orzekające w sprawie organy, wypełnił też dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego przedkładając wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie z dnia 2 lipca 2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (poprawione w dniu 25 listopada 2014 r.). W rzeczonym oświadczeniu Inwestor odnośnie budowy linii średniego napięcia oznaczonej KSZ-1 położonej na nieruchomościach o nr ewid. [...] w obrębie Ż., gmina S., jako dokumenty uprawniający go do dysponowania ww. nieruchomościami, wskazał decyzje Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak:[...] , oraz z dnia [...] czerwca 2014 r. znak:[...]. Natomiast odnośnie budowy linii niskiego napięcia oznaczonej KSZ-2 położonej na nieruchomościach o nr ewid. [...] w obrębie Ż. , gmina S., Inwestor w oświadczeniu wskazał jako dokumenty dające mu prawo do dysponowania ww. działkami decyzje Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014r., znak: [...], oraz z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...]. Starosta S. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak:[...], wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ograniczył sposób korzystania z nieruchomości o nr ewid. [...] położonych w obrębie Ż. w celu założenia i przeprowadzenia przez powyższe działki odcinka kablowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia. Natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak:[...] , wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, Starosta S. zezwolił Inwestorowi na niezwłoczne zajęcie powyższych nieruchomości w celu przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższe decyzje, na skutek odwołania Skarżącej, zostały utrzymane w mocy przez Wojewodę P. decyzjami z dnia [...] września 2014r. znak [...] oraz znak[...]. Wprawdzie w/w decyzje zostały następnie zaskarżone przez Skarżącą do tutejszego sądu administracyjnego, jednakże w dniu 26 lutego 2015r. zapadły w sprawach o sygn. akt II SA/Bk 1166/14 oraz II SA/Bk 1167/16 wyroki oddalające wywiedzione skargi. Ponadto, jak słusznie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, na dzień wydawania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, w/w decyzje były ostateczne, a więc wykonalne. Inwestor miała zatem prawo, wbrew odmiennej w tym względzie opinii Skarżącej, do dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami na cele budowlane. Należy bowiem przypomnieć, że decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy jej właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (tak m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 49/09 oraz NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2003 r., sygn. akt SA/Rz 1635/00, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności jest równoznaczna z przyznaniem szczególnego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości spełnia zatem funkcję dowodu wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego. W tych okolicznościach za bezpodstawny należy zarzut Skarżącej o braku posiadania przez Inwestora zgody na dysponowanie jej nieruchomościami na cele budowlane. Za nietrafione należy uznać też zarzuty skargi w zakresie braku przeprowadzenia przez Inwestora ze Skarżącą rokowań o jakich mowa w art. 124 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu kontrola wymogu przeprowadzenia przedmiotowym rokowań wykracza poza zakres niniejszej sprawy, która dotyczy wyłącznie udzielenia pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji. Na akceptację Sądu nie zasługuje również zarzut Skarżącej dotyczący nie zachowania dopuszczalnej, minimalnej odległości poziomej (wynoszącej 30 m) urządzenia od napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV krzyżującej projektowaną linię sieci nn i SN. Jak trafnie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę konieczność zachowania powyższej odległości wynika z zapisów pkt. 4 lit. a) ppkt 1 warunków usunięcia kolizji związanej z projektowaną napowietrzną dwutorową linią elektroenergetyczną 400 kV E. - granic RP, wydanych Inwestorowi przez P. S.A Oddział B. w dniu [...] lutego 2013 r. Nr [...] (str. 4 w/w warunków, stanowiących załącznik nr 1 do wniosku o pozwolenie na budowę). Z akt kontrolowanej sprawy nie wynika natomiast, aby powyższa odległość nie była zachowana dla przedmiotowej inwestycji. Wręcz przeciwnie z dokumentów dołączonych do tychże akt wynika, że najbliżej projektowane słupy napowietrznej linii nn i SN znajdują się w odległości ok. 20 m od granicy pasa technologicznego projektowanej linii 400 kV o szerokości po 35 m od osi linii 400 KV w obie strony. Zatem, jak trafnie zauważył Wojewoda P., sumaryczna odległość pozioma w/w słupów od napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV jest większa niż wymagane 30,0 m. Na prawidłowość kontrolowanej decyzji nie może też wpłynąć brak zawarcia przez Inwestora ze Skarżącą, przed demontażem linii nn i SN, umowy o ustanowienie służebności przesyłu na w/w nieruchomościach. Należy bowiem przypomnieć, że ustawodawca nie uzależnił wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od uprzedniego ustanowienia służebności przesyłu, czego domaga się skarżąca. Kwestia ta należy do sfery spraw cywilnych, stąd też właściwym w tym zakresie jest wyłącznie sąd powszechny. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.