II SA/Bk 131/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze sprzeciwu J. A. C. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia uchyla zaskarżoną decyzję Sprzeciw został wywiedziony na podstawie następujących okoliczności. Wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. J. C. prowadząca działalność gospodarczą "P." Firma Drogowa (powoływana dalej jako "Inwestor") wystąpiła do Prezydenta Miasta B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno - magazynowej z częścią socjalną i linią technologiczną wytwórni betonu i prefabrykatów betonowych do celów ogólnobudowlanych wraz z pozostałym zagospodarowaniem terenu tj.: infrastrukturą techniczną i towarzyszącą, budowlami towarzyszącymi oraz układem komunikacyjnym, usytuowanych na działkach o nr ewid. gr. nr [...] (Obręb [...]) w B. oraz na części działki o nr ewid. gr [...] położonej na terenie gminy D. Inwestycję zaliczono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, dalej powoływanej w skrócie: "uooś"). Prezydent B., po wszczęciu postępowania w powyższym zakresie, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 uooś, zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (PPIS) do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (RDOŚ) oraz do Dyrektora Zarządu Zlewni w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (DZZPGW) o wyrażenie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pisma z dnia [...] października 2018r.). RDOŚ opinią z dnia [...] października 2018 r. (znak: [...]) stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. PPIS w opinii z dnia [...] października 2018 r., (nr [...]) stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz ustalił raport o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie zgodnie z art. 66 uooś ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania na środowisko. Organ opiniujący uwzględniając zakres i lokalizację inwestycji w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, stwierdził, że oddziaływanie przedsięwzięcia oraz fakt, że przedsięwzięcie zostało zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może stanowić znaczną uciążliwość. Po przekazaniu wg właściwości pismem przez DZZPGW z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], wniosku o wyrażenie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. (DRZGW) opinią z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...] nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Prezydent B. po przeanalizowaniu powyższych opinii i karty informacyjnej przedsięwzięcia (KIP) postanowieniem z dnia [...] listopada 2018r. nr [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia. W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko dla opisanego na wstępie – przedsięwzięcia; 2) wskazał wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, oraz 3) nałożył na Inwestora określone obowiązki na etapie realizacji i eksploatacji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. i S. S. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 63 ust. 2 i 2a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące zaniechaniem stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia, a jednocześnie naruszenie art. 63 ust. 3 tejże ustawy poprzez jego błędnie niezastosowanie w sytuacji, gdy przeprowadzenie takiej oceny jest oczywiście uzasadnione ze względu na: (-) uznanie przedsięwzięcia za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; PPIS uznał w opinii z dnia [...] października 2018 r., że przedsięwzięcie może stanowić "znaczącą uciążliwość"; (-) przedsięwzięcie spowoduje znacznie zwiększoną emisję zanieczyszczeń do powietrza, emisję pyłów, emisję wibracji oraz emisję hałasu; 2) art. 82 ust. 1 pkt 1 ppkt c uooś, poprzez brak umieszczenia wśród wymagań koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym ekranów akustycznych o wysokości urządzeń i instalacji wzdłuż działki o nr ewid. [...]; 3) art. 82 ust. 1 pkt 5 uuoś, poprzez zaniechanie zobowiązania Wnioskodawcy do wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie: emisji hałasu, wibracji, zanieczyszczeń środowiska gruntowo wodnego, wielkości substancji zanieczyszczających wprowadzanych do powietrza o skuteczności zastosowanych urządzeń ochrony środowiska, (-) wskazanie, że powyższa analiza powinna być sporządzona w terminie 3 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania i przedstawiona odpowiedniemu organowi w terminie 6 miesięcy o dnia oddania obiektu do użytkowania; (-) wskazanie, że pomiar hałasu powinien obejmować teren działki [...], na którym znajduje się budynek o funkcjach mieszkalnych, (-) zobowiązanie Wnioskodawcy, że w sytuacji stwierdzenia niedotrzymania standardów ochrony środowiska, należy zastosować dodatkowe zabezpieczenia minimalizujące negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia; 4) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez: (-) pominięcie w rozstrzygnięciu istotnych wniosków płynących z opinii PPIS, wskazujących na konieczność przeprowadzenia oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko, (-) przyjęcie za prawdziwe twierdzeń Wnioskodawczyni dotyczących braku zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ponadnormatywnych emisji, podczas gdy nie zostało to w żaden sposób udowodnione, a wręcz przeciwnie - opinia PPIS wskazuje, że zwiększenie różnego rodzaju emisji może być "znaczącą uciążliwością"; 5) art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ: (-) do opinii PPIS - za wyjątkiem lakonicznego zreferowania głównych założeń tej opinii i argumentów przemawiających za sporządzeniem oceny oddziaływania na środowisko, brak wskazania, dlaczego organ nie zgadza się z wnioskami płynącymi z opinii PPIS, w szczególności z ustaleniami w zakresie zwiększonych emisji, (-) do kwestii wpływu przedsięwzięcia na stan wód powierzchniowych Regionu Wodnego Środkowej W. "B.", który określa się jako "zły", (-) brak uzasadnienia, dlaczego wniosek o budowę ekranów akustycznych o wysokości urządzeń i instalacji jest "niemożliwy do spełnienia", a jedynie stwierdzenie, że "tak jest". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podzieliło argumentację wnoszących odwołania i decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] uchyliło – w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. - zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazało sprawę o ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie występuje brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przypominając ustalenia poczynione przez organ I instancji oraz dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (dalej "KIP") Kolegium uznało, że poszczególne urządzenia opisane w KIP emitowały będą hałas powyżej limitu przewidzianego dla sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w samej decyzji nie zsumowano łącznej mocy akustycznej poszczególnych urządzeń, nie wskazano również, w jakim kierunku hałas będzie się głównie rozchodził i nie wykazano, by na terenie nieruchomości sąsiadujących gdzie znajduje się zabudowa jednorodzinna faktycznie nie następowało przekroczenie norm hałasowych. Sformułowania zaś o braku przekroczenia norm hałasowych, bądź też niewielkim ich okresowym przekroczeniu, nie zostały – zdaniem Kolegium – poparte sumarycznymi wyliczeniami wskazującymi na hałas emitowany przez zakład. Z tego względu organ II instancji za konieczne uznał zwrócenie się w toku ponownie prowadzonego postępowania do inwestora celem złożenia stosownych wyjaśnień i uzupełnień do KIP, odnoszących się do emisji hałasu całego zakładu nie zaś poszczególnych jego komponentów i wykazania, że na terenach nieruchomości mieszkalnych nie dochodzi do przekroczenia norm hałasowych. W ocenie SKO twierdzenia autora KIP, że emitowany przez obiekty hałas będzie zamykał się w granicach działki, do której Inwestor ma tytuł prawny, nie znajdują potwierdzenia w zgormadzonym materiale dowodowym. W konsekwencji skoro w zakresie naruszenia norm hałasowych sprawa nie została przez organ I instancji rozpatrzona, Kolegium doszło do wniosku, że orzeczenie merytoryczne prowadziłoby do naruszenia wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności. Konkludując SKO uznało, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotne znaczenie dla załatwienia sprawy (art. 138 § 2 k.p.a.) i w konsekwencji zaleciło aby w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji wezwał Inwestora o uzupełnienia KIP o informacje dotyczące uciążliwości hałasowych - przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, dopiero na tej podstawie możliwym będzie ocena wpływu planowanej inwestycji na środowisko - w tym również na nieruchomość Skarżących, a także podjęcie decyzji, co do ewentualnej konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła J. C. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na zastosowanie go w sprawie, podczas gdy nie było podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. z uwagi na nie wyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji oraz zasadności jej zastosowania, w tym nie wyjaśnienie jaki zakres sprawy jest konieczny do wyjaśnienia oraz dlaczego, zdaniem organu II instancji, ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a także nie wyjaśnienie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, w jakim kontekście organ I instancji zdaniem organu odwoławczego nie wyjaśnił dostatecznie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz zgodności z obowiązującymi przepisami prawa metodyki analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu w karcie informacyjnej z wymaganiami ochrony środowiska w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie zakwestionował opinii, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko opartej na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, także niekwestionowanych przez organ odwoławczy; 3) art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa; 4) art. 15 k.p.a. bowiem organ odwoławczy ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i wskazaniu uzupełnienia KIP według wskazówek skarżących decyzję I instancji podważając kompetencje organów uprawnionych do opiniowania zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a był zobowiązany zgodnie z treścią tego przepisu ponownie rozstrzygnąć sprawę; 5) art. 7, art. 76, art. 113 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na rażąco błędnych ustaleniach faktycznych, braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi KIP, pomimo iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności oceny oddziaływania w zakresie prognozowanej emisji hałasu za nieudowodnioną i narzucenie zsumowania łącznej mocy akustycznej poszczególnych urządzeń wbrew przepisom prawa, logice i metodologii dotyczącej analizowania emisji hałasu na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Błędne przyjęcie, iż organ I instancji nie dokonał własnej analizy i merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie, materiału dowodowego, w tym KIP oraz opinii właściwych organów w sytuacji, gdy organ wydający decyzję, nie posiadając specjalistycznej wiedzy, może oprzeć się na braku zastrzeżeń ze strony organów wyspecjalizowanych i przyjąć na tej podstawie, że KIP jest wiarygodny pod względem merytorycznym, a także, gdy powielenie przez organ I instancji treści merytorycznych zawartych w opiniach jest równoznaczne z ich podzieleniem, a zatem poddaniem ich ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów; 6) art. 113 § 1 k.p.a. polegające na niesprostowaniu w sentencji decyzji: błędnej daty i znaku wydanej decyzji przez organ II instancji oraz błędnej nazwy inwestycji i niewłaściwych nr ewidencyjnych gruntów. Obecne brzmienie decyzji zawiera wadę i wprowadza w błąd, nie wiadomo czy decyzja dotyczy skarżącej (na co wskazuje uzasadnienie) czy innego podmiotu (o którym mowa w sentencji); 7) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez bezpodstawne uznanie, że ocena oddziaływania w zakresie prognozowanej emisji hałasu jest nieudowodnioną oraz błędna i narzucenie zsumowania łącznej mocy akustycznej poszczególnych urządzeń wbrew przepisom prawa, logice i metodologii dotyczącej analizowania emisji hałasu na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tymczasem ocena oddziaływania na środowisko powinna zostać wykonana dla parametrów instalacji zakwalifikowanej wg rozporządzenia odnoszącego się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko powodujących największy (maksymalny) zasięg oddziaływania (przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko nie są elementy infrastruktury towarzyszącej), a jednocześnie żaden przepis ustawy nie nakłada obowiązku dokładnego i precyzyjnego podania parametrów technicznych planowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przy czym jak wynika z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Jak wynika zaś z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Cytowana regulacja zawiera dwie przesłanki wydania decyzji kasacyjnej. Wydanie takiej decyzji przez organ odwoławczy warunkowane jest ustaleniem, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Innym słowy organ II instancji może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1386/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1279/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 654/17, wszystkie dostępne w CBOSA). Podkreślić przy tym trzeba, że decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, ale stanowi wręcz przeszkodę do jego ostatecznego ukształtowania. W konsekwencji przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie mógł mieć zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena. W niniejszej sprawie Kolegium rozstrzygnięcie kasacyjne umotywowało stwierdzeniem, że poszczególne urządzenia opisane w KIP będą emitowały hałas powyżej limitu przewidzianego dla sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tymczasem w zaskarżonej decyzji nie zsumowano łącznej mocy akustycznej poszczególnych urządzeń, nie wskazano również, w jakim kierunku hałas będzie się głównie rozchodził i nie wykazano, by na terenie nieruchomości sąsiadujących gdzie znajduje się zabudowa jednorodzinna faktycznie nie następowało przekroczenie norm hałasowych. W ocenie Kolegium sformułowania o braku przekroczenia norm hałasowych, bądź też niewielkim ich okresowym przekroczeniu nie poparte zostały sumarycznymi wyliczeniami wskazującymi na hałas emitowany przez zakład. Stąd też za konieczne Kolegium uznało, aby przy ponowny rozpatrywaniu sprawy, organ I instancji zwrócił się do Inwestora w celu złożenia dodatkowych wyjaśnień i uzupełnień do KIP, odnoszących się do emisji hałasu całego zakładu nie zaś poszczególnych jego komponentów i wykazania, że na terenach nieruchomości mieszkalnych nie dochodzi do przekroczenia norm hałasowych. Przy czym Kolegium wskazało, że dla terenów chronionych znajdujących się w otoczeniu przedsięwzięcia, tj. dla terenów zabudowy jednorodzinnej, dopuszczalne poziomy hałasu określone zostały w załączniku 1 do Rozporządzenia MŚ w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu i wynoszą w porze dziennej (6:00-22:00) - 50 dB(A). W ocenie SKO twierdzenia autora KIP, że emitowany przez obiekty hałas będzie zamykał się w granicach działki, do której Inwestor ma tytuł prawny, nie znajdują potwierdzenia w zgormadzonym materiale dowodowym. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według opisanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydało tę decyzję z ewidentnym naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości, że Kolegium uchylając decyzję organu I instancji i nakładając obowiązek pozyskania dodatkowych wyjaśnień oraz dokonanie uzupełnień w KIP w zakresie emisji hałasu z całego zakładu i jego wpływu na teren nieruchomości sąsiednich, na których znajdują się budynku mieszkalne, popartych sumarycznymi wyliczeniami, nie wskazało żadnych przepisów prawnych obligujących Inwestora występującego z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do przedstawiania tego typu danych i dokonywania sumarycznych wyliczeń. Co prawda Kolegium wskazało, że dla terenów zabudowy jednorodzinnej, która sąsiaduje z terenem planowanego przedsięwzięcia dopuszczalne poziomy hałasu określone zostały w załączniku 1 do Rozporządzenia MŚ w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu i wynoszą w porze dziennej (6:00-22:00) - 50 dB(A), tym niemniej powyższa regulacja nie ma zastosowania nie tylko do terenu planowanego przedsięwzięcia, ale też do terenów nieruchomości sąsiednich, w tym działki o nr [...] należącej do H. i S. S., na której – jak wskazało Kolegium - znajduje się zabudowa mieszkaniowa. Szczegółowe unormowania w zakresie ochrony przed hałasem regulują przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 799). I tak zgodnie z art. 112 tej ustawy wynika, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: (1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; (2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Jak wynika z kolei z art. 113 ust. 1 tej ustawy minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku kierując się potrzebą zapewnienia należytej ochrony środowiska przed hałasem oraz mając na uwadze przepisy prawa Unii Europejskiej odnoszące się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku. Zgodnie natomiast z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy w rozporządzeniu mają zostać ustalone zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu dla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Co prawda ustawa z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2015 r. poz. 1593), w art. 1 pkt 2 zmieniła brzmienie art. 113 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w ten sposób, że dotychczas użyte w ww. przepisie wyrażenie "terenów przeznaczonych" zastąpiono wyrażeniem "terenów faktycznie zagospodarowanych", tym niemniej przepis ten nadal odnosi się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższej zmiany, która miała miejsce po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B. (rejon ulicy [...]), na którym znajduje się teren inwestycji oraz działki sąsiednie, w tym działka o nr [...] (uchwała Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r.) można co prawda wywieść, że skoro plan miejscowy nie został zaktualizowany w związku ze zmianą art. 113 ust. 2 Prawo ochrony środowiska, to instrumentem służącym do eliminacji niezgodności winna być wykładnia przepisów planu miejscowego dokonywana przy uwzględnieniu nowych regulacji prawnych, rzecz jednak w tym, że art. 113 ust. 2 pkt 1 Prawo ochrony środowiska należy wykładać w powiązaniu z innymi przepisami tej ustawy, w szczególności z jej art. 115. Przepis ten zaś wprost stanowi, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Powyższa regulacja oznacza, że "faktyczne" zagospodarowanie i wykorzystywanie terenu ma znaczenie w postępowaniu dotyczącym ustalania poziomu emitowanego hałasu tylko wówczas, gdy dla terenu nie obowiązuje plan miejscowy (tak m.in. WSA we Wrocławiu w wyroku o sygn. akt II SA/Wr 501/18, Lex nr 2578506). Tymczasem, jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, zarówno nieruchomość Inwestora i jak nieruchomości sąsiadujące objęte są postanowieniami planu miejscowego części osiedla Z. w B. (rejon ulicy [...]). Tak więc to plan miejscowy wyznacza funkcję terenu istotną dla dopuszczalnego poziomu hałasu, a nie – jak zdaje się do interpretować SKO - sposób faktycznego wykorzystywania nieruchomości. Zatem klasyfikacja terenu, na którym planowane jest wnioskowane przedsięwzięcie oraz terenu działek sąsiadujących, w tym działki o nr [...] w zakresie norm hałasowych, powinna być dokonana na podstawie obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. Jak wynika zaś z części rysunkowej tegoż planu teren wnioskowanego przedsięwzięcia, jak też teren działki o nr [...], oznaczonym jest symbolem 2U, UC, P z przeznaczeniem pod usługi, w tym lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz produkcję wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Dla tego typu terenów, jak wynika z powołanego wyżej art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony sśrodowiska, nie określa się zaś dopuszczalnych poziomów hałasu. Tym samym zakwalifikowanie przez Kolegium znajdujących się w otoczeniu wnioskowanego przedsięwzięcia terenów, w tym nieruchomości należącej do Państwa S., jako terenów zabudowy jednorodzinnej, podlegającej ochronie na podstawie rozporządzenia MŚ w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu, jest nie tylko błędne, ale świadczy też o braku przeanalizowania powyżej kwestii na płaszczyźnie obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność zaś, iż na terenie działki o nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, co istotne, połączony z zabudową usługową, którą prowadzą właściciele powyższej działki, w żaden sposób nie zmienia przeznaczenia powyższego terenu określonego w planie wyłącznie pod usługi, lokalizację obiektów handlowych oraz produkcję wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Taki wniosek płynie też z opinii Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] października 2018r., w której wprost wskazano, że teren inwestycji graniczy od strony północnej, południowej, wschodniej i zachodniej z terenami wykorzystywanymi do celów produkcyjno – usługowych. Wszystkie działki sąsiednie planowanej inwestycji, leżące na terenie miasta B. oznaczone są bowiem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 2U, UC i P. Analogiczne ustalenia zawiera KIP, w której po pierwsze podkreślono, że teren przedsięwzięcia objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje na tym terenie zabudowę produkcyjną i usługową, a po drugie na analizowanym terenie nie wyznaczono dopuszczalnych poziomów hałasu, ani terenów podlegających ochronie akustycznej. Wprawdzie KIP podlega ocenie organu jak każdy inny dowód, to jednak posiada on szczególną moc dowodową, która wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. W przedmiotowej sprawie za poprawnością KIP przemawia niezgłoszenie zastrzeżeń przez organy współdziałające w podejmowaniu decyzji środowiskowej, tym samym organ wydający decyzję środowiskową, nie posiadając specjalistycznej wiedzy, prawidłowo oparł się na braku zastrzeżeń ze strony organów wyspecjalizowanych. W świetle przedstawionych argumentów, skoro organ pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów uzgadniających i nie znalazł powodów do zakwestionowania ustaleń zawartych w KIP, to powielając ich stanowisko w treści decyzji dokonał ich oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji jako bezpodstawne jawią się zarzuty Kolegium jakoby ustalenia zawarte w KIP o braku przekroczenia norm hałasowych były bezpodstawne i konieczne byłoby ich uzupełnienie o sumaryczne wyliczenia wskazujące na hałas emitowany przez zakład na teren działek sąsiadujących. W ocenie Sądu ustalenia w zakresie emisji hałasu i mocy akustycznej opisane szczegółowo w KIP oraz niezakwestionowane przez organy opiniujące nie dawały podstaw do uznania ich za niewystarczające, tym bardziej, że SKO błędnie zakwalifikowało tereny działek sąsiadujących jako tereny zabudowy jednorodzinnej podlegające ochronie akustycznej. Z powołanych wyżej przyczyn Sąd uznał, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy nie wykazał przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium powinno uwzględnić wszystkie uwagi zawarte w uzasadnieniu i orzec stosownie do dokonanej w sprawie oceny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.