II SA/Bk 132/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku, nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] grudnia 2005 roku nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą panu K. M. zamieszkałemu we wsi Ś. A. [...] pozwolenia na budowę wiaty na maszyny rolnicze na działce nr [...], zgodnie z załączoną dokumentacją. Stan faktyczny przedstawiał się następująco: W dniu 18 listopada 2005 roku pan K. M. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wiaty na maszyny rolnicze na działce nr [...] we wsi Ś. A. [...], gminie S. załączając wymagane przepisami dokumenty. W przedłożonym projekcie budowlanym inwestor uwzględnił również wymogi określone w decyzji Burmistrza S. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla projektowanej inwestycji. W dniu 25 listopada 2005 roku pan L. B. po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania i zapoznaniu się z zamierzeniami inwestora złożył wniosek o nie wydanie pozwolenia na budowę wiaty na maszyny rolnicze przy granicy z działką nr [...]. Jednakże jego stanowisko nie zostało uwzględnione z uwagi na to projektowania wiata na maszyny rolnicze została zlokalizowana w strefie zabudowy gospodarczej wyznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 12 września 2005 roku nr [...]. Organ I instancji podkreślił, iż projektowana wiata nie jest zaliczana do obiektów uciążliwych, a działka inwestora przeznaczona jest pod zabudowę zagrodową. Projektowana więc wiata na maszyny rolnicze jest obiektem uzupełniającym zabudowę zagrodową w gospodarstwie rolnym. Ponadto organ podkreślił, że działka inwestora i działki sąsiednie są działkami wąskimi, przy czym działka inwestora jest intensywnie zabudowa. Tym samym lokalizacja tej wiaty jest najbardziej optymalna. Organ przytaczając treść § 12 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 650 ze zm) zaakcentował, iż lokalizacja projektowanej wiaty na maszyny rolnicze przy granicy działki nie zakłóci zabudowy na działce sąsiedniej i stworzy możliwość łatwiejszego poruszania się sprzętem rolniczym inwestorowi. Projektowana wiata zlokalizowana jest w odległości 6,0 m od narożnika budynku mieszkalnego sąsiada, a jej wysokość wynosi 3,80 m. Tym samym nie jest ona uciążliwym obiektem dla sąsiada. Odwołanie do decyzji Starosty G. złożył właściciel sąsiedniej działki nr [...] pan L. B., który nie wyraził zgody na budowę przedmiotowej inwestycji, zgodnie z projektem budowlanym, przedłożonym przez inwestora, zarzucając skarżonej decyzji niezgodność z obowiązującym Prawem budowlanym i warunkami technicznymi jakie powinny spełniać obiekty budowlane. Podkreślił, iż jego budynek mieszkalny stojący 4 m od granicy z działką nr [...] w ścianie równoległej do granicy ma okna do pomieszczeń mieszkalnych. Budowa wiaty pogorszy zatem warunki naświetlenia w jego domu. Wojewoda P. w dniu 18 stycznia 2006 roku utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wywiódł, iż analiza przedłożonego materiału dowodowego wykazała, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia, ponieważ przed wydaniem decyzji organ dołożył wszelkich starań, aby postępowanie w omawianej sprawie przeprowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ II instancji podkreślił, iż w związku z faktem, że nieruchomość inwestora, przeznaczona pod budowę projektowanego budynku jest wąska, Starosta G. przeprowadził analizę możliwości lokalizacji projektowanej wiaty przy granicy z działką skarżącego i zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), udzielił pozwolenia na budowę. Wskazano również, iż wyżej wymieniony przepis daje organowi prawo oceny, jaka jest możliwość zachowania odległości biorąc pod uwagę rozmiary działki. Po zbadaniu sprawy i stwierdzeniu, że projektowana inwestycja nie będzie stanowiła utrudnienia w prawidłowym zagospodarowaniu działki sąsiedniej (dotyczy to również możliwości zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi) Starosta G. zastosował uznanie administracyjne i zdecydował o lokalizacji wiaty po granicy. Organ odwoławczy zaznaczył, że projektowana lokalizacja nie narusza interesów osób trzecich, jak też obowiązujących przepisów, a inwestorzy przedłożyli do wniosku wymagane przepisami prawa dokumenty. W związku z powyższym Starosta G. nie miał podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pan L. B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa polegające na: – uwzględnieniu przy wydaniu pozwolenia na budowę wiaty jedynie interesu pana K. M., na rzecz którego wydano pozwolenie na budowę wiaty po granicy z jego działką, przez co projektowany obiekt, uniemożliwi naturalne oświetlenie jego budynku mieszkalnego i spowoduje nieuzasadnione zachwianie proporcji pomiędzy tymi działkami na korzyść inwestora, która ma szerokość ok. 23 m, zaś skarżącego 16 m; – nadużycie tak zwanego uznania administracyjnego i zdecydowanie o pozwoleniu na budowy wiaty po granicy, przy braku podstaw do zastosowania § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z naruszeniem swobodnej ocenę materiału dowodowego i oparciu się jedynie na tym, iż rozmiar działki pana M. przemawia za udzieleniem pozwolenia na budowę po granicy z działką skarżącego, a nie według ogólnych zasad przy zachowaniu odległości 3 metrów od granicy skarżącego. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący podniósł, iż przy wydaniu pozwolenia na budowę nie zastał należycie wyważony interes obu stron. Przeważył tu interes inwestora, zachowanie jego wygody, swobodnego poruszania się sprzętem rolniczym na jego posesji. W ocenie skarżącego taka lokalizacja wiaty nie tylko uniemożliwi naturalne oświetlenie jego budynku mieszkalnego, ale spowoduje zachwianie proporcji pomiędzy działkami z korzyścią dla inwestora, jego sąsiada. Działka sąsiada jest bowiem szersza i przy takiej lokalizacji zyska na swoich walorach wskutek wygody w poruszaniu się po niej maszynami rolniczymi, natomiast skarżącego, znacznie węższa, straci na swoich walorach, ponieważ zostanie pozbawiona możliwości innego racjonalnego zagospodarowania. Skarżący nadto podkreślił, iż z uwagi na szerokość i rozmiar działki sąsiada pana K. M., nie ma konieczności zbliżenia się do granicy, gdyż jest możliwość budowy wiaty przy zachowaniu odległości 3 metrów od granicy, bez utraty, czy utrudnienia możliwości poruszania się sprzętem rolniczym i dojazdu do projektowanej wiaty. Na tej też podstawie skarżący podniósł, iż organ wydając pozwolenie na budowę po granicy z jego działką, nadużył uznania administracyjnego, działając wbrew przepisom, tylko po to by zapewnić inwestorowi nadmierną nieuzasadnioną wygodę w poruszaniu się maszynami rolniczymi. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty G. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Decyzja administracyjna jest prawidłowa, jeżeli spełnia łącznie dwa warunki: 1. jest zgodna z normami materialnego prawa, 2. została wydana zgodnie z normami prawa procesowego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Zaskarżoną decyzję należy jednak uznać za prawidłową. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - a wbrew twierdzeniom skarżącego - zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu I i II instancji są słuszne i jako takie zasługują na aprobatę. Podkreślić bowiem należy, iż w związku z tym, że nieruchomość inwestora K. M., przeznaczona pod budowę projektowanej wiaty na maszyny rolnicze jest dość wąska, Starosta G. zgodnie z wnioskiem inwestora, przeprowadził analizę możliwości lokalizacji projektowanej wiaty przy granicy z działką skarżącego. Dokonując przy tym oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy zarówno organ I instancji jak i II instancji mieli na uwadze § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) Zgodnie z tym § sytuowanie ściany budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, tj. 3 metrów w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, ze względu na rozmiary działki. Powyższy zapis skutkował tym, iż organ I instancji uznał, iż niewielki rozmiar działki objętej przedmiotową inwestycją uzasadnia lokalizację wiaty na maszyny rolnicze po granicy z działką sąsiednią. Niemniej jednak w/w przepis dał organowi prawo oceny zamierzonej inwestycji i jej lokalizacji, przy uwzględnieniu tego by nie stanowiła ona utrudnienia w prawidłowym zagospodarowaniu działki objętej tą inwestycją oraz działki sąsiedniej. Ustalenia zaś organów w tym zakresie Sąd w pełni podziela. Należy mieć na uwadze również to, iż decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 kpa ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych (wyrok NSA w Warszawie z 28.04.2003 roku, II SA 2486/0, LEX nr 149543). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie przepisy prawa dopuszczały wydanie decyzji o lokalizacji planowanej inwestycji – budowy wiaty na maszyny rolnicze po granicy działki sąsiedniej (§ 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Również granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone, a organ dostatecznie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Podkreślić bowiem należy, iż inwestor planując powyższą inwestycję wraz ze swoim projektantem z całą pewnością brali pod uwagę uzasadniony interes osób trzecich tj. to aby lokalizacja wiaty była najmniej uciążliwa dla nieruchomości sąsiedniej. Jednakże usytuowanie wiaty na maszyny rolnicze wynikało z braku możliwości innego usytuowania projektowanego obiektu, jak i koniecznością zabezpieczenia maszyn rolniczych przed działaniem czynników atmosferycznych. Jak trafnie wskazał projektant tej inwestycji odsunięcie wiaty od granicy działki na odległość 3,00 m przy zachowaniu istniejącej zabudowy spowoduje, iż projektowany obiekt będzie nieużyteczny pod względem jego wykorzystania z powodu braku manewrowości sprzętem rolniczym bez własnego napędu przy usytuowaniu wjazdu na miejsca postojowe, zlokalizowane pod kątem 90(, gdzie łuk kołowy nie może być mniejszy niż 5,0 m. Tym samym zapewnienie przejazdu o szerokości 4, 5 m – jak wskazuje skarżący uniemożliwiało by w znacznej części manewry sprzętem rolniczym i czyniłoby w zasadzie wydanie pozwolenia na budowę tej wiaty bezcelowym. Inwestor nie mógłby wówczas korzystać z wiaty zgodnie z jej przeznaczeniem, bowiem miałby znacznie utrudnione poruszanie się po swojej dość wąskiej działce (19, 5 m a nie jak wskazuje skarżący 23 m). Organ przy tym przeanalizował również sytuację skarżącego i wpływ planowanej inwestycji na jego działkę nr [...], zasadnie uznając, iż nie zakłóci ona zabudowy na działce sąsiedniej. Odległości projektowanej wiaty na maszyny rolnicze od naroża istniejącego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej wnosi ponad 6 m, co przy wysokości maksymalnej projektowanej wiaty na maszyny rolnicze nie powoduje zacienienia. Skarżący zaś nie przedstawił żadnych racjonalnych argumentów potwierdzających, iż jego działka straci na swoich walorach i zostanie pozbawiona możliwości innego racjonalnego zagospodarowania. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż przy tych uwarunkowaniach, gdy tak jak w niniejszej sprawie, przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie miał prawnych podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Za takim stanowiskiem przemawia liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak w wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 marca 2002 roku w sprawie sygn. akt V SA 2036/01 podniesiono, iż jeśli w sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracji, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Tworzy się w ten sposób domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że brak jest realnych możliwości, pozytywne rozstrzygnięcie bowiem niemożliwe jest z przyczyn faktycznych albo gdy pozytywnemu rozstrzygnięciu stoi na przeszkodzie nie budzący wątpliwości interes ogólny. W związku z powyższym stwierdzić należy, że uznanie to - będące pewną ściśle określoną sferą swobody pozostawionej przez ustawę - nie oznacza w żadnym razie prawa organu do jakiegokolwiek dowolnego działania (opublikowany w bazie LEX nr 82004). Jeżeli zatem inwestor spełni wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 02.09.1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96, LEX nr 43803). Końcowo jeszcze raz należy podkreślić, iż sądowe badanie swobodnego uznania organu administracji ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy granice swobodnego uznania, wyrażające się m.in. w wartościach znajdujących odbicie w zasadach ogólnych kpa, nie zostały naruszone. Naruszenie zaś tych zasad musi mieć wyraźne znamiona, znajdujące oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Inaczej bowiem organ pozbawiony byłby prawa dokonywania wyboru, które z instytucją swobodnego uznania się nierozłącznie wiąże (wyrok NSA w Łodzi z 1996.02.07, sygn. akt SA/Łd 917/95, LEX nr 26695). W związku z tym należy uznać, że przedmiotową inwestycję zaprojektowano w sposób nie naruszający interesu skarżących i przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w myśl którego obiekty budowlane należy projektować zgodnie z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Podkreślić również należy, iż skarżącemu ewentualnie pozostaje otwarta droga postępowania cywilnego, w sytuacji kiedy uzna iż właściciel nieruchomości - inwestor - powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości (art. 144 kc). Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.