II SA/Bk 133/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o sprostowanie sentencji postanowień z 13 maja 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi oraz z 06 lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a odmówić sprostowania sentencji postanowień z 13 maja 2010 r. i z 06 lipca 2010 r. Postanowieniem z 13 maja 2010 r. wydanym w sprawie niniejszej odrzucono skargę W. K. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] stycznia 2010 r. wskazując jako przedmiot zaskarżenia powyższe postanowienie z [...] stycznia 2010 r. wydane w sprawie "odmowy wydania zaświadczenia". Postanowieniem z 06 lipca 2010 r., również wydanym w sprawie niniejszej, oddalono wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawie sędziego Elżbiety Trykoszko wskazując, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] stycznia 2010 r. w sprawie "odmowy wydania zaświadczenia". W piśmie z 16 sierpnia 2010 r., które wpłynęło do sądu 17 sierpnia 2010 r. (k. 78), skarżąca J. W. wniosła o sprostowanie sentencji wymienionych postanowień poprzez wskazanie, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest "postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2010 r., znak: [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, a nie odmowa wydania zaświadczenia". Skarżąca wskazała, iż "Nigdy nie zwracała się do PWINB o wydanie jakiegokolwiek zaświadczenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 156 § 1, art. 159 w zw. z art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku oraz postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji orzeczenia, jak i uzasadnienia (vide T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2005, s. 487). W rozpoznawanej sprawie w postanowieniach z 13 maja 2010 r. i z 06 lipca 2010 r. wskazano jako przedmiot zaskarżenia postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] stycznia 2010 r. nr [...] w sprawie "odmowy wydania zaświadczenia". Ostatnio wskazane sformułowanie skarżąca kwestionuje jako błędne i żąda jego sprostowania. Zdaniem sądu takie określenie przedmiotu zaskarżenia nie stanowi w sprawie niniejszej niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Przedmiotowe nieprawidłowości powinny mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności, a w następstwie błędnego jej odnotowania. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Użyte w postanowieniach z 13 maja 2010 r. i z 06 lipca 2010 r. określenie przedmiotu zaskarżenia w sprawie niniejszej (poprzez wskazanie rozstrzygnięcia i jego przedmiotu) nie kwalifikuje się pod żadne z powyższych uchybień przede wszystkim dlatego, że – w przeciwieństwie do nich – nie ma charakteru nieprawidłowości wynikającej z uchybienia, nieuwagi, czy pomyłki. Zgodnie z art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a. sentencja postanowienia powinna zawierać m.in. przedmiot zaskarżenia, co rozumie się jako precyzyjne oznaczenie, jakiego aktu lub czynności organu administracji publicznej ono dotyczy i w jakiej sprawie ten akt lub czynność zostały wydane (dokonane). Wskazanie - w jakiej sprawie - faktycznie jest określeniem przedmiotu sprawy. Spełnia powyższe wymogi wskazanie w sprawie niniejszej w obydwu wymienionych we wniosku o sprostowanie postanowieniach (z 13 maja 2010 r. i z 06 lipca 2010 r.), iż zaskarżone zostało postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Sprawa na etapie administracyjnym została zainicjowana wnioskiem skarżącej z 16 sierpnia 2009 r. "o wydanie zaświadczenia o merytorycznym rozpatrzeniu mojego wniosku z dnia 31 stycznia 2005 r. (...)". W postępowaniu wydano dwa postanowienia: PINB z [...] listopada 2009 r. o odmowie wydania zaświadczenia i utrzymujące je w mocy postanowienie PWINB z [...] stycznia 2010 r. o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji. Z uwagi na to, że postępowanie prowadziły organy nadzoru budowlanego – nadano sprawie symbol szczegółowy 6019 "Inne, o symbolu podstawowym 601", a więc zakwalifikowano do spraw z zakresu budownictwa – symbol podstawowy 601, nieposiadających szczegółowo określonego przedmiotu (vide Załącznik Nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych). W takich sytuacjach przedmiot sprawy należy określać ogólnie, w sposób zwięzły i najbardziej zbliżony do istoty występującego problemu. Tak też się stało w niniejszym przypadku. Mając na uwadze treść pisma z 16 sierpnia 2009 r. inicjującego postępowanie oraz rozstrzygnięcia organów obydwu instancji uprawniony jest wniosek, iż określenie przedmiotu sprawy (stanowiącego element przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 138 p.p.s.a.) jako "odmowa wydania zaświadczenia", identyfikuje istotę problemu. W tych okolicznościach żądanie, aby przedmiot zaskarżenia określono w sposób podany przez skarżącą jest nieuzasadnione. Szczegółowe wskazanie zaskarżonego postanowienia (organu, który je wydał, daty wydania, numeru sprawy) znajduje się w pierwszej części sentencji postanowienia (komparycji), określenie przedmiotu sprawy jako "odmowa wydania zaświadczenia" - również stanowiące część komparycji - jest adekwatne do istoty zagadnienia rozstrzygniętego w kwestionowanych orzeczeniach, zaś okoliczność, iż zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji wynika z akt sprawy i nie jest wymagane do identyfikacji sprawy w części określającej przedmiot zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.