II SA/Bk 133/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z. P. o wznowienie postępowania w sprawie [...] ze skargi na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.- Skarżący Z. P. w dniu 4 marca 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] oddalającym skargę na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. wydaną w sprawie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego mieszkania. Skarga została oparta na podstawie określonej w art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). Skarżący podał, że w dniu 4 marca 2011 r. wykrył prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [...], które dotyczy tej samej sprawy. Zdaniem skarżącego oba rozstrzygnięcia są tożsame bowiem występują w nich identyczne podmioty, identyczny przedmiot polegający na dążeniu do pozbawienia uprawnienia do równoważnika oraz motywy i cel działania organu. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i powtórne rozpatrzenie skargi lub przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia [...] listopada 2010 r. wydanym w sprawie [...]. Wyrokiem tym została oddalona skarga Z. P. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. wydaną w sprawie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego mieszkania. Skarga o wznowienie została złożona w dniu 4 marca 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Jako podstawę wznowienia skarżący podał art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). Stosownie do treści art. 270 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 powołanej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawy wznowienia postępowania określają przepisy art. 271, 272 i 273 ustawy. Przepis art. 273 § 3 zd. 1 ustawy stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Skargę o wznowienie postępowania - stosownie do art. 277 ustawy wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Przepis art. 280 powoływanej ustawy ustanawia obowiązek zbadania przez sąd na posiedzeniu niejawnym kwestii terminowego wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz oparcia jej na jednej z przedstawionych wyżej podstaw wznowienia. W przypadku uchybienia jednemu z tych wymagań sąd skargę odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy – art. 281 ustawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarga została wniesiona po terminie. Jeżeli chodzi o podstawę wznowienia określoną w art. 273 § 3 ustawy to termin trzymiesięczny należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Z analizy akt sprawy wynika, że skarżący o wyroku WSA w Warszawie wiedział już co najmniej w dniu 27 stycznia 2010 r. kiedy to do pisma skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. dołączył odpis przedmiotowego wyroku. W świetle tych okoliczności stwierdzić należy, że twierdzenie skarżącego, iż wyrok ten wykrył dopiero w dniu 4 marca 2011 r. nie odpowiada prawdzie. Przyjąć zatem należy, że trzymiesięczny termin upływał 27 kwietnia 2010 r. a skarga złożona w dniu 4 marca 2011 r. jest skargą spóźnioną. Nadto podnieść należy, że pomimo tego iż podstawa wznowienia została sformułowana w sposób odpowiadający przepisom to w istocie skarga nie opiera się na ustawowej podstawie. Wbrew temu co podnosi skarżący pomiędzy sprawą [...] a sprawą [...] nie zachodzi tożsamość. Wyrok WSA w Warszawie dotyczy kwestii związanej ze stwierdzeniem nieważności decyzji wygaszającej decyzję o przyznaniu prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego natomiast wyrok WSA w Białymstoku dotyczy kwestii związanej z cofnięciem uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego mieszkania Reasumując - skoro skarga została złożona po terminie i nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia należało ją odrzucić. Z tych wszystkich względów - w oparciu o art. 281 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.