II SA/Bk 134/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. i K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym K. B. i K. B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku kwotę 100,00 zł (stu złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 marca 2011 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych oraz do podpisania skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania powyższego obowiązku doręczono skarżącym w dniu 14 marca 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 14-15). Skarżący uiścili w zakreślonym terminie wpis sądowy (k. 16), jednak do chwili obecnej nie podpisali złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Wymogi formalne skargi są identyczne jak dla każdego pisma procesowego (art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1). Stąd dla skutecznego jej złożenia należy uczynić zadość wymogom określonym w przepisach ustawy zarówno w zakresie formy jak i treści. W szczególności zgodnie z brzmieniem art. 46 § 1 pkt 4 ustawy, każde pismo procesowe powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis na dokumencie jest, bowiem formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zatem zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny. W doktrynie prawa wskazuje się, iż podpis w znaczeniu powszechnie używanym jest to napisany lub uwierzytelniony znak ręczny (vide: T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005 s. 204). Przepisy prawne, a w szczególności przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dają podstaw do nadania pojęciu "podpis" odmiennego znaczenia od powszechnie używanego. Podpisem jest jedynie znak własnoręczny. Nie stanowi natomiast podpisu, w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 ustawy, mechaniczne odbicie za pomocą kserokopiarki, pieczątki lub kliszy, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu (por. postanowienie SN z dnia 17 kwietnia 1967 r., PZ 22/67). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie odtworzony mechanicznie na skardze podpis (kserokopia) nie czyni zadość wymogom wskazanym w wyżej powołanych przepisach. Skarżący zostali prawidłowo wezwani do podpisania skargi. Wezwania zawierały zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków. Skarżący w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie usunęli braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, co uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.