II SA/Bk 1349/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków K. sp. z o.o. sp. k. w W. oraz A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg M. sp. z o.o. w likwidacji w B., K. sp. z o.o. sp. k. w W. oraz A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2025 r. nr 407.37/AH/X/2025 40.147/X/2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku – na skutek wniosków K. sp. z o.o. sp. k. w W. (dalej: "skarżąca Spółka") oraz A. M. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpoznanie sprawy – decyzją z 23 czerwca 2025 r., nr 407.37/AH/X/2025, utrzymało w mocy własną decyzję z 20 stycznia 2025 r., nr 407.270/XI/F-3/2024, stwierdzającą nieważność decyzji Starosty Sokólskiego z 13 stycznia 2021 r., nr KD-I.5410.1.BSK1A60.2021.EW, którą zarejestrowano pojazd marki B. [...], numer nadwozia [...], wydając dowód rejestracyjny seria [...] i tablice rejestracyjne numer [...]. W powyższym postępowaniu nadzwyczajnym M. sp. z o.o. w likwidacji wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję organu I instancji, przy czym stosownie do art. 54a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skarga ta została rozpatrzona przez organ jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją, razem z wnioskiem Spółki oraz A. M. Skarżąca Spółka oraz A. M. wnieśli odrębne skargę do tut. sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji z 23 czerwca 2025 r. W swoich skargach zawarli zbliżone w argumentacji wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając udzielenia ochrony tymczasowej strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności przemawiających za koniecznością udzielenia jej ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu ani skarżąca Spółka ani też skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wobec nich znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić trzeba, że decyzja SKO stwierdzająca nieważność pierwszej rejestracji pojazdu na terenie Polski (tj. wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Starosty Sokólskiego) nie ma bezpośredniego przełożenia na sytuację prawną kolejnego nabywcy pojazdu (aktualnie A. M.). Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pierwszej rejestracji w Polsce pojazdu importowanego z państwa spoza obszaru Unii nie eliminuje automatycznie kolejnych rejestracji tego pojazdu w Polsce w przypadku jego zbycia. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego każdej kolejnej rejestracji pojazdu konieczne jest uruchomienie indywidualnego postępowania administracyjnego zmierzającego do wzruszenia kolejnej rejestracji. Jej podważenie w oparciu o okoliczność stwierdzenia nieważności pierwotnej rejestracji pojazdu w Polsce wymaga wydania decyzji eliminującej z obrotu prawnego kolejną rejestrację (zob. postanowienia WSA w Białymstoku: z 26 czerwca 2025 r., sygn. II SA/Bk 933/25, niepubl. oraz z 13 maja 2025 r., sygn. II SA/Bk 644/25, niepubl.). Sąd podkreśla, że skoro zaskarżona decyzja stwierdzająca nieważność pierwszej decyzji rejestracyjnej nie wstrzymuje możliwości dalszego użytkowania pojazdu przez aktualnego właściciela, ani nie skutkuje automatycznym wykreśleniem tego pojazdu z rejestru, to nie istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym należy nadmienić, że aktualnym właścicielem pojazdu jest A. M. Analogicznie rzecz się ma z argumentacją wniosków nawiązującą do ryzyka istnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji, w przypadku ewentualnego wydania przez Starostę Sokólskiego decyzji o odmowie rejestracji pojazdu oraz hipotetycznej możliwości uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (co spowoduje powrót decyzji Starosty Sokólskiego o pierwszej rejestracji do obrotu prawnego). Taki - wysoce hipotetyczny stan prawny, również nie rzutuje bezpośrednio na ryzyko ziszczenia się wobec skarżącej którejkolwiek z przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto nie tworzy on sytuacji trudnej do odwrócenia, z uwagi na istnienie odpowiednich trybów uchylenia lub wzruszenia decyzji administracyjnych. Odnotować należy, że tut. sąd zajmuje w tym zakresie jednolite stanowisko w licznych tożsamych wnioskach, w tym wnioskach samej Spółki (zob. m.in. postanowienia WSA w Białymstoku: z 13 listopada 2025 r., sygn. II SA/Bk 1444/25, z 14 listopada 2025 r., sygn. II SA/Bk 1623/25, z 26 czerwca 2025 r., sygn. II SA/Bk 933/25 oraz z 13 maja 2025 r., sygn. II SA/Bk 644/25, niepubl.). Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.