II SA/Bk 135/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2011 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym skargi H. B., J. B., W. K., P. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 493/10 ze skargi W. K. i P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2. zwrócić skarżącym uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 493/10 tutejszy sąd oddalił skargę W. i P. małżonków K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] maja 2010 r., którą uchylono postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Powyższy wyroku uprawomocnił się w dniu 14 listopada 2010 r., bowiem żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej. Nie sporządzono również uzasadnienia wyroku. W dniu 07 marca 2011 r. do tutejszego sądu wpłynęła skarga H. i J. B. oraz W. i P. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt II SA/Bk 493/10. Zawarto w niej prośbę o przywrócenie możliwości odwołania się od wyroku z 14 października 2010 r., który, jak wskazano – nie został im doręczony. W skardze wywiedziono, że J. B. nie był w stanie stawić się na termin rozprawy oraz nie mógł w tym zakresie skorzystać z pomocy dzieci, które przebywały za granicą. Zakwestionowano wyrok wskazując, że wynika z niego obowiązek zapłaty kosztów rozgraniczenia, którego wymieniony nie zlecał. Zarządzeniami z 08 marca 2011 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł i do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci przedłożenia dwóch jej odpisów – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (oddzielnie solidarny obowiązek uiszczenia wpisu i złożenia odpisów ustalono dla H. i J. B. – k. 3, 8, oddzielnie dla W. i P. K. – k. 4, 9). Wezwania zawierały pouczenie o istocie solidarnego wykonania obowiązku. Pisma zawierające zobowiązanie do przedłożenia odpisów skargi zawierały ponadto wezwania do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania – również opatrzone rygorem jej odrzucenia w sytuacji niewykonania obowiązku. Powyższe wezwania doręczono wszystkim skarżącym w dniu 14 marca 2011r. (zwrotne potwierdzenia odbioru podpisane zostały przez W. K., k. 12 - 15). W dniu 17 marca 2011 r. zostały nadesłane brakujące odpisy skargi oraz kserokopia polecenia przelewu z datą dokonania wpłaty wpisu – 16 marca 2011 r. (k. 17 – 20). Okoliczność wpłaty potwierdził Oddział Finansowo – Budżetowy tutejszego sądu (k. 23). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na niepodanie przez strony ustawowych podstaw wznowienia postępowania mieszczących się w katalogu art. 271 – 273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych. Zgodnie z art. 270 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem kontroli orzeczeń sądowych w tym sensie, że służy weryfikacji takich wadliwych orzeczeń, które z uwagi na przymiot prawomocności nie mogą być zaskarżone czy też wzruszone środkami prawnymi przysługującymi w zwykłym trybie. Jej wniesienie jest uzależnione od spełnienia określonych warunków, które wymienia przepis art. 279 p.p.s.a. Wymogami tymi są: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Ich niezachowanie powoduje niedopuszczalność skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji sąd jest zobowiązany do jej odrzucenia na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Skarżący – jak słusznie stwierdził organ w odpowiedzi na skargę - nie podają żadnych okoliczności, które mogłyby być oceniane w kontekście ustawowych podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 271 – 273 p.p.s.a. Domagają się bowiem wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem z 14 października 2010 r. powołując argument o braku możliwości przybycia J. B. na rozprawę, nieobecności w tym czasie w kraju uczestników postępowania oraz na nieuwzględnienie w wyroku okoliczności, iż to nie J. B. zlecał wykonanie rozgraniczenia, zatem nie powinien ponosić jego kosztów. Tak wskazane okoliczności nie kwalifikują się pod żadną z ustawowych podstaw wznowienia postępowania, które są następujące: - uczestniczenie w składzie sądu nieuprawnionej osoby lub orzekanie przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy, gdy strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1); - brak zdolności sądowej lub procesowej albo brak należytej reprezentacji strony, ewentualnie naruszenie przepisów prawa skutkujące pozbawianiem jej możności działania; ta przesłanka jest warunkowa, bowiem nie można żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 pkt 2), - orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą - aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1) lub gdy potrzeba wznowienia postępowania wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3), - gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1), - gdy później wykryto takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2) lub gdy później wykryto prawomocne orzeczenie dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3). Skarżący twierdzą, że nie mogli uczestniczyć w rozprawie oraz nie otrzymali wyroku sądu. Jeszcze raz należy wskazać, że nie odpowiada to żadnej z wymienionych wyżej przesłanek wznowienia, a w szczególności zawartej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., bowiem pozbawienie możności działania musi wynikać z naruszenia przepisów prawa, a na takie strony nie wskazują. Ponadto z akt II SA/Bk 493/10 wynika, że W. i P. K. (jako skarżący w tamtej sprawie) oraz H. i J. B. (jako jej uczestnicy) byli zawiadomieni, na adres podany w skardze i z odpowiednim wyprzedzeniem, o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok (zawiadomienia doręczono w dniu 17 września 2010 r., rozprawa odbyła się 14 października 2010 r.). Jeśli zatem istniały przeszkody do uczestniczenia w rozprawie, należało o tym sąd powiadomić. Obowiązkiem strony jest bowiem dochowanie należytej staranności i zainteresowania własną sprawą. Tymczasem z akt II SA/Bk 493/10 nie wynika, by po rozprawie którakolwiek ze stron zapoznawała się z nimi, czy składała wniosek o uzasadnienie wyroku. Nie wynika też z akt, by strony informowały sąd o przeszkodach w uczestniczeniu w rozprawie. Jak wyżej wywiedziono, treść skargi nie wskazuje również na inne, poza art. 271 pkt 2 p.p.s.a. podstawy wznowienia zawarte w art. 271 – 273 p.p.s.a. Niewątpliwie taką podstawą nie może być brak zgody na rozstrzygnięcie sądu i nieakceptacja treści wyroku. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Wyrok w sprawie II SA/Bk 493/10 zapadł 14 października 2010 r., a uprawomocnił się 14 listopada 2010 r. Skargę o wznowienie złożono 07 marca 2011 r. tj. po upływie ponad trzech miesięcy od daty jego uprawomocnienia się, a po upływie ponad czterech miesięcy od jego wydania. W związku z tym skarżących zobowiązano do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi (w wezwaniu z 10 marca 2011 r.) - wyznaczając siedmiodniowy termin, pod rygorem jej odrzucenia, na wypełnienie tego obowiązku. Nie nastąpiło to, bowiem skarżący w nadesłanych odpisach skargi ani w oddzielnych pismach procesowych nie nawiązali do powyższej okoliczności. Stanowi to kolejny argument uzasadniający odrzucenie skargi na podstawie art. 277 w zw. z art. 280 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze w oparciu art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.