II SA/Bk 135/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji W. w W. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w G. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w G. z dnia [...] stycznia 2018 roku numer [...]; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Nadleśnictwa B. w G. na rzecz skarżącej Fundacji W. w W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przez Fundację W. z siedzibą w W. (zwaną dalej: "Fundacją"), jest decyzja Nadleśniczego Nadleśnictwa B. z [...].01.2018r. wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej przez Fundację. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...].12.2017r., Fundacja W. z siedzibą w W., zwróciła się do Nadleśnictwa B. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podania nazw podmiotów prawnych, które zakupiły drewno z Nadleśnictwa B. w miesiącach sierpień, wrzesień i październik 2017r. w rozbiciu na poszczególne miesiące. Fundacja wniosła jednocześnie o przekazanie żądanych informacji w formie plików komputerowych na adres poczty elektronicznej i zastrzegła, że żądane dane nie powinny być objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Decyzją z dnia [...].01.2018r. podpisaną przez Zastępcę Nadleśniczego Nadleśnictwa B., działającego w imieniu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (dalej w skrócie: PGL LP) Nadleśnictwa B., odmówiono udostępnienia żądanej informacji W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że po przeprowadzeniu niezbędnych analiz w świetle przepisów u.d.i.p., uznano, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa PGL LP oraz nabywców drewna mających status przedsiębiorców a nabywcom drewna mającym status przedsiębiorców przysługuje prawo do ochrony ich tajemnicy przedsiębiorcy. W związku z tym, iż przedsiębiorcy ci również nie zrezygnowali z przysługującego im prawa do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, to PGL LP nie jest uprawnione do udostępnienia informacji z uwagi na obowiązek ochrony tajemnicy swoich kontrahentów wynikający wprost z treści zawartych umów. Również PGL LP nie rezygnuje z przysługującej mu ochrony jako przedsiębiorcy. Pismem z dnia [...].01.2018r. Fundacja W. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślając, iż dane przedsiębiorcy są jawne i publikowane w publicznie dostępnych rejestrach, a zatem nie są objęte żadną tajemnicą ani ochroną danych osobowych. Fundacja podkreśliła również, iż PGL jest gospodarstwem państwowym, zaś sprzedawane drewno przez nadleśnictwa jest własnością Skarbu Państwa, którym nadleśnictwa zarządzają a sprzedaż (zakup) majątku państwowego nie może stanowić tajemnicy jakiegokolwiek prywatnego podmiotu. Decyzją z dnia [...].01.2018r. Nadleśniczy Nadleśnictwa B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy powtórnie odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na fakt, że prowadziłoby to do ujawnienia tajemnicy przedsiębiorcy. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdził raz jeszcze, iż nabywcom drewna mającym status przedsiębiorców przysługuje prawo do ochrony ich tajemnicy przedsiębiorcy, zaś przedsiębiorcy ci, nie zrezygnowali z prawa do ochrony ich tajemnicy. Odmowa podania nazw podmiotów podyktowana jest dobrem prawnym nabywców drewna i służy zapewnieniu możności spokojnego prowadzenia działalności gospodarczej. Dla uzyskania danych przedsiębiorców wnioskodawca winien sięgnąć do jawnych rejestrów. Nadleśniczy podkreślił, że fakt stygmatyzacji przedsiębiorstw współpracujących z PGL LP przez organizacje ekologiczne nakłada na Nadleśnictwo szczególny obowiązek ochrony tych podmiotów, w tym tajemnic handlowych, polegających również na tym,, iż znajomość nazw podmiotów, które zakupiły drewno mogłaby zakłócić ich pracę. Nadleśniczy powtórnie wskazał również na ochronę własnej tajemnicy jako przedsiębiorcy. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzją, Fundacja W. w W. podniosła zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej w sytuacji, gdy jej udostępnienie, wbrew stanowisku nadleśnictwa, nie naruszało tajemnicy żadnego przedsiębiorstwa. Fundacja wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Fundacja, powołując się na konkretne orzeczenia sądów administracyjnych, przedstawiła argumentację na okoliczność wykazania, że podanie nazw podmiotów, które nabyły drewno z nadleśnictwa, nie stanowi naruszenia tajemnicy tych przedsiębiorców. Nadleśnictwo B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem decyzja Nadleśniczego Nadleśnictwa B. odmawiająca udzielenia skarżącej Fundacji informacji publicznej, została wydana z naruszeniem przepisów prawa mogącym mieć wpływ na sposób załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bezspornie żądana informacja zaliczała się do informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej a adresat wniosku należał do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa bowiem bardzo szeroko krąg podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, iż do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty repezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nadto ustęp 2 art. 4 ustawy rozszerza obowiązek udostępnienia informacji publicznej na organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego oraz na partie polityczne. Obowiązek zatem udzielenia informacji publicznej przez nadleśniczego nadleśnictwa ciążył na nim jako na kierującym nadleśnictwem, będącym wewnętrzną jednostką organizacyjną wchodzącą w skład Lasów Państwowych, które z mocy art. 32 ust. 1 ustawy z 28.09.1991r. o lasach (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 788) są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wszystkie podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, są obowiązane do udzielania informacji publicznej, będącej w ich posiadaniu. W sprawach zatem o dostęp do informacji publicznej, mającej związek z działalnością państwowych wewnętrznych jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych, powołanych na podstawie odrębnej ustawy o lasach, wszystkie wewnętrzne jednostki organizacyjne Lasów Państwowych, wymienione w art. 32 ustawy o lasach jako należące do stationes fisci Skarbu Państwa, należą też do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Nadleśnictwa są jedną z wewnętrznych jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych z mocy art. 32 ust. 2 pkt 3 ustawy o lasach. Zgodnie zaś z art. 35 ustawy o lasach, nadleśniczy kieruje nadleśnictwem oraz reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w zakresie swojego działania. Zatem na nadleśniczym ciążył obowiązek udostępnienia informacji publicznej, której treść bezpośrednio wiązała się z funkcjonowaniem kierowanego przez niego nadleśnictwa a która to informacja znajdowała się w posiadaniu nadleśnictwa. Nie ulega także wątpliwości, że wiedza o kontrahentach umów zawieranych przez nadleśnictwa, dotyczących gospodarowania drewnem uzyskanym z wycinki lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, wchodzi w zakres informacji publicznej. Informacją publiczną jest bowiem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Taki charakter będzie miała również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne i odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (vide, między innymi wyroki NSA z: 20.01.2012r. sygn. I OSK 2118/11, 7.03.2012r. sygn. I OSK 2265/11, 27.03.2012r. sygn. I OSK 155/1 - opublikowane w bazie CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że umowy cywilnoprawne, dotyczące dysponowania (gospodarowania) majątkiem publicznym, stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej (tak NSA między innymi w wyrokach: ż dnia 2.04.2014r. sygn. I OSK 1741/13, z 11.09.2012r. sygn. I OSK 916/12- opublikowane w bazie CBOSA). Z odpowiedniego stosowania do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, przepisu art. 16 (vide: odesłanie zawarte w art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), wynika, że odmowa udzielenia informacji publicznej następuje decyzją, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednym z obligatoryjnych elementów decyzji w świetle wymogów art. 104 § 1 K.p.a. jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak stanowi art. 104 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W podstawie prawnej odmowy udostępnienia skarżącej Fundacji nazw podmiotów prawnych, które zakupiły drewno z nadleśnictwa B. w miesiącach sierpień, wrzesień i październik 2017r., Nadleśniczy Nadleśnictwa B. powołał przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten stanowi, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Skuteczne uzasadnienie odmowy udzielenia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, wymagało niewątpliwego wykazania przez decydenta, że tajemnica przedsiębiorcy w odniesieniu do żądanej informacji wystąpiła oraz że zakres ograniczeń prawa do żądanej informacji publicznej wynikający z tajemnicy przedsiębiorcy uniemożliwiał udostępnienie informacji. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że nadleśniczy nie wykazał w sposób należyty wystąpienia przesłanki wyłączającej udostępnienie żądanej informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie jest postrzegany sposób wykazywania "tajemnicy przedsiębiorcy" jako przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide między innymi: wyrok WSA w Szczecinie z 5.01.2017r. sygn. II SA/Sz 1069/16, wyrok NSA z 27.04.2017r. sygn. I OSK 2218/16, wyrok WSA w Lublinie z 11.03.2014r. sygn. II SAB/Lu 6/14, wyrok WSA w Warszawie z 13.12.2016r. sygn. II SA/Wa 1001/16, wyrok WSA w Opolu z 19.01.2018r. sygn. II SA/Op 583/17). "Tajemnica przedsiębiorcy" nie jest zdefiniowana w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wyprowadzana jest z pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" zamieszczonej w art. 11 ust. 4 z dnia 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003r., nr 153, poz. 1503 ze zm.). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 78). Zgodnie z treścią tego przepisu przez "tajemnicę przedsiębiorstwa" rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W świetle przepisu, aby dana informacja, stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, przede wszystkim musi dotyczyć technicznych, technologicznych i organizacyjnych aspektów działalności przedsiębiorcy i spełniać przy tym warunki: poufności, braku ujawnienia i zabezpieczenia informacji. Jeśli przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. Aby można było mówić o skutecznym zastrzeżeniu danych informacji jako objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, muszą być spełnione dwa warunki: a) sam przedsiębiorca musi podejmować działania mające na celu zachowanie określonych danych w poufności; b) muszą to być działania usystematyzowane, które obiektywnie dowodzą chęci zachowania w poufności określonych informacji i działania te nie mogą być wyłączną reakcją na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, lecz powinny mieć charakter stały (vide: wyrok WSA w Warszawie z 13.12.2016r. sygn. II SA/Wa 1001/16). W orzecznictwie zwraca się uwagę, że aby dana informacja podlegała ochronie na tle przepisu art.11 ust. 4 z dnia 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003r., nr 153, poz. 1503 ze zm.), musi być spełniona zarówno przesłanka formalna, jak i materialna. Przesłanka formalna dotyczy opisanych wyżej, podjętych przez przedsiębiorcę konkretnych działań w celu zachowania poufności informacji. Nie jest zatem wystarczające przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że dane te mają charakter poufny, ale konieczne jest wykazanie faktu zastrzeżenia przez przedsiębiorcę poufności danych. Przesłanka materialna odnosi się do treści informacji (danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych lub innych posiadających dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą), których ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Jednostronicowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w ogóle nie zawiera analizy rzeczywistego wystąpienia "tajemnicy przedsiębiorcy" jako przesłanki odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej. Nie ma w nim jakiegokolwiek odniesienia do definicji przesłanki i wypracowanego w orzecznictwie rozumienia tego pojęcia. Tymczasem, jak wcześniej zostało podane, dla skutecznego ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na zaistnienie tajemnicy przedsiębiorcy, nie jest wystarczające wskazanie tajemnicy ale konieczne jest wykazanie jej zaistnienia zarówno w materialnym, jak i w formalnym aspekcie. Należy zatem wykazać zasadność objęcia żądanych informacji statusem tajemnicy ze względu na treść informacji, jak i wypełnienia przez chronionego przedsiębiorcę działań w celu zachowania poufności chronionej treści. W uzasadnieniu zaś znalazło się jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że nabywcom drewna mającym status przedsiębiorców przysługuje prawo do ochrony ich tajemnicy przedsiębiorcy. Nadleśniczy enigmatycznie wskazuje także na chronioną własną tajemnicę przedsiębiorcy. Nadleśniczy odmawiając udostępnienia informacji publicznej, pominął brzmienie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z którego wynika, że prawo do informacji publicznej podlega jedynie ograniczeniu w ściśle określonym zakresie ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis nie mówi o całkowitym wyłączeniu prawa do informacji publicznej ale o jego ograniczeniu w takim tylko zakresie, w jakim wymaga tego ochrona prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. Nie ma zatem przeszkód prawnych do udostępnienia żądanej informacji publicznej z wyłączeniem części informacji podlegających ochronie poprzez utajnienie w procesie anonimizacji wyłącznie tych danych, które są poufne i których ujawnienie zagrażałoby lub naruszałoby interes przedsiębiorcy. W okolicznościach sprawy podkreślić jednak należy, że Fundacja żądała jedynie podania nazw podmiotów prawnych (przedsiębiorców), którym Nadleśnictwo sprzedało drewno a w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, że poznanie nazw firm (kontrahentów) nie jest objęte tajemnicą przedsiębiorcy (vide: wyrok WSA w Łodzi z 20.04.2017r. sygn. II SA/Łd 100/17 i przywołane w jego uzasadnieniu orzecznictwo innych sądów administracyjnych). Słusznie Fundacja zwraca uwagę na to, że dane przedsiębiorcy są jawne i publikowane w publicznie dostępnych rejestrach i jako takie nie są objęte tajemnicą ani ochroną danych osobowych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ogóle nie wynika, tajemnica których przedsiębiorców jest bardziej chroniona, czy przedsiębiorców – kontrahentów umów zawieranych z nadleśnictwem, czy własna tajemnica nadleśnictwa jako przedsiębiorcy. W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej chroni jej treść z uwagi na własną tajemnicę przedsiębiorcy, nie może bagatelizować potrzeby rozważenia proporcji między konstytucyjnie chronionym prawem do informacji publicznej i własnym obowiązkiem udostępnienia takiej informacji a koniecznością zachowania w poufności danych odnoszących się do własnej działalności jako przedsiębiorcy, chronionych ze względu na treść. W odniesieniu do nadleśnictwa, stanowiącego jednostkę organizacyjną wyodrębnioną ze struktury Lasów Państwowych, nie można pomijać tego, że zadaniem Lasów Państwowych jest działalność w interesie publicznym i wykonywanie gospodarki leśnej nie w celu przynoszenia zysku, tak jak działają przedsiębiorcy, ale dla pokrycia kosztów działalności z własnych przychodów (art. 50 ustawy o lasach). Działalność przy tym Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych, w którym nadleśnictwa, będących wewnętrznymi jednostkami organizacyjnymi Lasów Państwowych, zarządzają majątkiem państwowym, powinna być jawna, jak każda działalność związana z gospodarką środkami publicznymi. Reasumując, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na pominięcie analizy przesłanki z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i oparcie rozstrzygnięcia na wnioskach ogólnie sformułowanych i nieuzasadnionych, co naruszyło wymogi określone art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uchyleniem Sąd objął zarówno decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu wniosku, jak i decyzję ją poprzedzającą. Wniosek o udzielenie informacji publicznej, Fundacja złożyła bowiem po wejściu w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017r., poz. 935), która zmieniła brzmienie art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od 1 czerwca 2017r. treść art. 52 § 3 P.p.s.a. pozwala stronie, której przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, na wniesienie skargi bez skorzystania z tego uprawnienia. Uchylenie dwóch wydanych decyzji umożliwi stronie prawo wyboru trybu skarżenia ewentualnej kolejnej decyzji odmownej. Konsekwencją uwzględnienia skargi było zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego (art. 200 w zw. z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na koszty postępowania sądowego złożyły się koszty zastępstwa procesowego strony przed sądem w kwocie 480 złotych ustalone według stawki wynikającej z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1667) oraz koszty sądowe – wpis od skargi.