II SA/Bk 137/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pan T. S. w dniu [...] marca 2011 roku złożył skargę na decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009 roku nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy A. w ciągu drogi krajowej nr [...] i drogi ekspresowej [...] [...]. W odpowiedzi na skargę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż przedmiotowa decyzja jest ostateczna, a skarżący T. S. nie występował jako strona w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto skarga została wniesiona z uchybieniem terminu i bez wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 p.p.s.a). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga T. S. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Podkreślić bowiem należy, że dla formalnej skuteczności wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest wykazanie przez stronę, iż w postępowaniu administracyjnym wyczerpane zostały środki zaskarżenia służące mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a co za tym idzie rozpoznaniu przed sądem administracyjnym podlegają jedynie decyzje organu odwoławczego, a nie pierwszej instancji. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm), zwanej dalej p.p.s.a. skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. Środkiem zaskarżenia służącym stronom w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy A. było odwołanie przewidziane w art. 127 § 1 kpa. Taki bowiem środek odwoławczy zasadniczo przysługuje w sytuacji zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji. Skarga do sądu administracyjnego służy natomiast tylko po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one stronom w toku postępowania (w niniejszej sprawie przysługiwało odwołanie), a orzeczeniem wydawanym po wyczerpaniu środków zaskarżenia jest co do zasady orzeczenie organu II instancji, którym w niniejszej sprawie był zgodnie z art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.u. z 2008 r. nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Środki zaskarżenia rozpoznawane są bowiem z reguły przez organ II instancji i to w postępowaniu odwoławczym. To właśnie na takie orzeczenia przysługuje prawo do wniesienia skargi. Takich przymiotów nie posiada zaskarżona przez skarżącego decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne, o czym orzeczono w sentencji.