II SA/Bk 138/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie; 2. przyznać radcy prawnemu E. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego Stowarzyszenia F. Z. w B. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Skarżące Stowarzyszenie F. Z. w B. wniosło do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2011 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie hali widowiskowo – sportowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na części działki nr geod. 1/16 położonej w B. przy ul. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Postępowanie podlegało umorzeniu, ponieważ w toku postępowania w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przesłanka bezprzedmiotowości postępowania - skarżące Stowarzyszenie utraciło zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stosowanie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z akt sprawy sądowej wynika, że Stowarzyszenie F. Z. w B. zostało rozwiązane na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r. (sygn. akt [...]). Jednocześnie Sąd ten zarządził likwidację Stowarzyszenia. Orzeczenie to jest prawomocne wobec oddalenia wywiedzionej od niego apelacji przez Sąd Okręgowy w B. (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]). Skład sądu orzekający w sprawie niniejszej podzielił stanowisko wyrażone przez NSA, zgodnie z którym prawomocne rozwiązanie przez sąd rejestrowy stowarzyszenia (art. 36 ust. 2 ustawy – Prawo o stowarzyszeniach) oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności statutowej. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. Przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Podkreślenia jednak wymaga, że działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Należy więc przyjąć, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło – art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy – Prawo o stowarzyszeniach (por. P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach, Komentarz, Kraków 2000, s. 77, postanowienia NSA z: 15 stycznia 2013 r., II OSK 3065/12, 19 grudnia 2012 r., II OZ 1119/12 pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowowadministracyjnym – art. 25 § 1 i 3 p.p.s.a. Z tej przyczyny orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.