II SA/Bk 138/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na pismo Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nieudzielenia urlopu p o s t a n a w i a odrzucić skargę R.C. w dniu [...] stycznia 2015 r. złożył do Komendanta Miejskiego Policji w B. raport o udzielenie [...] dni urlopu wypoczynkowego i [...] dni urlopu dodatkowego. Naczelnik Wydziału Prewencji KMP w B. tego samego dnia w formie pisemnej (odręcznie) na tym dokumencie, nie wyraził zgody na udzielenie urlopu we wnioskowanym terminie. R. C. zwrócił się do Naczelnika o pisemne uzasadnienie nieudzielenia urlopu i podanie podstawy prawnej tej odmowy. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] poinformowano zainteresowanego, że przyczyną nieudzielenia urlopu we wnioskowanym terminie była sytuacja kadrowa referatu. Jako podstawę prawną wskazano art. 83 ust. 4 ustawy o Policji i § 5 ust. 1 i 3 oraz § 18 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów. Następnie R. C. złożył do sądu administracyjnego skargę na "decyzję Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w B. zawartej w raporcie nr [...] z uwagi na to, iż narusza ona: art. 83 ust. 4 ustawy o Policji (...)". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu podano, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jest to sprawa wynikająca z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 184 zdanie 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej tylko w zakresie określonym w ustawie. Zakres ten przede wszystkim ustalony został w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., w którym postanowiono, że sprawą sądowoadministracyjną (podlegającą rozpoznaniu przez sąd administracyjny) jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, której zasady prowadzenia normuje ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak też inna sprawa, do której przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zasadniczy katalog działań organów administracji publicznej objętych kontrolą sądów administracyjnych został ustalony w art. 3 § 2 p.p.s.a. Natomiast w przepisie art. 5 p.p.s.a. wskazano, w jakich sprawach sądy administracyjne nie są właściwe. Są to m.in. sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 p.p.s.a.) W ocenie Sądu ze sprawą, o której mowa w art. 5 pkt 2 p.p.s.a., mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter administracyjnoprawny. Nie oznacza to jednak, że wszystkie kwestie z nim związane podlegają kognicji sądów administracyjnych. W szczególności takiej kognicji nie będą podlegać te sprawy ze stosunku służbowego policjantów, które mają charakter spraw wewnętrznych, wynikających z cechy dyspozycyjności stosunku służbowego, charakteryzującego się nadrzędnością i podległością organizacyjną. Zdaniem Sądu taki wewnętrzny charakter ma sprawa dotycząca udzielenia (nieudzielenia) funkcjonariuszowi Policji urlopu. Oznacza to, że w rozpoznawanym przypadku, zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną oraz innym aktem zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego. Rozstrzygnięcie w nich zawarte nie podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. Zobowiązuje to sąd do odrzucenia skargi złożonej na powyższe pismo jako niedopuszczalnej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.