II SA/Bk 1380/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2026 r. wniosku P. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg M.sp. z o.o. w likwidacji w Białymstoku, P. A. i D. I. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z 23 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie rejestracji pojazdu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z 23 czerwca 2025 r. nr 407.101/AH/X/2025 40.224/X/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy własną decyzję z 21 stycznia 2025 r. nr 407.487/F-15/XII/2024, stwierdzającą nieważność decyzji Starosty Sokólskiego z 8 maja 2020 r. nr [...], którą na wniosek M. sp. z o.o. zarejestrowano pojazd marki BELARUS 921.3 o nr nadwozia [...], wydając dowód rejestracyjny seria i numer [...] i tablice rejestracyjne numer [...]. Skargę na ww. decyzję SKO do sądu administracyjnego wnieśli: M. sp. z o.o. w likwidacji w B., P. A. oraz D. Ł.. P. A. w swojej skardze sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i podniósł, że ma on na celu zapewnienie ochrony przed powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja jako ostateczna w chwili obecnej wiążę już starostę w zakresie obowiązku ponownego przeprowadzenia postępowania w kierunku wydania decyzji o rejestracji pojazdu. Starosta do którego wpłynął wniosek o rejestrację pojazdu pozostaje nadal nim związany. Zaskarżona decyzja stwierdza bowiem jedynie nieważność decyzji kończącej postępowanie wywołane wnioskiem o rejestrację, a więc wprowadza stan taki jakby tej decyzji nieważnej nigdy nie było. Starosta w oparciu o ten sam wniosek zobowiązany jest do zakończenia postępowania. Brak orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji rodzi zatem niebezpieczeństwo pozostania w obrocie dwóch decyzji sprzecznych ze sobą, stanowiących efekt końcowy tego samego postępowania. Skoro, jak twierdzi prokurator, sporny pojazd nie ma wymaganej homologacji, to wnioskodawca nie będzie w stanie spełnić wymogu przedłożenia tego dokumentu, a to prowadzić będzie do wydania decyzji o odmowie rejestracji, gdy tymczasem wciąż toczy się postępowanie o utrzymanie w mocy decyzji, która zarejestrowała sporny pojazd i dopuściła go do ruchu po drogach publicznych. Ponadto wprowadzenie do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o rejestracji pojazdu marki Belarus może już dziś powodować skutek wznowienia postępowania o przerejestrowaniu spornego pojazdu na nowego właściciela i doprowadzenie do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Gdyby zatem założyć, że w drodze kontroli sądowej doszłoby do uznania zaskarżonej decyzji za wadliwą i jej wyeliminowania, wywołane przez nią skutki pozostałyby trudne do odwrócenia. W związku z powyższym wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając udzielenia ochrony tymczasowej strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności przemawiających za koniecznością udzielenia jej ochrony tymczasowej. W ocenie sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wobec niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić trzeba, że decyzja SKO stwierdzająca nieważność pierwszej rejestracji pojazdu na terenie Polski (decyzja Starosty Sokólskiego z 8 maja 2020 r.) nie ma bezpośredniego przełożenia na sytuację prawną kolejnego nabywcy pojazdu, a więc na sytuację skarżącego. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pierwszej rejestracji w Polsce pojazdu importowanego z państwa spoza obszaru Unii nie eliminuje automatycznie kolejnych rejestracji tego pojazdu w Polsce w przypadku jego zbycia. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego każdej kolejnej rejestracji pojazdu konieczne jest uruchomienie indywidualnego postępowania administracyjnego zmierzającego do wzruszenia kolejnej rejestracji. Jej podważenie w oparciu o okoliczność stwierdzenia nieważności pierwotnej rejestracji pojazdu w Polsce wymaga wydania decyzji eliminującej z obrotu prawnego kolejną rejestrację (zob. postanowienia WSA w Białymstoku: z 26 czerwca 2025 r., II SA/Bk 933/25, oraz z 13 maja 2025 r., II SA/Bk 644/25, niepubl.). A zatem, skoro zaskarżona decyzja, stwierdzająca nieważność pierwszej decyzji rejestracyjnej, nie wstrzymuje możliwości dalszego użytkowania pojazdu przez aktualnego właściciela, ani nie skutkuje automatycznym wykreśleniem tego pojazdu z rejestru, to nie istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu argumentacja skarżącego nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.