II SA/Bk 143/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. A. na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. w S. z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o zakończeniu legalizacji altanki p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 roku zatytułowanym "odwołanie" skarżąca K. A. zaskarżyła pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. w S. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o zakończeniu legalizacji altanki wybudowanej przez T. S. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przesyłając przedmiotowe "odwołanie" skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. wszczął i prowadził postępowanie administracyjne w sprawie legalności wybudowania obiektów budowlanych na działce nr [...] przy ul. [...] w S. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] organ I instancji nakazał T. S. rozbiórkę altanki wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia. Następnie organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżąca nie złożyła skargi do WSA w Białymstoku na powyższe rozstrzygnięcie. Po decyzji kasacyjnej organ I instancji pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dotyczącego altanki wybudowanej przez T. S. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W BIAŁYMSTOKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Skarga powyższa jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu albowiem nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, zawartej w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego indywidualnych rozstrzygnięć, jest możliwa jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dany akt lub czynność, aby mógł być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego powinien więc ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 61). Zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 p.p.s.a., nie jest bowiem w szczególności ani decyzją administracyjną, ani zaskarżalnym postanowieniem albo postanowieniem kończącym postępowanie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani innym aktem lub czynnością zawartą w katalogu art. 3 § 2 p.p.s.a. Stanowi jedynie zawiadomienie o toku postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. Zaskarżone pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. nie może być uznane za decyzję administracyjną, gdyż nie rozstrzyga w sposób jednostronny i władczy o prawach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa, nie zawiera elementów decyzji, a ma charakter informacyjny. Ponadto, w ocenie Sądu, zaskarżone pismo nie może być uznane, za kończące postępowanie w sprawie. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Tak wszczęte postępowanie, o ile nie wydano postanowienia o odmowie wszczęcia na podstawie art. 61a § 1 K.p.a, co do zasady powinno być zakończone wydaniem decyzji, co wynika wprost z art. 104 § 1 K.p.a. stanowiącego, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (§ 2). Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, co przewiduje art. 105 § 2 K.p.a. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji zakończył sprawę procesowo. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] nakazującą T. S. rozbiórkę altanki wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji nie wydał żadnego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami określonymi w k.p.a. i prawie budowlanym, a jedynie poinformował, że postępowanie w tym zakresie się zakończyło. W związku z tym, że zaskarżone pismo nie jest decyzją i nie można go zaliczyć do pozostałych aktów, o których mowa w art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a, przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ponadto zaskarżone pismo jako wydane przez organ I instancji, nie zostało zaskarżone do organu II instancji, co również wyklucza jego merytoryczne rozpoznanie przez sąd administracyjny (art. 52 § 2 p.p.s.a. – niewyczerpanie środków zaskarżenia). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi.