II SA/Bk 144/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi E. A. W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Działając z wniosku E. A. W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pomieszczenia mieszkalne i garaż wbudowany w bryłę oraz zabudowę i rozbudowę istniejącego ganku na działce o nr geod. [...], położonej przy ul. D. [...] w Z., Starosta B. postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. znak [...], nałożył na inwestora, obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej wyżej opisanej inwestycji, w terminie do 30 września 2011 r. Ponieważ w ocenie organu I instancji złożona dokumentacja nie została uzupełniona w sposób wskazany w postanowieniu, Starosta B., powołując się na art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej: Prawo budowlane), decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. (znak:[...]), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Argumentując swoje stanowisko organ stwierdził, że w części graficznej w projekcie architektoniczno-budowlanym na rysunku nr A-10 wskazana jest niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy w kwestii wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, która w decyzji określona jest "do 10 m", a na rysunku A-10 projektant podaje wartość wyższą; obiekt budowlany został zaprojektowany w zbyt bliskiej odległości od linii średniego napięcia oraz nie został uzgodniony z PGE D. S..; oświadczenie o niedokonaniu modyfikacji wtórnika geodezyjnego nie zostało podpisane przez projektantów zagospodarowania terenu. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, E. A. W. wniosła odwołane do Wojewody P., zarzucając skarżonej decyzji rażące naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 11, 12, 107 § 3 kpa oraz art. 35 Prawa budowlanego. Skarżąca podniosła, iż wbrew twierdzeniom organu I instancji projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy w przedmiocie wysokości kalenicy, a wskazanie wartości 10 m na rysunku elewacji budynku wynika z faktu innego zaznaczenia rzędnej zerowej w stosunku do pozostałych rysunków elewacji obiektu. Nadto zauważyła, iż decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza 20% odstępstwo od określonych ustaleń wymiarowych. Podniosła też, że brak jest podstawy prawnej do żądania uzupełniania projektu o uzgodnienie z PGE D. S.A. W kwestii zaś żądania oświadczenia o niedokonaniu modyfikacji wtórnika geodezyjnego wyjaśniła, iż naniesienie projektu zagospodarowaniu terenu na kopii mapy zasadniczej powoduje już jego modyfikację, zatem projektanci nie złożyli takiego oświadczenia, a jedynie na prośbę inwestora pod tytułem opracowania zamieścili zdanie: "Nie dokonano modyfikacji wtórnika geodezyjnego". Skoro zaś w metryce rysunku znajdują się podpisy projektantów, to wymóg ten został spełniony. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Powodem uchylenia decyzji było stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania w związku z naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia niektórych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Organ odwoławczy zauważył, że po wydaniu postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w którym określono termin do uzupełnienia nieprawidłowości, inwestor dwukrotnie wnosił do Starosty B. o wyjaśnienie i sprecyzowanie żądań zawartych w postanowieniu, jak również kwestionował nałożone obowiązki. Organ I instancji dopiero w piśmie z dnia 3 października 2011 r., a zatem już po wyznaczonym terminie do uzupełnienia, uściślił na jakiej podstawie i w jakim zakresie wzywa inwestora do uzupełniania dokumentacji projektowej, przez co naruszył art. 9 kpa. W postanowieniu z dnia [...] września 2011 r. organ nie wskazał też, jakie rozwiązania projektowe są niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Odnosząc się do meritum sprawy, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego powinna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego, w tym widok dachu lub przekrycia oraz przekroje przeprowadzone w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego, konieczne do przedstawienia miedzy innymi położenia sytuacyjno-wysokościowego z nawiązaniem do poziomu terenu. Tymczasem w omawianym projekcie budowlanym brak jest przekroju rozbudowanego obiektu przeprowadzonego w najwyższym punkcie połaci dachowych. Wprawdzie w/w rozporządzenie nie wymaga, aby charakterystyczne rzędne, wymiary zostały naniesione na rysunkach przedstawiających elewacje budynku, to jednak zdaniem organu dane te winny znaleźć się na rysunkach przekrojowych. Z uwagi na zawarty w decyzji o warunkach zabudowy zapis o poziomie odniesienia do wskazania wysokości budynku, projektant winien przedstawić w projekcie budowlanym "średni poziom terenu przed głównym wejściem", gdyż w myśl art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Organ nie zgodził się również z tym, że w sprawie dopuszczalne jest zwiększenie ustalonej wysokości budynku do 12 m. Powyższe stanowisko nie jest bowiem zgodne z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w myśl którego tolerancja 20 % dotyczy jedynie szerokości elewacji frontowej. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, część graficzna projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna zostać sporządzona na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W niniejszej sprawie projekt zagospodarowania terenu został opracowany na zeskanowanej kopii mapy zasadniczej, zaś kopię mapy (bez naniesionego projektu zagospodarowania terenu) dołączono do projektu budowlanego. Powyższe opracowanie projektu stanowi zatem uchybienie wyżej zacytowanego przepisu. Organ podzielił natomiast stanowisko skarżącej, iż Starosta B. zastosował Polskie Normy dowolnie. W szczególności podkreślił, iż żadne przepisy rangi ustawowej czy przepisy zamieszczone w aktach wykonawczych do ustaw, do których stosowania obowiązani są wszyscy uczestnicy procesu budowlanego, nie regulują odległości sytuowania budynków mieszkalnych od istniejących napowietrznych linii elektroenergetycznych. Brak jest również podstawy prawnej żądania uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu z zakładem energetycznym. Nie jest też wymagane przez ustawę Prawo budowlane przedłożenie oświadczenia o niedokonaniu modyfikacji wtórnika geodezyjnego. Kończąc tę cześć rozważeń organ odwoławczy stwierdził, iż nałożone postanowieniem Starosty B. z dnia [...] września 2011 r. obowiązki uzupełnienia dokumentacji projektowej bądź nie znajdują oparcia w przepisach prawa lub takich przepisów w ogóle nie wskazano, bądź zostały niedookreślone, co z kolei uniemożliwiło adresatowi zadośćuczynić wezwaniu. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż na etapie odwoławczym nie jest możliwe uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i orzeczenie w sprawy, co do istoty poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę, z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania. Organ podkreślił, iż istotą zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa organy tej samej sprawy, wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie organu przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełniania projektu budowlanego (sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej i przedłożenie rysunku przekrojowego przedstawiającego całkowitą wysokość budynku), byłoby przekroczeniem granic wynikających z art. 136 kpa i spowodowałoby naruszenie opisanej wyżej zasady dwuinstancyjności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła E. A. W. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: - art. 35 ustawy Prawo budowlane, poprzez sprawdzanie projektu budowlanego wykraczające poza zakres ściśle określony ustawą; - § 8 ust. 1 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez błędną interpretację przepisów; - art. 7, 8, 12 kpa, poprzez brak działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zmienianie brzmienia przepisów prawa i tworzenie partykularnej wykładni tych przepisów; - art. 107 § 3 kpa, poprzez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - art. 138 § 1 pkt 2, § 2 kpa oraz art. 80 kpa, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie mającego wpływ na wynik sprawy; - art. 76a kpa w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na żądaniu dołączenia do wniosku poświadczonej urzędowo lub poświadczonej przez notariusza albo przez występującego w spawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie; - art. 76a kpa w związku z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo Budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na żądaniu dołączenia do projektu budowlanego poświadczonych urzędowo lub poświadczonych przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, gazu i odbioru ścieków. Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację w tym zakresie, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody P. oraz o uznanie, że decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wskazał na zasadność zastosowania w sprawie art. 138 § 2 kpa, gdyż decyzja organu I instancji naruszała przepisy postępowania oraz prawo materialne. Wyjaśnił, że ze względu na zakres naruszeń nie mógł sam rozpoznać sprawy, gdyż mogłoby to prowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem, cyt. "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Z regulacji tej wynika, że decyzja uchylająca w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia może być wydana wyłącznie, gdy spełnione zostaną przesłanki wymienione w cytowanym przepisie, tj. wówczas, gdy organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania i nie został dostatecznie wyjaśniony stan sprawy, istotny z punktu widzenia trafności rozstrzygnięcia. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że kompetencja organu odwoławczego do wydawania decyzji kasacyjnych stanowi wyjątek od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też została ukształtowana tak, aby nie sprzeciwiać się zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa), zobowiązującej do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia tej samej sprawy przez dwa różne organy. W świetle zasady dwuinstancyjności nie może dojść do sytuacji, że większość faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zostałaby wyjaśniona dopiero w postępowaniu odwoławczym. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej w sprawie decyzji sprowadza się do oceny, czy organ odwoławczy mógł rozstrzygnąć sprawę merytorycznie na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji, czy też konieczne było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozważając powyższą kwestię zgodzić się należy z Wojewodą P., że organ I instancji, przeprowadzając postępowanie w sprawie, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w związku z naruszeniem prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przede wszystkim wskazać należy, że organ odwoławczy prawidłowo podzielił część zarzutów odwołania i dał temu wyraz w treści swojej decyzji. W szczególności organ zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, iż obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają wymogu uzgodnienia projektu z PGE D. S. A. ani nie regulują usytuowania budynków mieszkalnych od linii energetycznych. Uznał też za bezpodstawne stosowanie w konkretnej sprawie Polskich Norm, co przesadziło, iż nieprawidłowe było działanie organu I instancji polegające na żądaniu uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu z zakładem energetycznym. Organ II instancji prawidłowo też przyjął, że ustawa Prawo budowlane nie wymaga przedłożenia oświadczenia o niedokonaniu modyfikacji wtórnika geodezyjnego. Rację ma też Wojewoda P., iż w przedmiotowej sprawie projekt zagospodarowania terenu został opracowany niezgodnie z przepisem § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, z którego zdaniem Sądu jasno wynika, iż część graficzna projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna zostać sporządzona na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W konkretnym przypadku projektanci opracowali projekt zagospodarowania terenu na zeskanowanej kopii mapy zasadniczej, zaś kopię mapy, bez naniesionego projektu zagospodarowania terenu, dołączyli do projektu budowlanego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że takie działanie narusza powołany przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia i jako takie nie mogło zostać zaakceptowane przez organy administracji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 Prawa budowlanego w pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl tego przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (ust. 1). W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). Prawidłowo ocenił organ II instancji, że Starosta B. uchybił przepisom postępowania w związku z naruszeniem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W szczególności organ ten naruszył art. 9 kpa, przez to, że w sposób opieszały informował skarżącą, w jakim zakresie powinna uzupełnić dokumentację projektową a ponadto czynił to w takim stopniu ogólności, że skarżąca nie była w stanie odnieść się do wezwania organu i prawidłowo wypełnić warunki konieczne do uzyskania pozytywnej decyzji. Ponadto jak słusznie zauważył organ odwoławczy część nałożonych na skarżącą obowiązków była dowolna, gdyż nie miała umocowania w obowiązującym prawie. Powyższe uwagi odnieść należy również do zarzutu naruszenia art. 76a kpa w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 i w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo Budowlane, czemu organ odwoławczy dał wyraz w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji (str. 6). Zasadnie wskazał też organ II instancji, że w decyzji Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2009 r. o warunkach zabudowy (znak [...]) określono wysokość kalenicy budynku mieszkalnego do 10 m, licząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do najwyższego punktu połaci dachowych. W projekcie budowlanym skarżącej zabrakło przekroju rozbudowanego obiektu przeprowadzonego w najwyższym punkcie połaci dachowych, a dane takie są wymagane na podstawie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, przy czym dane te powinny znaleźć się na rysunkach przekrojowych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie jest wystarczające naniesienie charakterystycznych rzędnych i wymiarów na rysunkach przedstawiających elewacje budynku. Ponadto należy podzielić stanowisko, że z uwagi na zawarty w decyzji o warunkach zabudowy wymóg dotyczący poziomu odniesienia do wskazania wysokości budynku, w projekcie winien być wskazany średni poziom terenu przed głównym wejściem. Nie budzi zadaniem Sądu wątpliwości, iż w okolicznościach sprawy nie istniała możliwość zwiększenia wysokości budynku do 12 m. Trafnie bowiem zauważono, iż z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. jednoznacznie wynika, że tolerancja 20% odnosi się jedynie do szerokości elewacji frontowej, nie zaś do wysokości budynku. Zarzut skarżącej dotyczący sprawdzania projektu budowlanego wykraczający poza zakres określony ustawą jest w okolicznościach tej sprawy chybiony, albowiem organ jest zobowiązany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W myśl zaś art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Dostrzeżone przez organ II instancji naruszenia sprawiły, że koniecznym było uchylenie decyzji organu I instancji. Przepis art. 136 kpa daje wprawdzie podstawę organowi odwoławczemu do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Organ odwoławczy jest jednak uprawniony do przeprowadzenia jedynie uzupełniającego postępowania dowodowego, bowiem w razie, gdy istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, organ drugiej instancji jest obowiązany uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Tak wynika m.in. z wyroku NSA z dnia 4 maja 1982 r., I SA 95/82, ONSA 1982, nr 1, poz. 41, wskazującego, że organ odwoławczy, mający wątpliwości, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające (art. 136 kpa) bądź też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 kpa). W niniejszej sprawie organ odwoławczy wytknął organowi I instancji liczne uchybienia, co w ocenie Sądu, czyniło koniecznym przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W niniejszej sprawie organ II instancji nie uchybił również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 kpa). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd nie stwierdził, aby naruszenia, których dopuścił się organ I instancji, miały charakter rażących, co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności. Należy podzielić w tym zakresie stanowisko przedstawione przez organ odwoławczy, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy naruszenie to ma charakter oczywisty, wyraźny i bezsporny, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Organ I instancji naruszeń o takim charakterze się nie dopuścił, a popełnione błędy należy uznać za skutek niewłaściwej wykładni przepisów prawa. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), o czym orzeczono jak na wstępie.